Advertentie
VCD : Euthanasie neemt toe.
(01/04/2010) Het aantal aangiften van euthanasie neemt toe, maar dat zou slechts een
minderheid zijn van het werkelijke aantal. Het probleem daarbij is volgens
professor Distelmans van de VUB niet dat er zoveel aangiften zijn, maar dat
velen nog bang zijn om door hun registratie juridisch in de problemen te
komen. Het viel ook op in de berichtgeving dat wanneer het ging over de
euthanasie bij Amelie Van Esbeen, de hoogbejaarde vrouw die in hongerstaking
ging om haar vraag om euthanasie ingewilligd te zien worden, dat deze hulp
bij zelfdoding bij iemand die zelfs niet terminaal ziek was, als
hulpverlening werd bestempeld. Het doden van mensen wordt dus gezien als
hulpverlening waar men vooral geen schrik voor dient te hebben om het
openlijk bekend te maken.
VCD beschouwt dergelijke evolutie in het maatschappelijk denken over het
levenseinde als bijzonder schadelijk voor de menselijke waardigheid. Het is
zeker begrijpelijk dat mensen die volledig afhankelijk zijn van anderen en
nauwelijks of niet nog van het leven genieten, geen zin meer hebben om te
leven, maar dat wil nog niet zeggen dat het goed is om op hun vraag naar
euthanasie in te gaan. Hoe komt het dat er mensen zijn van 100+ jaar die nog
van het leven houden en anderen niet, of zwaar gehandicapten die veel
vreugde uitstralen en anderen niet? De vraag naar euthanasie verbergt iets
anders, namelijk een gebrek aan waardering voor zichzelf en daar wordt door
de praktijk van euthanasie geen antwoord op gegeven.
Het is bovendien bijzonder gevaarlijk om het principe van ‘geen mensen actief
te doden’ (ook als zij er naar vragen) te doorbreken, want hiermee doet men
een uitspraak over wanneer het leven van een mens de moeite de waard is en
wanneer niet. Wat doet men dan met wilsonbekwamen die in een situatie zitten
waarin sommige anderen om euthanasie vragen? Het idee van onomkeerbare coma
is eveneens heel zwak, want mensen kunnen vaak nog ontwaken uit een coma op
onvoorspelbare wijze. Men weet ook dat in een coma mensen vaak nog heel goed
bewust zijn van hun omgeving, dus waarop baseert men zich dan eigenlijk om
euthanasie te willen in zo'n situatie? Op het moment dat men een
wilsverklaring tekent, kan men zich ook niet goed inbeelden hoe men zich
daadwerkelijk zal voelen als het zo ver is.
In plaats van euthanasie verdedigt VCD daarom een principieel respect voor
het leven van iedere mens, ongeacht de toestand waarin die persoon zich
bevindt. Wel dient het leven niet nodeloos verlengd te worden met alle
mogelijke middelen, behoudens de meest elementaire zoals voeding en vocht
die steeds moeten worden toegediend. Daarbij dient er naast pijnbestrijding
ook psycho-emotionele bijstand verleend te worden.
In een solidaire samenleving is het antwoord op de lijdende en gebrekkige
mens steeds een kwaliteitsverhoging van diens leven, ook al is dat maar
beperkt,en nooit een gewelddadige beëindiging ervan.
