Israël & Palestina : tweespraak over oorzaken en oplossingen / Recensies / Politics.be

Advertentie

Israël & Palestina : tweespraak over oorzaken en oplossingen

Israël & Palestina : tweespraak over oorzaken en oplossingen De gewezen journalist Roger Van Houtte zag zich geplaatst voor een boeiende opdracht: het bijwonen van lange discussies tussen Ludo Abicht en André Gantman over de verhouding tussen Israël en Palestina. Deze twee tenoren kruisten urenlang de verbale degens, met als resultaat een kort maar indrukwekkend overzicht van de problematiek.

Van Houtte zelf verzette een berg werk: uit meningsverschillen een gestructureerde visie halen is geen lachertje. Hij slaagt erin met verve. Door een historische visie te volgen (m.a.w. beginnen bij het begin en eindigen met een toekomstvisie), kan hij een rode draad volgen waaraan het verhaal van beide heren wordt opgehangen.

Professor Ludo Abicht, filosoof en schrijver van een resem boeken (zoals “Geschiedenis van de Joden van de Lage Landen”), breekt een lans voor de Palestijnen. André Gantman, politicus en Joods, verdedigt het Joodse standpunt. Over een aantal elementen en historische gebeurtenissen zijn beide het eens, maar al vanaf het prille begin zit er duidelijk een haar in de boter. Daar waar Abicht een eerder seculier en rationeel standpunt inneemt, verdrinkt Gantman al snel in beschouwingen als “door het feit dat leiders in de Bijbel met hun fouten worden opgevoerd, moet er geschiedkundig een grond van waarheid inzitten”.

De tegenstelling rede – geloof tekent ook de rest van de discussie. Het geheel cumuleert in de toekomstvisie, waarbij Van Houtte terecht opmerkt dat Ludo Abicht een doordachte en uitgebreide visie heeft met verschillende mogelijke oplossingen, terwijl Gantman niet verder komt dan een “bevlogen vredesboodschap”. Conclusie: alles kan, maar misschien ook niets.

Na het lezen van dit boek, kan ik enkel concluderen dat de Israëlische propaganda waarlijk fantastisch werk aflevert. Gantman geraakt werkelijk niet verder dan het herkauwen van de Israëlische visie op het conflict, en houdt zich op de vlakte zodra er over oplossingen wordt gepraat.

Sterker nog, Gantman neemt soms gevaarlijke posities om zijn standpunt te ondersteunen: zo heeft hij blijkblaar een eigen definitie van “genocide”. Daar waar Abicht eenvoudigweg verwijst naar de definitie opgesteld door de Verenigde Naties, kronkelt Gantman zich in allerlei bochten om het unieke karakter van de Holocaust te benadrukken door deze te bestempelen als de enige echte genocide. Dit sluit natuurlijk naadloos aan bij het uitverkoren karakter dat het Joodse volk zichzelf toedicht. En alle onrecht is natuurlijk de schuld van de Palestijnen en de Arabische buren die zelf in de meest hopeloze situatie de “vredesvoorstellen” van Israël niet willen aanvaarden. Laat gewoon recht zegevieren: voer alle VN-resoluties uit. Dat kan toch niet veel gevraagd zijn van een “democratische” staat?