Advertentie
Antwerps gerecht wil intrekking VVI van Notarbartolo
ANTWERPEN / TORINO - Vrijgelaten brein achter de diamantroof diste 'zijn' verhaal op
Het parket-generaal in Antwerpen vraagt aan de strafuitvoeringsrechtbank (SURB) om de voorwaardelijke vervroegde invrijheidstelling (VVI) van Leonardo Notarbartolo te herroepen. Het beweerde brein achter de diamantkraak van de eeuw zou zich niet aan een aantal voorwaarden hebben gehouden. Zo zou hij na zijn vrijlating zijn nieuwe adres in Italië niet gemeld hebben, heeft hij de benadeelden nog geen euro schadevergoeding betaald, heeft hij een vakantiewoning gehuurd (wat betekent dat hij toch inkomsten heeft) én wil hij nog meer buit binnenhalen door de rechten op zijn verhaal exclusief te verkopen aan een Amerikaans internetmagazine.
Walter Damen, die Notarbartolo in Antwerpen bijstaat, vloog even over en weer naar Torino om er met zijn cliënt en zijn Italiaanse confrater de situatie te bespreken. "Onzin", concluderen de beide advocaten. Het adres werd wél aangegeven in het consulaat, er is geen enkel bewijs van enige buit in het bezit van Leonardo, de vakantiewoning werd voor en door zijn zoon gehuurd en het verhaal voor 'Wired' is fictie. Een verdachte mag niet alleen zwijgen en liegen, maar ook fantaseren. De verdediging maakt zich dus niet echt zorgen. Bovendien is Italië niet gauw geneigd om veroordeelde onderdanen uit te leveren.
TER HERINNERING (PagiA dd° 8/3/2010): Frustratie
Op 8 maart 2010 mocht Notarbartolo in alle stilte de gevangenis van Hasselt verlaten. Als modelgevangene - hij was er bibliothecaris en poetser - kreeg hij van de directie een positief advies voor zijn vrijlating. Ook de Gentse strafuitvoeringsrechtbank gaf na enkele maanden groen licht. De vrijlating werd zorgvuldig voorbereid, inbegrepen het exclusieve verhaal dat hij aan het internetmagazine ‘Wired’ voor veel geld had verkocht en dat pas op de dag van zijn vrijlating mocht verschijnen.
Eén van de voorwaarden voor zijn vrijlating is dat Notarbartolo zich niet meer in ons land vertoont. Naar verluidt zou de SURB zich hebben laten vermurwen toen Leonardo voor het eerst met een soort bekentenis (en dus spijt) over de brug kwam. Hoe dan ook, hij kan volgende week, op 24 maart, gezellig zijn 57ste verjaardag vieren bij zijn familie in het Italiaanse Trana, vlakbij Turijn om er een glas prosecco (of bij voorkeur een glas Franciacorta, uit de streek van Iseo, waar de buit is verdeeld) te heffen op het feit dat hij een plaatsje heeft verdiend in de geschiedenisboeken. Hij kan zijn brugpensioen vrij van zonden ingaan.
Frustratie
Leonardo - Leo voor de vrienden - sloop destijds als diamantair en zaakvoerder van ’Damoros Preziosi’ als een paard van Troje binnen in het Diamond Center waar hij een kantoortje huurde en alle voorbereidingen trof voor de meest stoutmoedige juwelenroof ooit, kijk het maar na in het Guinness Book of Records.
Misdaad loont, tenminste als je Leonardo Notarbartolo heet. De recordbuit is nooit teruggevonden en de slachtoffers kregen van de Italiaanse meester-dieven geen euro terugbetaald. Eén van de grootste frustraties van de speurders in dit dossier is dat ze in het buitenland geen stappen konden ondernemen om de roerende en onroerende goederen van de vier gekende bendeleden in beslag te laten nemen. Er werd herhaaldelijk aan de Franse en Italiaanse autoriteiten gevraagd om een vermogensonderzoek te doen naar de eigendommen van de daders, maar daar kwam niets van in huis. Het onderzoek naar heling sterft een stille dood.
Geen man van eer
Nochtans zijn bij Ferdinando Finotto en Leonardo Notarbartolo thuis gemarkeerde dollarbiljetten en Antwerpse diamanten gevonden, maar alles verdween nog voor het gerecht ze in beslag kon nemen. En wat te denken van de vriendin van Finotto: die kocht een domein in het exclusieve Franse kunstenaarsdorpje Saint-Paul-de-Vence. Met welk geld?
Helemaal te gek is dat de Italiaanse bendeleider nu een verhaal opdist waarmee hij laat uitschijnen dat hij zelf als ’slachtoffer’ is gepluimd door een joodse opdrachtgever-diamantair die met de buit verdween... “Notarbartolo geniet nu in Italië van ’la vita è bella’, maar hij is zeker geen man van eer,” schrijft collega Jean-Charles Verwaest.
