Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Wat met het politiek testament van Ariel Sharon?

Er dreigt geen machtsvacuŁm wanneer Sharon het tijdige voor het eeuwige ruilt. Het decor van de IsraŽlische politieke scŤne zal geen transformatie doormaken. Dat is de boodschap die het politieke establishment van IsraŽl deze dagen tracht te verspreiden. Maar natuurlijk brandt de volgende vraag op ieders lippen: wat nu, na Sharon? Maar de toekomst van deze regio was ook met Sharon als protagonist een groot vraagteken.

In de afgelopen 6 maanden hertekende Sharon zowel het IsraŽlisch-Palestijnse conflict als het politieke landschap van IsraŽl. Hij brak met de regerende rechtse Likud-partij en richtte zijn eigen centrumpartij op, Kadima. Elke opiniepeiling bevestigde vervolgens de vermoedens dat Sharon op triomfantelijke wijze de aanstaande verkiezingen zou winnen.

Sharon wist een gevoelige snaar te raken bij de IsraŽliís. Hij voerde een krachtig beleid met als voornaamste doelstelling stabiliteit, terwijl hij zowel confrontatie als nieuwe onderhandelingen met de Palestijnen trachtte te vermijden.

Hij geloofde dat beide volkeren van elkaar gescheiden moesten worden. Verplichte vredesgesprekken waren voor hem geen weg naar een oplossing van het aanslepende conflict. De Palestijnen de hand reiken vormde dan ook niet de rode draad doorheen zijn politieke agenda.

Zonder Sharon zullen de verkiezingen op 28 maart getekend worden door de traditionele strijd tussen links en rechts: de Likud partij van Benjamin Netanhayu, die duidelijk kiest voor een politiek van confrontatie, en de Arbeiderspartij van Amir Peretz die zijn hoop stelt op vredesgesprekken.

Sharon gaf de kiezers een derde optie, waarbij hij niet voor onderhandelingen of confrontatie koos. Eerder dan te zoeken naar een sluitende oplossing van het conflict, zou hij het proberen te controleren, en uiteindelijk naar de achtergrond verplaatsen. Deze benadering werd reeds realiteit in Gaza, en verdere unilaterale acties in dit kader stonden op het programma. Dit pragmatisme, waarbij IsraŽl in feite de rug keert naar Palestina, kon her en der op instemming rekenen.

De IsraŽliís hebben met de jaren steeds meer vertrouwen in Sharon gekregen, wat hem politiek bijna onkwetsbaar maken. Niemand is onvervangbaar, luidt de levenswijsheid, maar in IsraŽl hoorde men vaker deze variant: ďEr is niemand anders.Ē

Kadima werd niet alleen gesticht door Sharon, hij stond ook synoniem voor deze partij. Ehud Olmert heeft voorlopig de plaats van Sharon ingenomen. Hij is de eigenlijke verantwoordelijke voor de doctrine van een unilaterale terugtrekking, die Sharon de laatste maanden huldigde.

Hij overtuigde Sharon van de geldigheid van het credo van Yitzhak Rabin: ďwij hier, zij daar.Ē Maar als hij deze politiek verder in de praktijk wil omzetten zal hij het vertrouwen van de IsraŽliís moeten winnen.

Kan deze politiek zonder Sharon verder gezet worden? Wat is de toekomst van Kadima? Blijft de partij een nieuwkomer in het centrum of zal ze opgaan in de oude links-rechts tegenstelling?

Het IsraŽlisch-Palestijns conflict roept al decennia lang vele vragen op, en ook op 29 maart zullen deze vragen nog bestaansrecht hebben.

International Herald Tribune

Vertaling opiniestuk van Jerrold Kessel en Pierre Klochendler

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons