Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

In Memoriam VLD?

Moet ik na dat voor de betreurde Ward Beysen nu werkelijk ook een ‘In Memoriam’ schrijven voor de VLD zélf? Gaat de partij, gesticht eind 1992 uit de PVV onder bezielende impuls van Guy Verhofstadt, de huidige interne stormen nog lang overleven vooraleer uiteen te spatten in een handvol blauwkleurige splinterpartijtjes allerhande, of volledig te fragmenteren ten gevolge van een aantal spraakmakende mensen à la Coveliers die er niet voor terugdeinzen om het als ‘cavalier seul’ te wagen? Zal de VLD 2005 nog heelhuids overleven, met de komende val van de federale regering in zicht? Of komt het definitieve einde van het Verhofstadt-sprookje pas in oktober 2006, wanneer in Antwerpen het Vlaams Belang van de Sinjoren ongetwijfeld, en wellicht met nog méér stemmen dan voorheen, de opdracht krijgt mee aan het besturen te gaan?

Ze hebben me gisteren in de Melsensstraat in Brussel niet zien staan de horde persmensen en –fotografen. Dat komt er van als je té lang achter de schermen van de politiek blijft. En als je dan, als één van de eersten op het middaguur, je aanmeldt op het secretariaat en men je onder zachte dwang terug naar de straat verwijst omdat de Statutaire Commissie naar verluidt reeds beslist had dat de hoorzitting toch niet openbaar zou zijn, kan het teleurstellend, knagend gevoel alleen maar toenemen. Goed ingeduffeld tegen de bijtende koude had ik me, meer dan twee uur verdorie, tegen de donkerblauwe brievenbus van het VLD-hoofdkwartier geposteerd om stil, maar met groeiende verbijstering, het sinistere schouwspel gade te slaan. Maar het was goed zo. Hugo Coveliers moest zijn centrale rol ten volle kunnen uitspelen, en hij deed dat met verve. Nochtans spreken tal van krantenartikels nu over een zielig schijntoneel. Dat was ook zo. Maar was het daarom lachwekkend? Ik denk het niet, totaal niet. Abstractie makend van het ganse ‘Coveliers-verhaal’ en de poespas er omheen, kan men als nuchtere waarnemer niet anders dan concluderen dat er met de VLD iets héél ernstigs aan de hand is. Fundamenteel ernstig.

Wanneer de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van spreken op deze ‘gekunstelde’ wijze door de kopstukken van de VLD verkracht wordt, moet dat elk rechtgeaard burger minstens de wenkbrauwen doen fronsen. Wanneer je dan de groep rechters, die het inderdaad reeds van tevoren door de partijtop vastgelegde scenario enkel maar dienden uit te voeren, later in het TV-journaal over straat ziet strompelen, onder leiding van de 85-jarige paus van het nobele tuchtorgaan, die bij het voorlezen van het besluit tot uitzetting van Coveliers haast moest ondersteund worden door generatiegenoot Willy De Clercq, dan schaamde ik mij diep. Wat voor beeld moet de bevolking niet hebben van deze partij? De gepensioneerdenbond in mijn lieftallige gemeente Viersel brengt met meer vitaliteit, én deftigere toneelstukken dan deze ogenschijnlijk uitgebluste bewakers van de partijstatuten!

Maar kom, terug naar de essentie. Wat ziet de burger die probeert neutraal een oordeel te vellen?
Punt 1. Er speelt zich een enorme ruzie af binnen een partij. Dat is echter niet nieuw in ons politiek bestel. Meestal draait het dan nog om tegengestelde belangen tussen individuen, vaak gebaseerd op louter egoïstische motieven.
Punt 2. Als het uitsluitend om een ideologisch debat zou gaan, omtrent de toekomst van het liberalisme in Vlaanderen, dan is de daaraan verbonden discussie bijzonder boeiend, maar ziet éénieder dat er inmiddels van het diepblauwe karakter in onze regeringen vandaag de dag alvast niet veel meer te merken valt.
Punt 3. Als in het ‘dossier Coveliers’ de Antwerpse senator, in de oorspronkelijke klacht, onder meer verweten wordt verbaal aan te sturen op het daadwerkelijk doorbreken van het ‘cordon sanitaire’ en een mogelijke bestuurscoalitie met het Vlaams Belang, en als dit krachtens de statuten van de partij werkelijk niet mag, dan moet voorzitter Bart Somers ook bepaalde van zijn Antwerpse VLD-schepenen voor de Statutaire Commissie dagen aangezien daar al jaren, achter de schermen, doch actief wordt ‘gelekt’ naar, én effectief samengewerkt wordt met het Vlaams Belang. Dat mag, meen ik toch te weten, zeker niet volgens de partij-statuten!

Daarenboven is het een vaststaand feit dat een overgroot deel van de Vlaamse kiezers, vooreerst in Antwerpen, wel degelijk wenst dat het Vlaams Belang ergens een keertje de kans krijgt om mee te besturen, om te kijken hoe dat gaat, of niet gaat, en nadien daaruit de passende conclusies te trekken. En vergeet nooit: de kiezers zijn uiteindelijk de baas, niet de huidige verstarde partijtenoren in hun ivoren torens, tot spijt van wie het benijdt. Ward Beysen zaliger, en nu Hugo Coveliers, zijn politici die dat zeer goed begrepen hebben, in naam van het liberalisme en in naam van een gezonde democratie.

Het lijkt er sterk op dat de Verhofstadt-droom binnenkort als een zeepbel doorprikt zal worden. Zijn VLD weegt onvoldoende in de regeringen, alsook in vele gemeentebesturen. De grote programmapunten van weleer, de beloftes van bij zijn start in juli 1999, worden niet waargemaakt. De ingrijpende voorstellen op het vlak van onze mobiliteit niet, de afschaffing van de stemplicht niet, de creatie van nieuwe arbeidsplaatsen niet, de daling van de fiscale druk niet, het terugdringen van het succes van het V.B. niet. Het stemrecht voor migranten wél, al was dat geen voorstel van de VLD. Eerlijk gezegd, schrale oogst in de ogen van de modale Belg.

Exact één jaar geleden stond Willy De Clercq met z’n armen te molenwieken op een VLD-congres, wijzend op het grote gevaar van het eventuele verlies van de macht wanneer je niet op tijd en stond compromissen met de socialisten sluit, “We zullen niets dan verliezen!”, weet u nog? Met alle respect voor deze staatsman, maar met regelrecht emo-politiek geleuter wist hij zijn poulain Verhofstadt te redden door het voorstel van de Antwerpse Annick De Ridder (het stemrecht voor vreemdelingen terug naar de regeringstafel sturen) te counteren.

Daarmee heeft de politieke vader van onze premier zijn partij meteen de slechtste dienst ooit bewezen. Zie maar naar 13 juni 2004. De VLD verliest intussen nog elke dag. Steeds verder en verder… en ze willen het maar niet begrijpen. Koppig tot in de kist?

Jurgen Hoefkens

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons