Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Opinie: Jong geleerd, oud gedaan... Lessen voor Agalev na dossier Nepal

Tussen Michels « alea iacta est » en Aelvoets « mea culpa », ligt de Rubicon. Toegegeven, het glorierijke Rome lijkt voor de Groenen weer wat verder weg. Maar in plaats van Rome de rug toe te keren en zonder meer uit de regering te stappen, laat staan tijdens deze legislatuur nog eens in die verraderlijke stroom genadeloos onder te gaan, wil Jong Agalev meer dan ooit de Rubicon oversteken….
Een opiniestuk van Ruben Vanhaverbeke, Jong Agalev woordvoerder & Björn Koopmans, verantwoordelijke Jong Agalev kabinet Sociale Rechtvaardigheid
Lees dit opiniestuk nu...

Tussen Michels « alea iacta est » en Aelvoets « mea culpa », ligt de Rubicon. Toegegeven, het glorierijke Rome lijkt voor de Groenen weer wat verder weg. Maar in plaats van Rome de rug toe te keren en zonder meer uit de regering te stappen, laat staan tijdens deze legislatuur nog eens in die verraderlijke stroom genadeloos onder te gaan, wil Jong Agalev meer dan ooit de Rubicon oversteken….

Zeker, Agalev heeft de pil geslikt. Al smaakt die niet zo bitter als sommige partijen en politieke commentaren het laten uitschijnen. De Groenen hebben het heus wel anders gewenst. We hebben dan ook geen reden om gelukkig te zijn, geen reden om dit goed te praten. Geen partij in dit land ligt de wapenkwestie zo nauw aan het hart. Wie het tegendeel beweert, moet zich maar eens de vraag stellen waarom Agalev niet voor de korte pijn heeft gekozen, dat ze juist niet de pil verguld heeft?

Heeft een andere partij anders wel gedaan. Geen verwijt hoor, gewoon een feit. We hebben niet de gewoonte op de man, de vrouw of de ploeg te spelen. Het is niet al rozengeur en maneschijn, zo moederziel alleen in de vuurlinie. Zulke momenten maken duidelijk wie je politieke vrienden zijn, of liever wanneer. Het is hen vergeven, zij hadden ook hun hachje te redden en die woelige waters te doorzwemmen. Maar vergeten? Eens te meer hebben we geleerd dat we er best nog een tijdje alleen de spirit inhouden. De deur blijft wel open, voor een vruchtbare samenwerking rond concrete dossiers. Liefst zonder ‘blabla’, maar met ‘boemboem’. Want de nieuwe wapenwet moet erdoor, nog deze legislatuur. Het is bekend dat Agalev al voorstellen terzake heeft ingediend in het parlement, die trouwens aan alle wensen van de SP.A tegemoetkomen. De jonge Groenen dringen aan op een spoedbehandeling van het wetsvoorstel Vanhoutte-Dardenne. Jong Agalev roept Animo maar ook Prego, Ronduit NVA én CD&V-jongeren op ons hierin te steunen. En omdat premier Verhofstadt, die een man van zijn woord is, zich klaar en duidelijk voor een snelle wijziging van de wapenwet heeft uitgesproken, hopen we dat we in dit dossier eveneens op Jong VLD mogen rekenen….

Wie denkt dat de jonge Groenen tegen beter weten in of, erger nog, onder druk van de partijtop alles over zich heen laten gaan, vergist zich en had voor een meer dan correcte weergave van de feiten De Morgen van 28 augustus moeten lezen. De rol die Jong Agalev heeft gespeeld en de positie die ze in dit dossier ingenomen heeft, laat niets aan duidelijkheid te over. Het standpunt van de jonge Groenen is tot nader order ongewijzigd: er kan geen sprake zijn van wapenleveringen aan Nepal, laat staan van licenties voor India of Pakistan. De wet hier en de situatie daar laat het gewoon niet toe. Als de vredesbeweging en NVA daarom naar de Raad van State willen stappen, is dat hun goed recht. Jong Agalev hoopt alvast dat ze het juridische gelijk aan hun kant krijgen.
De argumentatie van de regering is op zich best verdedigbaar, maar kan ons in dit concreet geval niet overtuigen. Eerst de verkiezingen in Nepal zien, dan geloven. Om begrijpelijke redenen willen Verhofstadt noch Michel het niet gezegd hebben, maar het is wel degelijk ‘een nieuw politiek feit’ dat de levering pas na verkiezingen zal plaatsvinden. Geen fait divers, maar een verduidelijking die we aan Agalev te danken hebben. Het pleit voor de Eerste Minister dat hij tijdens het debat in de Kamer vorige week expliciet stelde dat als de situatie ter plekke het niet toelaat, de wapenlevering logischerwijs niet doorgaat. Aan de watchers in Kathmandu klaarheid te scheppen, aan de regering het dossier dan opnieuw naar de geest én de letter van de wapenwet te bekijken, aan kersvers minister Tavernier goed bij de zaak te blijven, en – hij is gewaarschuwd – Jong Agalev met hem.

