Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Staat betaalt alimentatie Kerk

Een van de belangrijke punten waar onze democratie op gestoeld is, is de scheiding tussen Kerk en Staat. Zelden of nooit wordt er eens bij stilgestaan. Het waait al te vlug weer over. Waarom stelt niemand die scheiding in vraag? Is het dan zo vanzelfsprekend dat de situatie, sinds 1830 en nu, niet herbekeken dient te worden? Ik dacht het niet…

De gedachte schoot me te binnen toen ik tijdens het journaal enkele opmerkelijke cijfers hoorde,…en iedereen verder bleef eten. De jonge, aantrekkelijke dame wist me heel wat te vertellen, vooral de hoofdgedachte bleef hangen. Ze maakte zakelijk de bijdrages bekend die de erkende religies ontvingen in 2004. Er werd gegoocheld met miljoenen euro’s als waren we getuige van een ontmoeting tussen wijlen Bernhard en de CEO van Lockheed…

Maar liefst 229 miljoen euro werden rijkelijk verdeeld onder de erkende gelovige gemeenschappen in ons land. Daarvan gaat zo’n 88% naar de katholieke gemeenschap, die zonder deze bijdrage, er ook al warmpjes inzit. Waarvoor gebruiken ze dat geld eigenlijk? Om mogelijke pedofiele schandalen de kop in te drukken? Wijwater te laten overvliegen uit Lourdes? Nieuwe soutanes van een exclusieve ontwerper aan te schaffen?

Ik weet het nog zo allemaal niet. Het is natuurlijk een uitstekend middel van de staat om de erkende geloofsgemeenschappen naar hun pijpen te laten dansen. Indien ze niet langer erkend worden kunnen ze immers fluiten achter hun torenhoge sommen. Maar hé, wat dan met die scheiding tussen Kerk en Staat? Daar kan toch mijns inziens niet langer sprake van zijn. Er is zelfs sprake van een zekere afhankelijkheid!

De godsdienstbeleving is een persoonlijke aangelegenheid, daar zal iedereen het wel mee eens zijn. Maar wat dan met die uitkeringen? Ik betaal dan toch wel een serieus grote bijdrage aan de Staat die op zijn beurt dan weer een religie ermee vooruit helpt, niet?

Maar er is beterschap in zicht. God werd al omzeild in de Europese Grondwet. Giscard d’Estaing zorgde met enkele complexe zinnen ervoor dat elke gemeenschap zich kan verzoenen met de tekst. Geen God in Europa. Het is nu nog maar de vraag of hij er geld voor krijgt…

Om af te sluiten geen psalm maar een vers uit de Koran:

Wie het wil, die moet dan geloven en wie het wil, die moet maar ongelovig zijn

Pieterjan Viaene

De redactie van politics.be is op geen enkele manier verantwoordelijk voor de inhoud van de stukken gepubliceerd onder de rubriek "columns en opinies"

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons