Advertentie
CD&V: Alleenstaande vrouwen mogen niet alleen staan in de strijd tegen armoede
(16/10/2007) Morgen is het de internationale Dag van Verzet tegen Extreme Armoede. Volgens recente cijfers van de Algemene Directie Statistiek van de FOD Economie komen ook in België steeds meer gezinnen in de armoede terecht. Eén op zeven Belgen kan als arm beschouwd worden. Dat is bijna 15% van de bevolking. "Bij die 15% zitten heel wat vrouwen. Zeker alleenstaanden en eenoudergezinnen -vooral vrouwen- lopen een grotere kans op armoede" zegt Els Van Hoof, algemeen voorzitster van Vrouw & Maatschappij. "De overheid moet daarmee rekening houden in de strijd tegen armoede en sociale uitsluiting."
Bij eenoudergezinnen gaat die strijd hand in hand met het werkgelegenheidsbeleid. De werkloosheidsgraad van alleenstaande moeders bereikt het extreem hoge niveau van 21%. Dat betekent dat één op vijf van hen die zich aanbieden op de arbeidsmarkt in de werkloosheid zit. Werkende alleenstaande moeders zijn oververtegenwoordigd in jobs met een tijdelijk en onzeker karakter of niet-volwaardige banen, zoals uitzendkrachten, seizoensarbeiders en PWA-ers. Daarnaast blijven de onderhoudsgelden een heikel punt. Slechts 58% van de betalingen van de alimentatie voor kinderen gebeurt regelmatig. Onderhoudsgelden zijn nochtans een belangrijke bron van inkomsten voor eenoudergezinnen: zonder die inkomsten zouden de armoedecijfers meer dan verdubbelen.
Ook alleenstaande vrouwen hebben een grotere kans op armoede, zeker als ze terugvallen op een vervangingsinkomen. Het leefloon voor een alleenstaande bedraagt 657,37 euro per maand, de minimum werkloosheidsuitkering zonder anciënniteitstoeslag 766,74 euro. Oudere vrouwen hebben na hun loopbaan vaak niet eens recht op het minimumpensioen, dat niet echt hoog is (momenteel 888,63 euro voor werknemers en 754,22 euro voor zelfstandigen). Ook de IGO-populatie, die het moet doen met 795,46 euro per maand, is voornamelijk een vrouwelijke populatie: 7 op 10 van de IGO-gerechtigden is een vrouw. De meerderheid van deze vrouwen (79%) is alleenstaand.
Enkel Een geïntegreerde aanpak kan een oplossing bieden voor de armoedeproblematiek. Vrouw & Maatschappij schuift alvast enkele prioriteiten naar voren:
Alle uitkeringen moeten minstens tot de armoedegrens opgetrokken worden. Het is onaanvaardbaar dat een inkomen, uitbetaald door de overheid, mensen tot een bestaan in armoede veroordeelt.
Alleenstaande moeders met kinderen moeten meer kansen, toeleiding en terugkeer naar de arbeidsmarkt krijgen. Een volwaardige job blijft immers dé sleutel om aan de armoede te ontsnappen. Stages en opleidingen in het bedrijfsleven en een actief herintredebeleid zijn hiervoor een must. Er is ook nood aan meer jobs op maat van eenoudergezinnen met 'zorglast'. Dat kan bijvoorbeeld via flexitime (werkdag begint en eindigt binnen een bepaalde vork), schoolbelcontracten (werktijden afgestemd op schoolgaande kinderen) of de verdichte werkweek (meer uren presteren op minder dagen).
De taakomschrijving van de DAVO moet uitgebreid worden tot de oorspronkelijke wet: uitbetalen van voorschotten op de alimentatie voor kinderen én ex - partners voor iedereen aan wie onderhoudsgeld werd toegekend en het terugvorderen ervan. Het plafond om in aanmerking te komen voor voorschotten moet dus afgeschaft worden, maar het uitgekeerde bedrag mag wel beperkt worden. Een informatiecampagne om de dienst bekend te maken bij het grote publiek blijft een noodzaak.
Individuele pensioenrechten op basis van een pensioenloopbaan moeten zorgen voor een volwaardig pensioen, ook voor alleenstaande vrouwen. Iedereen moet een minimale beroepsloopbaan van bijvoorbeeld 40 jaar kunnen aantonen voor een volledig pensioen. Periodes van invaliditeit, thematisch tijdskrediet en onvrijwillige werkloosheid kunnen worden gelijkgesteld met gewerkte jaren, zoals vandaag. De 'gelijkgestelde periodes voor zorg en opleiding' moeten zwaarder doorwegen in de pensioenberekening.
"Armoede is niet alleen een kwestie van een boterham, doktersbezoek, . of niet, het is ook een kwestie van eenzaamheid en angst dat je kinderen in dezelfde situatie terecht zullen komen. Leven in armoede en proberen om uit de vicieuze cirkel te geraken is een dagelijks gevecht. Alleenstaande vrouwen mogen niet alleen staan in die strijd" besluit Els Van Hoof.