We kunnen wel meer lessen trekken uit deze historie. Ja, Agalev heeft opnieuw leergeld betaald, en deze keer veel meer dan ze lief is. Hoe groot de druk op Magda Aelvoet ook was, niet het minst intern, haar ontslag was een verrassing. Of dit nu echt nodig was? Wie zal het zeggen. Het was in geen geval huichelarij, maar een persoonlijke beslissing die politieke moed, ministeriële verantwoordelijkheidszin en loyauteit tegenover de regering uitstraalt. Nalatigheid, hoe miniem ook, heeft een prijs maar helaas niet altijd. Zeker een kleine beleidspartij als Agalev betaalt ervoor een hoge tol. Voor een grote partij ligt dat even anders. Terwijl Aelvoet zeer kwalijk werd genomen dat ze godbetert gewoon niet meer precies wist wat ze op 11 juli had gezegd of gedaan, mocht Michel het zich permitteren – eufemistisch uitgedrukt – de waarheid naar zijn hand te verdraaien. Alleen al de Duitse kwestie spreekt boekdelen. Zeggen dat hij ons bewust een loer heeft gedraaid, is echter te gemakkelijk. Louis Michel is een verstandig en handig politicus. Daar moet je mee leren leven. Maar hij zal met de Groenen moeten leren leven. Trouwens, als hij ze écht buiten wil, kan hij zelf nog altijd ontslag nemen en de regering doen vallen. Maar goed, een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, Michel hopelijk ook niet meer.

En Agalev? De partij heeft een moeilijk moment doorgemaakt, afwachten hoe het verder evolueert. Agalev komt er heus wel bovenop, tot spijt van wie het benijdt: de toekomst blijft bezig. Wishful thinking? Nee hoor, de essentie van politiek: vallen, opstaan, doorgaan. De Groenen hebben het voor een stuk zelf in handen. De bal ligt in hun kamp, het ontslag van Aelvoet heeft in zekere zin een opening gecreëerd, nu alleen nog scoren. Daar wringt echter vaak het schoentje. De Groenen zijn soms gewoon té goed in hun werk in regering en parlement, té goed tegenover hun opponenten in de regering en de oppositie. Ze moeten niet nog harder werken dan ze nu al doen, ze moeten het spel harder spelen. Minder koudwatervrees. Meer in de aanval gaan. Zoals Isabelle Durant bij de nachtvluchten, of Vera Dua tegenover stalker Dewael die stokken in de wielen stak van haar rollend milieubeleid. De groene ministers en parlementsleden mogen zich – zacht uitgedrukt – aangemoedigd weten door de Jong Agalev-spionkop. Offensief voetbal is immers aantrekkelijker dan defensief voetbal. En scoren lukt niet, als je alleen maar tot verdedigen gedwongen wordt: de fluorflop illustreerde dit eens te meer. Behalve dan in het eigen doel misschien: verkeersveiligheid is zo’ n voorbeeld. Hoe goed je als ploeg ook speelt, wie niet wint of minstens gelijkspeelt, krijgt geen punten. Agalev realiseert wel, maar de publieke opinie realiseert zich dat niet altijd. Dát hebben de Groenen deels aan zichzelf te danken. Een partij die het qua inhoud en organisatie vooral moet hebben van kwaliteit en niet van kwantiteit, mag zeker het belang van perceptie niet onderschatten. Je hoeft als partij weliswaar geen communicatiebureau te zijn, doelmatig en doelgericht communiceren is meer dan ooit een must. Groenen hebben het daar traditioneel moeilijker mee, maar stilaan dringt het aan de Brialmontstraat door dat niet alleen wat je zegt, maar ook hoe en wie het zegt belangrijk is.

Voor Agalev komen nog spannende weken en maanden aan, voor het verkiezingsspektakel en -gekakel helemaal losbarst. Nu komt het eropaan het groene werk in uitvoering af te werken, de ecoboni en het homohuwelijk voorop. Als de Groenen binnen de regering ook nog een lans kunnen breken voor een sociale energieheffing, zal Jong Agalev pas echt tevreden zijn. De jonge Groenen weten dat Animo en Prego zich in deze sociaal progressieve voorstellen kunnen vinden, en ook Ronduit NVA voor dergelijke vooruitstrevende ideeën niet mag onderdoen. Van de CD&V-jongeren verwachten we zeker en vast instemming bij het homohuwelijk, voor de ecoboni en de sociale energieheffing appreciëren we alle steun die we van hun kant kunnen krijgen.

Wat we hier komen te zeggen, is overigens niets nieuws. We willen alle regeringspartners er aan herinneren dat dit allemaal in het regeerakkoord staat; de burgers in dit land hebben er recht op dat dit consequent uitgevoerd wordt. Als de blauwe vriendinnen en vrienden hun verlaging van de vennootschapsbelasting en de wijziging van de kieswetgeving erdoor willen, kunnen ze die dus óók krijgen. En de Jong VLD zal het graag horen: over de beloofde maar uitgestelde tweede fase van de algemene belastingsverlaging valt zeker nog te praten. Als zij maar oren hebben naar onze voorstellen inzake de sociale energieheffing, voor meer werkgelegenheid en een beter klimaat, zonder aan onze concurrentiekracht in te boeten. Kortom, minder fiscale druk voor meer ademruimte ten behoeve van onze burgers, onze bedrijven, ons milieu. Dát is de Rubicon oversteken en het voorspelde paars-groene Rome dichterbij brengen.

Ruben Vanhaverbeke, Jong Agalev woordvoerder & Björn Koopmans, verantwoordelijke Jong Agalev kabinet Sociale Rechtvaardigheid

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons