Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Vlaamse Choc

Het Vlaams Belang wint en blijft winnen. Partijen staan er machteloos tegenover en proberen Dewinter en de zijne krampachtig in te dijken. Soms zelfs zo krampachtig dat het een ziekelijke vorm van pesterijen lijken. Ter dege de vijand onder de voet lopen lijkt er niet in te zitten. Heeft dit te maken met een stijlbreuk tov de vroegere politieke garde? Het is in elk geval niet de eerste keer dat de politiek geen blijf weet met een sterk oprukkende rechtse macht. Ofwel kunnen geen lessen getrokken worden uit het verleden ofwel verzaken de betrokken partijen er gewoon aan.

Nu is een nieuw wapen gevonden. Een soort trojaans paard dat ze de partij hebben binnengesmokkeld (nee, ik heb het niet over Coveliers): een reportageploeg. Philip Dewinter had vast schattige beelden voor ogen als hij dacht aan de reeks "Het leven zoals het is..." Wat Peter Boeckx en zijn team hebben gedaan is Dewinter een koekje van eigen deeg geven. Als een wolf in schaapsvacht Dewinter op pellicule vastgelegd en hem geportreteerd zoals hij is. In al zijn facetten. Als vader, als spreker, als leugenaar,... De sterke van de reportage is dat je merkt dat Dewinter de camera's rondom zich vergeten is. Hij merkt ze niet langer op en zo krijg je een natuurlijk portret.

Vlaamse Choc heb ik bekeken op maandag 31 januari om 0u00. In het donker gekluisterd aan mijn scherm om te zien wat voor reportage Boeckx in elkaar had geknutseld. Het bleek een lichte documentaire te zijn, waarbij niet zozeer de ideologie op de korrel werd genomen maar de persoonlijke betrouwbaarheid van Dewinter. Ik zette de tv uit, na het programma te hebben uitgekeken, met een gevoel van opluchting. Eindelijk zouden de honderdduizenden VB-kiezers zien wat voor leider ze hebben. Hoe dubbel hij in werkelijkheid is. Eindelijk!

Of ze de ogen zullen opdoen is de vraag. Volgens mij sluiten ze maar al te graag de ogen, want de anderen zijn zoveel slechter... In de documentaire was ook duidelijk te merken wat zo de doorsnee VB-kiezer is. Een opgefokte 60-plusser gooit met plastic tuinmeubilair naar voorbij wandelende jongeren, een zatlap met zijn 27ste pint in de hand, een luidkeels "anti-makak"-roepende "dame"... Ander opmerkelijk punt was bijvoorbeeld toen Dewinter bij de arm werd gegrepen door een sympathisant. De man was sterk ontgoocheld dat Frank Vanhecke in de 7de dag het 70-puntenplan verworpen had en vroeg aan Dewinter of dit wel waar kon zijn. Dewinter antwoordde rustig maar zelfzeker dat Frank Vanhecke onder geen beding het plan verloochende maar dat het aangepast is geworden en ten gepaste tijd gebruikt zou worden.

Dat Dewinter het 70-puntenplan nog niet heeft opgeborgen is wel heel erg duidelijk. Veinzend dat hij het moest zoeken in zijn archievenkast loopt hij recht op de correct plaats af en met een heel erg kleine aarzeling heeft hij onmiddellijk het origineel beet. Hij las er wat in met een melancholische blik, alsof het kattekwaad was uit lang vervlogen tijden en besloot met de woorden: ".....pour l'avenir".

Natuurlijk zien sommige anti-VB'ers dit als een kans om in alles een teken te zien van de slechtheid van de VB'ers. Klinkklare onzin uiteraard. Het wordt hem verweten een boek van Speer in zijn bezit te hebben. Wel ik moet zeggen dat ook ik een bewondering heb voor Albert Speer. De man was een architect die heel wat prachtprojecten wilde voltooiien. Hij heeft de verkeerde keuze gemaakt door op ideologisch vlak mee te heulen met de absolute vijand. Is de man daarom geen uitmuntend bouwheer? Mag Dewinter daarom geen bewondering hebben voor een kunstzinnig man als Speer?

Samengevat is de documentaire registrerend, er worden Dewinter geen woorden in de mond gelegd. Hij gaat en staat waar hij wil. Ongeforceerd en ongedwongen kwam de reportage tot stand. De eerlijkheid druipt ervan af.

Een document voor het nageslacht en om op te diepen rond de burgemeesterverkiezing in Antwerpen!

Pieterjan Viaene

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons