Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Klimaatoorlogen


Klimaatoorlogen

´De pijn is dus niet eerlijk verdeeld, althans niet in de eerste fasen van de [klimaat]crisis, en juist dat verschil tussen winnaars en verliezers vormt de grootste bedreiging voor de wereldorde.´ - Gwynne Dyer


"Schat, kan je aub onmiddellijk naar de winkel rijden en een voorraad water, voedsel, diesel en Jodiumtabletten inslaan? Als nog maar een fractie uitkomt van wat er in dit boek beschreven wordt, dan zitten we binnenkort flink in de problemen."


Het klopt: "Klimaatoorlogen" belooft niet veel goeds voor de nabije toekomst en eigenlijk helemaal niet voor de verre toekomst. De onheilsvoorspeller van dienst is Gwynne Dyer, ook auteur van enkele hypothetische rampscenario's tijdens de dreiging van een kernoorlog ten tijde van de Koude Oorlog. Een stigma waarvan hij zich maar al te zeker bewust van is.


Dyer bouwt zijn verhaal op in acht verschillende scenario's die een mogelijke toekomst beschrijven. Dit gaat van overstromingen en hongersnood tot eco-terrorisme en kernoorlogen. Achteraf geeft hij uitleg die zijn scenario tracht te onderbouwen. De meeste scenario's houden ergens wel steek, maar het was me wel duidelijk dat het hier over assumpties en voorspellingen gaat. Door in de verschillende scenario's expliciet namen van presidenten in 2020 en valse interviews te vermelden, dreigt het boek over te hellen naar sciencefiction. Wanneer de voormalig president George W. Bush dan nog eens komt aandraven met wijze raad, moet ik toch mijn wenkbrauwen fronsen.


De eerste drie scenario’s voorspellen alleen maar onheil en behandelen enkel de gevolgen waardoor ik na een kleine honderdveertig bladzijden werkelijk snak naar mogelijke oplossingen. Gelukkig komen deze er dan ook, al zal het niet simpel zijn. De algemene tendens is echter dat we al te laat zijn en zonder een omkeer manu militari enkel nog aan schadebeperking kunnen doen.


Na uitgebreid de perikelen rond Kyoto en Kopenhagen besproken te hebben, waagt de auteur zich in het voorlaatste hoofdstuk aan het veel omstreden geo-engineering onderwerp. Dit gebied was volledig nieuw voor mij en de verschillende opties waren een echte eye opener.


In het laatste hoofdstuk verliest de auteur echter zijn objectiviteit en dit vertaalt zich in puur pessimisme. Samengevat was het dus een moeilijke start, een mooi middenstuk en een zwart einde.


Nu, extremen moeten er natuurlijk zijn, anders zijn er geen gemiddelden. Daarom zou ik de scenario's die dit boek beschrijft niet volledig klasseren als sciencefiction, maar eerder met de nodige korrel zout serveren. Als er immers geen zwarte literatuur als deze is, gaat de balans overhellen naar de ontkenners van de klimaatveranderingen en meer aansturen op een gematigde aanpak. Of wacht... doen we dit nu niet al?


"Schat, doe toch nog maar wat extra Jodiumtabletten. Bedankt."


Door Karel Nijs (toegevoegd op 21/02/2012)

Stuur dit artikel naar een vriend - Stuur dit artikel naar een vriend(in)

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons