Advertentie
Vrederechter is verplicht hard Salomonsoordeel te vellen
ANTWERPEN - Beide kampen moeten verhuizen omdat ze niet als buren naast elkaar kunnen leven
Een Antwerps vrederechter heeft in zijn vonnis een drastische beslissing moeten nemen: de twee kampen - een autochtoon trio en een Tunesische vrouw - moeten als gevolg van een tien jaar oude burenvete alle vier hun woonst in het sociaal woonblok in de oude binnenstad verlaten en zullen van Woonhaven een nieuwe stek toegewezen krijgen. Daarbij moeten die van het autochtone trio zo ver mogelijk verwijderd liggen van die van de Tunesische. Over de praktische uitwerking van dit alles wordt volgende week nog een zitting gehouden.
In haar vonnis haalt de rechtbank zwaar uit naar de houding van het landelijk inspectieagentschap RWO, onder wiens toezicht Woonhaven staat. "Bij gebrek aan medewerking van een hogere overheidsinstantie en doordat die star in zijn ivoren toren blijft zitten, zijn wij verplicht om in huidig geding definitief uitspraak te doen en de knoop door te hakken", aldus de vrederechter.
'Fatima Ben Bella' versus 'Janssens-Peeters'
Drie huurders van een flatje of studio, laat ons ze 'Janssens-Peeters' noemen, wonen al sinds 1999 in een erg gegeerd sociaal woningcomplex dat prachtig gelegen is en grenst aan een groen binnenplein in een autoluwe wijk. Naast, tussen of boven hen woont al bijna even lang de Tunesische 'Fatima Ben Bella'. Zij heeft een zoon die sedert enige tijd in een eigen studio woont in hetzelfde complex, maar die - vreemd genoeg - buiten het geding zal gehouden worden.
De beide kampen zijn al die jaren in een bitse strijd gewikkeld met wederzijdse beschimpingen en verdachtmakingen, echter zonder ook maar één vonnis of bewijs. "Het is thans de taak van de rechterlijke macht om deze knoop definitief door te hakken teneinde verder leed en eventueel fysiek geweld te voorkomen", aldus het vonnis.
Racisme en seksisme
Kort nadat de huurders hun intrek deden in het woonblok begonnen de conflicten. De autochtonen bekloegen zich over 'de algehele verstoring van de rust', nachtlawaai, dronkenschap, drugsgebruik en -dealen, diverse pesterijen, sluikstorten, vandalisme, slagen en verwondingen, non-verbaal geweld, intimidatie, doodsbedreigingen, vernederingen en andere vormen van agressie, ontucht en prostitutie, negeren van het huishoudelijk reglement, enz... .
'Fatima' daarentegen stelt dat ze door de andere drie huurders al die jaren geterroriseerd wordt als gevolg van een diepgewortelde haat en paranoia, ziekelijke jaloezie en ontspoord racisme. Zij voelt zich hoegenaamd niet veilig in het gebouw en durft nauwelijks buiten komen. Telkens wanneer ze het maar aandurft om de voordeur te openen, wordt ze begluurd en bespioneerd, waarbij ze een emmer verwijten en verwensingen over zich heen krijgt, niet zelden met een racistische en seksistische ondertoon.
Pluimpje voor Woonhaven
Het valt de rechter op dat de beide kampen volop verklaringen in hun voordeel en tegen de andere kunnen voorleggen van andere bewoners van het complex, maar dat ook hier geen van de verwijten kunnen gestaafd worden met een pv van de politie of het parket, laat staan met een correctioneel vonnis. Behalve dan wanneer het over de zoon van 'Fatima' gaat. Die heeft een andere flat toegewezen gekregen in hetzelfde woonblok, ook naast of onder de groep 'Janssens-Peeters'. Hij zou drugs gebruiken en dealen, maar is dus geen partij in de deze zaak.
"Als men dit alles in globo bekijkt, komt het er eigenlijk op neer dat het tussen hen tot een ongelooflijke burenoorlog is gekomen waaraan onmiddellijk een halt dient geroepen", zegt de vrederechter.
Woonhaven heeft zich, nog steeds volgens de vrederechter, in deze oorlog steeds opgesteld als een neutrale mogendheid en trachtte zo goed als mogelijk te bemiddelen, op zoek naar een voor beide kampen acceptabele oplossing.
Constructieve houding getorpedeerd
Pogingen om alles in der minne te regelen in het kabinet van de vrederechter mislukten. De gemoederen raakten telkens erg verhit en er ontstonden scheldpartijen, zelfs tussen de raadslieden. Uiteindelijk werd een oplossing gevonden die aanvaardbaar leek voor alle partijen: 'Fatima' was bereid om haar flat te verlaten. Eén huurder van de groep 'Janssens-Peeters' zou er zijn intrek nemen, zodat de Tunesische vrouw en het autochtone blok niet langer buren zouden zijn en die laatsten iets verder weg zouden wonen van haar zoon.
"Persoonlijk waren we eerder pessimistisch: die oplossing zou op een totale mislukkig afstevenen, want de zoon van 'Fatima' zou in hetzelfde blok blijven wonen", zegt de rechter. Maar goed. Alle partijen waren blijkbaar tevreden en een wapenstilstand, misschien zelfs een vrede, lag binnen handbereik. Tot bleek dat de Antwerpse Woonhaven de overheidsinstantie RWO in Brussel om advies en toestemming moest vragen. En dat werd botweg geweigerd, omdat mogelijk de voorkeursregeling van andere kandidaat-huurders in het gedrang kon komen.
"De constructieve houding die in een oproeping tot verzoening na veel zwoegen werd bekomen, werd door de dienst RWO getorpedeerd", aldus het vonnis. "Door dit gebrek aan medewerking van een hogere overheidsinstantie worden wij verplicht om in huidig conflict definitief uitspraak te doen en de knoop door te hakken".
De schuld ligt in het midden
Het algemeen besluit van de vrederechter: "Geen enkel kamp bewijst iets in hoofde van het andere. De enige zekerheid is dat de hevige platvloerse burenruzie ontaard is in een kleine oorlog. En die oorlog moet nu stoppen".
"De ervaring leert ons dat bij dergelijke burenoorlogen de schuld wel ergens in het midden ligt. Een multiculturele samenleving maakt geen kans op slagen wanneer er geen greintje begrip en aanpassingsvermogen voor elkaar bestaat. Dialoog en bemiddeling brachten geen aarde aan de dijk. Een staus quo is dus niet aan de orde en één van de beide kampen verplichten te verhuizen zou oneerlijk zijn. Wanneer we willen voorkomen dat deze halsstarrige kampen het recht in eigen handen nemen, is de enige oplossing ze allebei - de vier huurders dus - te verplichten om te verhuizen", besluit de vrederechter.
En de winnaar is...
Die verhuis moet echter uitgewerkt en administratief begeleid worden: "Woonhaven moet dus, met dit vonnis in de hand, de vier huurovereenkomsten beëindigen én vervangen door een contract voor een woonst in andere panden, die ver genoeg van elkaar verwijderd zijn om de beide kampen compleet van elkaar gescheiden in vrede zullen kunnen voort wonen zodat er eindelijk een einde kan komen aan de huidige waanzin", zo tot slot.
Tenslotte nog een persoonlijke noot van de redacteur: en de winnaar is... de 'criminele zoon van Fatima': hij mag wél blijven wonen en is zowel verlost van de bemoeienissen van zijn moeder als van de pesterijen van die drie heidense buren.
Jan Heuvelmans
Bron(nen):
PagiA-nieuwsgaring
Vredegerecht
Media Services (http://www.mediaservices.be/)
