Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Opinie: Schiltz

Vlaanderen is vandaag één van de rijkste gebieden van de wereld. Als deelstaat van een federale staat, heeft het abnormaal veel bevoegdheden en macht. Een Belgische wet en een Vlaams decreet zijn gelijkwaardig. Een ingewikkelde bevoegdheidsverdeling én Arbitragehof is de enige manier waardoor federaal en deelstaat elkaar niet continu in de haren zitten. Deze situatie is uniek in de wereld, en is een gevolg van de Vlaamse strijd. Die is bijna zonder uitzondering vreedzaam verlopen, de wereldoorlogen niet meegerekend, en gaat langzaam maar zeker vooruit. Eerst zorgde ze voor de ontvoogding en emancipatie van de Vlaming en zijn wereld en daarna ging het langzaam maar zeker in de richting van zelfbestuur. Of Vlaanderen ooit onafhankelijk zal zijn weet ik niet, maar we zijn al verdomd ver gekomen.

Een Vlaamse strijd vergt Vlaamse strijders. Er zijn er veel, in heden en verleden, maar de Vlaamse ontvoogding en het zelfbestuur hebben we te danken aan één groep daarvan. Namelijk de politici. Mensen die geloven in een “zaak”, welke die ook zij, worden meestal verwacht zich aan te sluiten bij één van twee groepen. Enerzijds de groep van de ideologen en theoretici, anderzijds die van de pragmatici. De ene groep bereikt nooit niets omdat ze altijd het onderste uit de kan wil en de reputatie krijgt niet eens te willen onderhandelen, maar is wel fier op haar puurheid, die natuurlijk voor niemand behalve zichzelf iets oplevert. Die groep is belangrijk als achterban en ideologische toetssteen. Maar dit zijn niet de mensen die iets bereiken. De andere groep wil vooral tot een compromis komen. Zo erg zelfs dat ze bereid zijn idealen in de wachtkamer te plaatsen, te bevriezen of zelfs af te zweren om het volgende doel te bereiken. Op den duur is het compromis zo zwak en vergt het zoveel offers, dat het eigenlijke doel er niet echt mee geholpen wordt, tot groot ongenoegen van de groep ideologen. Natuurlijk is deze groep eveneens essentieel, want enkel zij kunnen onderhandelen en weten dat niet alles in één keer kan bereikt worden. Liever één vogel in de hand dan een kalf dat verdrinkt. Politici hebben beide groepen nodig, als achterban, als bondgenoten. Maar zelf mogen ze geen onvoorwaardelijk lid zijn van één van beide groepen. Politici moeten zowel de theorie als de pragmatiek in zich hebben. Soms moet je een compromis maken, ook al moet je daarom iets opgeven, soms moet je keihard neen zeggen, al worden er mooie beloftes gedaan. Politici zijn evenwichtskunstenaars en dat is de enige manier waarop ze iets kunnen bereiken.

Hugo Schiltz, want daarover gaat heel deze tekst, was zo’n politicus. We hebben heel wat van onze verworvenheden aan hem te danken, want dankzij zijn compromissen zijn we stapje voor stapje dichter bij ons doel gekomen. Veel Vlaamsgezinden waren niet opgezet met zijn politiek omdat hij teveel toegaf. Na het egmontpact scheurde de radicale vleugel zich zelfs af van de Volksunie. Later werden ze met een programma waarin Vlaamsgezindheid een weinig vermeld detail was, één van de grootste en meest beruchte partijen van Vlaanderen. Een jaar na het egmontpact (dat nooit werd uitgevoerd) stond Schiltz aan de wieg van het federale België en dus in feite van het Vlaamse zelfbestuur. Schiltz was één van de weinige grote Vlaamsgezinde figuren, en zo ongeveer de enige waarmee men kon praten en kon onderhandelen. En door zijn compromissen heeft hij Vlaanderen dichter bij zelfbestuur gebracht dan wie ook.

Als Vlaanderen ooit onafhankelijk wordt, mag Schiltz met recht en reden de vader van de Vlaamse staat genoemd worden en nu al de grootste Vlaamsgezinde politicus.

Auteur: Chris Demeyere

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons