Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

VVO: "Madam Non" leeft nog in "La Belgique de papa"

(10/09/2007) Wijlen de grote(?) staatsman Gaston Eyskens zei na de staatshervorming van 1970 : “La Belgique de papa a vécu”! Hij had inderdaad een einde gesteld aan de unitaire staatsvorm door de toewijzing aan de volksgemeenschappen van een weliswaar beperkte mate van autonomie inzake cultuur en onderwijs. De Franstalige Gemeenschap verkreeg ter compensatie op Belgisch niveau de pariteit in de regering en daar nog bovenop een heel stel alarmbellen en bijzondere meerderheden... ! De eerste maatregel introduceerde een kleine mate van federalisme, de twee een sterke vorm van confederalisme in de slechtst mogelijke vorm daar het een blokkeringrecht toekende aan een francofone minderheid.

“UN” peuple belge... !

“Also sprach” ..... madame “Non” verleden week op de RTBf, om haar weigering om de sociale zekerheid te splitsen te rechtvaardigen. Maar een dergelijke uitspraak is dan wel een ganse eeuw defederalisering ontkennen, de ontkleding van de Belgische staat, die minstens evenzeer werd gevraagd door de Walen als door de Vlamingen.

“Sire, il n’y a pas des Belges”

Dat riep de Waal Jules Destrée al in het begin van de 20 - ste eeuw. In 1932 verwierpen de Walen het Vlaams voorstel tot invoering van een veralgemeende tweetaligheid en ze eisten dat in Wallonië alleen het Frans de bestuurstaal zou zijn. In de jaren ’60 organiseerde de Luikse vakbondsleider A. Renard revolutionaire stakingen om een economische autonomie voor Wallonië op te eisen. Dientengevolge kwam er mettertijd een drieledige gewestvorming tot stand, waarbij de Gewesten van het Belgisch niveau een deel van de bevoegdheid inzake economie overnamen. Het waren derhalve de Franstaligen die steeds hebben aangedrongen op een verdere ontkleding van het Belgisch niveau. Als logisch gevolg daarvan splitsten zich ook de partijen taalkundig. De Franstalige christen-democraten waren trouwens de eersten om zich af te scheiden na de universitaire splitsing in 1968.

“UN” peuple..., dus TERUG NAAR DE UNITAIRE STAATSVORM ?

Indien Madame Milquet nu echt meent dat er maar één volk in België leeft, dan zou het logisch zijn dat haar partij terug aansluiting zoekt bij de Vlaamse Christen - democraten, dat zij een wetsvoorstel indient om de alarmbellen en de pariteit in de federale regering af te schaffen en dus op die wijze tracht de democratische meerderheidsregel op Belgisch niveau te herstellen. En waarom dan ook niet meteen de Gewesten en de Gemeenschappen afschaffen? Dan kan het “éne” Belgische volk meteen ook één bestuurstaal kiezen, namelijk die van de meerderheid, en dat is toch het Nederlands??? “DOEN”, madame “NON”, .... DOEN !

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons