Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Als goede mensen slechte dingen doen


Als goede mensen slechte dingen doen “Als goede mensen slechte dingen doen” is een uitgave van David De Cremer, hoogleraar gedrags- en bedrijfsethiek aan de Rotterdam School of Management. Met 86 bladzijden is het eerder een pamflet dan een boek. In deze beperkte ruimte doet de auteur een analyse van de psychologie achter de financiële crisis die ergens in 2008 begonnen is.

De conclusies die De Cremer maakt, lijken me niet onlogisch. Als homo economicus probeert de mens zoveel als mogelijk te vergaren. Hierbij wordt de grens tussen professionele en persoonlijke belangen soms wel heel vaag. Je speelt ook vlugger met geld dat niet van jou is, zelfs als er hoge risico’s aan vast hangen.

En dan zijn er nog de bonussen (die tot vervelens toe wel in elk hoofdstuk terug komen). De Cremer zocht de verklaring achter het waarom en de gevolgen van deze zelf gekozen bonussen. De bonussen zijn volgens hem ook een belangrijke schakel om het vertrouwen van de klanten terug te winnen. Want vertrouwen is de sleutel tot een duurzaam herstel na een jarenlange crisis. Desondanks zien we enkele jaren na de crisis opnieuw het oude beleid rond bonussen in actie, waar het nemen van (grote) risico's net beloond wordt. Het lijkt dat de sector niet geleerd heeft van het verleden.

De banken worden verweten dat ze gedurende jaren getransformeerd zijn van een dienstverlenend bedrijf naar puur winstbejag. Door de jaren heen rijdend naar de realiteit op een golf van zogezegde ongeremde groei. Als de banken het vertrouwen van de mensen terug willen winnen, zal men terug naar de roots van de industrie moeten gaan, en dat is dienstverlening.

Als een mogelijke oplossing stelt De Cremer een soort beroepseed voor bankiers voor en raadt af om de regularisatie nog te verstrengen. Dit laatste zou leiden tot nog meer “als het niet in de regels/beperkingen staat, dan mag het” conclusies en de onderontwikkeling van een eigen moraal kompas.

De tekst leest vlot, maar na een hoofdstuk moet ik me toch verschillende keren afvragen wat de auteur nu eigenlijk probeert mee te geven. De structuur is opgebouwd uit vele hoofdstukken en secties, maar deze zijn niet duidelijk van elkaar te onderscheiden. Hierdoor weet ik soms niet meer waar ik zit en wat waarbij hoort.
Verder bulkt de tekst ook van quotes van en verwijzingen naar politici en topbankiers uit Nederland. Niet zo handig, van de crisis in Nederland heb ik eigenlijk niets mee. Met een Nederlandstalige publicatie in het achterhoofd had de auteur hier wat mij betreft meer rekening mee kunnen houden.

Door Karel Nijs (toegevoegd op 12/02/2014)

Stuur dit artikel naar een vriend - Stuur dit artikel naar een vriend(in)

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons