Advertentie
BUB: Belgique a papa of barbe a papa?
(22/10/2007) De traditionele politici zeggen vaak dat men niet meer terug zou kunnen naar het “België van vroeger”, het zogenaamde “Belgique à papa” en dat de staatshervormingen “onomkeerbaar” zouden zijn. Dat zijn vreemde stellingen.
Ten eerste wordt dat “Belgique à papa” nooit gedefinieerd en heeft het dus evenveel consistentie als een barbe-à-papa van de kermis. Of hoe de traditionele politici maar wat dazen zonder te weten waarover ze spreken en de argeloze burger met een onzinnig kluitje in het riet sturen.
Als men doelt op het ééntalige België van de 19de eeuw volstaat het te zeggen dat de taalwetten het Nederlands en zelfs het Duits op gelijke voet als het Frans hebben geplaatst, maar dat het Nederlands de enige bestuurstaal is in het noorden van het land en het Frans in het zuiden. In zekere zin heeft men het vroegere “Belgique à papa” vervangen door twee “nieuwe Belgiques à papa”. Men kan dat bezwaarlijk een vooruitgang noemen, integendeel.
Indien men het “Belgique à papa” definieert als het unitaire België dient men op te merken dat die staatsstructuur nooit noemenswaardige problemen heeft opgeleverd (men mag staatsstructuur niet verwarren met taalwetten) en integendeel borg stond voor de economische wonderen van het einde van de 19de eeuw alsook van de jaren ‘50 en ’60 van de 20ste eeuw toen België één van de sterkste economieën ter wereld had met een zeer lage werkloosheid. Bovendien verdwijnen niet aangepaste structuren en maken ze plaats voor nieuwe die meestal een mengsel zijn van oude en nieuwe, bijv. in de voormalige oostbloklanden na de val van het communisme, in Duitsland na de tweede wereldoorlog en in Zuid-Afrika na het verdwijnen van de apartheid. Natuurlijk zeiden de communisten, nazi’s en blanken toen ook dat het systeem modern was en altijd zou blijven. De geschiedenis heeft hen echter ongelijk gegeven. De ongewenste systemen zijn verdwenen. Zo kan het in België ook gebeuren met het federalisme.
Ten tweede moeten die traditionele politici dan eens uitleggen wat de voordelen zijn van hun federalisme gebaseerd op taalgrenzen met zes regeringen en zes parlementen en in welke zin zulk een systeem als “modern” kan bestempeld worden. Het heeft immers veel weg van een taalapartheidsregime waar de contacten tussen de taalgroepen zoveel mogelijk worden gemeden. Exact het tegenovergestelde van wat men in de Europese Unie doet !
De essentie is echter dit: de traditionele politici wensen uiteraard het behoud van het ingewikkelde, inefficiënte, geldverslindende en taaldiscriminatoire federalisme aangezien er veel postjes mee gemoeid zijn en dus veel geld en macht. Bovendien kan de burger en de pers de politici zo moeilijker controleren omdat er juist zoveel zijn.
De Belgische Unie daarentegen zal blijven ijveren voor een unitair België, vandaag meer dan ooit !
www.belgischeunie.be
