Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Opinie: Paars of grijs ? Verkiezingen 2003

In Nederland klinkt het dat paars vervangen is door grijs. De kritieken van wijlen Fortuyn op het saaie en vastgeroeste regentendom blijken nu te moeten onderdoen voor de realiteit van een nog saaier centrum-rechtse kabinetvorming waarbij de verfrissende factor Fortuyn wegens de tragische moord volledig is weggevallen. En hoewel Bernard Hammelburg op de Vlaamse radio mijns inziens zijn boekje te buiten gaat in het neerslaan van een centrum-rechtse coalitie, die voor hem overduidelijk een slechte keuze is, toch heeft hij ergens gelijk. De Nederlandse coalitievorming is grijs...
Lees het vervolg van deze opinietekst van Peter Timmerman hier...

In Nederland klinkt het dat paars vervangen is door grijs. De kritieken van wijlen Fortuyn op het saaie en vastgeroeste regentendom blijken nu te moeten onderdoen voor de realiteit van een nog saaier centrum-rechtse kabinetvorming waarbij de verfrissende factor Fortuyn wegens de tragische moord volledig is weggevallen. En hoewel Bernard Hammelburg op de Vlaamse radio mijns inziens zijn boekje te buiten gaat in het neerslaan van een centrum-rechtse coalitie, die voor hem overduidelijk een slechte keuze is, toch heeft hij ergens gelijk. De Nederlandse coalitievorming is grijs. Maar zelfs al had Pim Fortuyn zelf enig licht kunnen werpen op deze al te grijze politieke coalitie, toch is het zeker dat een centrum-rechts kabinet als opvolging van paars in Nederland allicht een saaier exploot is, per definitie bijna.

In België zijn er volgend jaar verkiezingen. De verwijzing naar het Nederlandse poldermodel waaraan Guy Verhofstadt en collegae zich al te vaak tegoed deed in het verleden, zullen alvast uitblijven. Geen nood, want vanaf vandaag kan Verhofstadt terugwijzen op 3 tot 4 jaar paars in eigen beheer en heeft hij dit buitenlandse poldermodel minder nodig dan voorheen. Paars in Vlaanderen is de vorige jaren in hoofdzaak een goed-nieuws-show geweest. Verhofstadt I schuwde het niet om de pers aan te sporen hierin mee te gaan. Twee sterke staaltjes van paarse dwang kregen we nog bij de Vlaamse feestdag die onherroepelijk in een soort van roes en feestvreugde moest gevierd worden, en bij de nationale feestdag, waarop de koning een paarse oproep tegen alle vormen van extremisme uitsprak. Maar de publieke opinie heeft ondanks vele tendentieuze berichtgeving via radio, tv en geschreven pers, gemerkt dat veel goed nieuws uit lucht bestond, dat fundamentele problemen niet netjes werden aangepakt, dat vormen van politisering in overheidsbedrijven opnieuw binnenslopen, dat geknoeid werd met managementposities op allerlei terreinen, dat belastingverlaging niet noodzakelijk betekent dat de burger meer koopkracht heeft, dat Vlaamse eisen het moesten afleggen tegen Waalse en ondermeer de taalwetten met de voeten worden getreden. Maar niet alle verdiensten van deze regering zijn gebakken lucht. Allicht is het de eerste regering in dit land die een begin van werk maakte van de asielproblematiek. En die een behoorlijke euthanasiewetgeving tot stand bracht. En die een onderwijsbeleid voerde die opnieuw leraren aantrok om voor de klas te gaan staan.

Het pleidooi van de monarch tegen extremisme toont heel duidelijk aan waar het in volgende verkiezingen om zal gaan. Verhofstadt zelf had bij zijn aantreden gezegd dat men hem mocht afrekenen op het terugdringen van extreem-rechts. Bij uitbreiding hiervan zal een hevige strijd gevoerd worden om het progressistische imago van paars-groen uit te spelen tegenover het saaie conservatieve imago van rechtse partijen. Patrick Dewael maakt niet voor niets in overvloed gebruik van begrippen zoals ‘kleurrijk Vlaanderen’. Elke partij die afwijkt van dat kleurrijke zal in verband worden gebracht met conservatief, behoudsgezind, saai, niet van deze tijd. Dit komt de liberalen goed uit want in haar streven om de grootste in Vlaanderen te blijven, kan ze op die manier ook de CD&V in de kiem smoren. De grootste oppositiepartij heeft weinig creatiefs laten zien de voorbije jaren. Soms werkte zij constructief mee met paars, op andere momenten bracht ze plat oppositiesteekspel, en meestal onderschreef ze ongeloofwaardige standpunten in het licht van het 40 jaar lang gevoerde beleid. De CD&V liet zich dus niet zo makkelijk vangen in het extremistische kamp, hoewel je zeker kunt zijn dat ze er meer naar neigt dan ze vaak zelf toegeeft. Hetzelfde geldt trouwens voor de NVA, verrezen uit de as van de Volksunie, bevrijd van al te progressieve Bert en zijn groep, en verrassend nuchter en ter zake geleid door een kleine groep onkreukbaren. Ook deze partij neigt in haar rangen meer naar conservatisme dan zij zelf wil toegeven. De kloof met het Vlaams Blok is minder groot dan gesteld. Er zitten voldoende rechtse politici klaar om een rechts beleid te gaan voeren.

De keuze in 2003 zal een keuze zijn voor progressisme via paars-groen of conservatisme via de centrum-rechtse en rechtse partijen. Dit is extreem jammer want het verarmt het politieke denken enorm. Maar het is ontegensprekelijk dat de paarsen de macht willen behouden en daarvoor deze tegenstelling zullen aanwakkeren. Slagen zij erin de bevolking te doen kiezen voor hun progressistische oproep, dan krijgen we nog vier jaar van beleid waarbij de flaters veelvuldiger zullen zijn dan voorheen, waarbij het politieke machtsspel, benoemingen en corruptie incluis, flagranter zullen zijn, waarbij het welzijnsgehalte van de bevolking zienderogen zal dalen. Slagen zij er niet in, dan krijgen we een centrum-rechts beleid eventueel met de liberalen erbij, niettemin een saai beleid dat geen oplossingen zal aanreiken voor de problemen van deze tijd, dat een aantal maatschappelijke evoluties vergeefs zal trachten tegen te houden of terug te draaien, dat grijzer zal zijn dan ooit onder CVP-bewind in Vlaanderen, en donkergrijs door het opbod van goedkope conservatieve maatregelen zogezegd in naam van onze veiligheid, onze gezondheid, enz.

Je krijgt als burger niet de politiek die je je wenst, omdat het politieke schouwtoneel af te rekenen heeft met traditionele partijen die of verouderd zijn of vervormd door de strijd die zij met hun concurrenten aangaan. De keuze voor een progressieve politiek die aangepast is aan onze postmoderne samenleving en die een nuchter gezond verstand behoudt bestaat niet in ons land. Het is wachten op een Pim Fortuyn in Vlaanderen om die keuze aan te reiken.

Peter Timmerman

De redactie van politics.be is op geen enkele manier verantwoordelijk voor de inhoud van de stukken gepubliceerd onder de rubriek "columns en opinies"
Discussiëren over deze opinietekst kan in ons forum

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons