Kleurenblind / Recensies / Politics.be - Jouw politieke portaalsite

Advertentie

Kleurenblind

De auteurs Paul Schietekat en Hilde De Rore schreven begin 2007 het boek ‘Kleurenblind’. Anno 2010, 3 jaar na uitgave van het boek, heeft het auteurskoppel verschillende politieke wateren doorzwommen. Gepaard gaande met de voorstelling van hun boek ‘Kleurenblind’ in Sint-Niklaas begin 2007, werd aangekondigd dat ze met een nieuwe partij ‘MIS’ (Mensen Integraal Samen) naar de federale verkiezingen zouden trekken. Het project van de eigen partij werd echter in de schuif gestoken, toen Schietekat met Jean-Marie Dedecker overeen gekomen was om samen naar de kiezer te trekken. Diverse perikelen binnen de LDD leiden er echter toe dat Paul Schietekat de partij reeds op 9 april verliet. Het boek ‘Kleurenblind’ is een verkapt partijprogramma van zijn nieuwe partij ‘MIS’, die Paul Schietekat voor ogen had.

Beide auteurs, man en vrouw, vertrekken vanuit het standpunt dat de ganse maatschappij zich schuldig maakt aan discriminatie en aldus ‘kleurenblind’ is. Politici wekken volgens het koppel de indruk dat ze het heropvoeden van mensen tot optimistische, positief denkende en verdraagzame wezens als een levensdoel zien. Maar ze voegen de daad niet bij het woord volgens de auteurs, en dragen bij tot het gevoel van discriminatie, dat ontstaat door het creëren of in stand houden van allerhande wetten die mensen van elkaar scheiden. Discriminatie is volgens hen ook niet automatisch verbonden aan nationaliteit of culturele afkomst. Het is een gevoel dat zich sluimerend in de maatschappij voortbeweegt.

Om dat zogenaamde gevoel van discriminatie te kunnen wegwerken, moet er volgens de auteurs gewerkt worden rond een degelijke en grondige vereenvoudiging van overheidssystemen, in het bijzonder de omslachtige administratieve verplichtingen en statuten. Paul Schietekat stelt zich de vraag hoe men erin slaagt om in een tijd van technologische vooruitgang, papieren formulieren te laten toenemen in diversiteit.

Wanneer de auteur het thema werkgelegenheid aansnijdt, merk je duidelijk dat het boek geschreven werd in de pre-bancaire-crisistijd met onder andere een referentie naar landen als Ierland, dat door lastenverlagingen voor bedrijven een economische groei kon optekenen. Globalisatie kon in dat opzicht ook alleen maar gezien worden als dé oplossing. Paul Schietekat, die voorheen ook lid was van Vivant, pleit ondermeer voor de liberalisering van overheidsbedrijven. Volgens hem werd het tegendeel bewezen van de gedachte dat liberalisering leidt tot prijsstijgingen.

Speciale aandacht besteedt Schietekat ook nog aan ecologie. Landbouw en bosbehoud is van het allergrootste belang voor hem, omdat groenvoorzieningen nu al schaars zijn. Daarom is het niet normaal om te streven naar het behoud van groen en landbouwgebied zonder een creatievere ruimtelijke ordening. Hij stelt dat uitbreiding van steden en gemeenten niet langer in oppervlakte kunnen plaatsvinden, maar in meerdere bouwlagen.

Over zijn toenadering tot LDD zei Schietekat begin 2007: “Zijn ideologie leunt dicht aan bij de onze.” Hij had het dan ondermeer over de migrantenproblematiek en het cordon sanitair. Op één punt verschilden ze echter van mening, meerbepaald over de splitsing van België. Want het auteurskoppel Schietekat - De Rore schrijft aan het einde van het boek dat menig Vlaming “de Waal” onterecht stigmatiseert als laks en lui.

De mens is perfectionisme en idealisme aangeleerd, als iets dat mag maar niet moet. Een zware last die enkel verlicht, wanneer de mens het aanwendt voor het goede, schrijven de auteurs in een soort besluit. De ‘liberale verlichting’ onder Paul Schietekat in de politiek is er niet gekomen. Het boek biedt wellicht ook geen realistische invalshoek voor onze huidige maatschappij, die divers is in al zijn aspecten.

Door Stijn Cappelle (toegevoegd op 14/05/2010)