Si non é vero…
Het ware verhaal over de diamantroof hebben we nooit gekregen. Geen van de verdachten heeft - ondanks het overweldigende bewijsmateriaal - ooit één woord gezegd wat op een bekentenis lijkt en de speurders op weg zou zetten naar de ontbrekende stukjes van de puzzel, laat staan naar de buit. Eerder schreef Verwaest een opmerkelijk boek over ‘de diamantroof van de eeuw’, maar dan wel in de reeks ‘True Crime’ verhalen van Standaard Uitgeverij. De auteur was zo eerlijk te vermelden dat hij zich zoveel mogelijk had gebaseerd op het dossier, en dat hij de ontbrekende stukjes volgens eigen godsvrucht en vermogen had ingevuld. Si non é vero... Toen al.
Wie dacht dat Notarbartolo na zijn vrijlating zou bekennen komt bedrogen uit. Hij geeft wel voor het eerst impliciet toe dat hij betrokken was bij de roof, maar er zit meer ‘Dichtung’ dan Wahrheit in zijn verhaal. Hij liet ’zijn’ versie optekenen door Joshua Davis van het internetmagazine ’Wired’. Die mocht als enige journalist op bezoek bij de minzame Italiaan in de Hasseltse gevangenis.
Ocean’s Eleven
De uitleg van de Italiaan is echter een zwakke poging om zichzelf af te schilderen als een slachtoffer. Zo beweert hij dat op een dag een joodse diamantair hem contacteerde met het voorstel de kluizenzaal van het Diamond Center leeg te halen om zo de verzekering op te lichten. De speurders onderzochten die piste, omdat dit een klassieke fraudeurstruc is. Er kwam niets aan het licht, meer nog, de verzekeringsfirma’s hebben slechts een fractie van de buit moeten uitbetalen. De kluizen waren helemaal niet goed verzekerd. De meeste huurders rekenden op het ’ondoordringbare’ veiligheidssysteem van het Diamond Center.
Volgens Notarbartolo ging hij de nacht van de inbraak niet mee in de kluis, maar zijn gsm-signaal bewijst het tegendeel. Dat de dieven binnendrongen via de tuin van het Diamond Center en zo naar een balkon klommen omdat daar geen camera’s staan, klopt ook al niet. De bende raakte het gebouw binnen via de garagepoort en een tuin is er al helemaal niet.
Notarbartolo vertelt ook dat de joodse diamantair hem voorstelde aan de ’specialisten’, terwijl alle bendeleden jeugdvrienden van hem zijn. En dat ze samen oefenden in een lege fabriekshal waar de kluizenzaal werd nagebouwd, lijkt weggeplukt uit het filmscenario van Ocean’s Eleven.
Diamantairs zijn geschokt
De vrijlating van de hoofddader van de ’roof van de eeuw’ in het Diamond Center, schokt de diamantgemeenschap. De gedupeerden van de miljoenenkraak begrijpen niet dat de man vier jaar celstraf is kwijtgescholden.
"Het onmogelijke is gebeurd", jammerden enkele joodse diamantairs die maandagochtend van 17 februari 2003. In de kluizenzaal van het Antwerp Diamond Center in de Schupstraat 9-11 waren 109 van de 189 safes opengebroken. De daders maakten kilo’s diamanten buit, maar ook honderden juwelen, miljoenen aan cash geld, waardepapieren en een tiental goudstaven. In totaal goed voor 100 miljoen euro.
Zelf houdt bendeleider Leonardo Notarbartolo nu, in zijn eerste ’biecht’, vol dat hij maximaal ‘slechts’ 20 miljoen euro buit maakte. Volgens hem waren vele doosjes leeg. Toch bleef op de grond van de kluizenzaal een berg kostbaarheden achter. “Van wat hier op de vloer ligt, kunnen nog enkele mensen hun leven lang rentenieren”, stelde één van de onderzoekers vast.
Slordig in de afwerking
De Italiaanse dieven maakten echter één cruciale fout: één van hen moest voor de grens een half dozijn afvalzakken met rommel uit de kluizenzaal dumpen. De troep kwam in Vilvoords bos terecht naast de autosnelweg l, pal op het domein van de gepensioneerde kruidenier August Van Camp. Die vond in de plasticzakken bewijsmateriaal en verwittigde de politie.
“Ik zou het niet meer doen, want ik heb er enkel last mee gehad. Het Diamond Center heeft me zelfs nooit bedankt", klaagde Gust vorige zomer aan een reportage van Discovery Channel. "Nu die hoofddader vrij is, slaap ik al helemaal niet meer”, reageert hij vandaag. De man is ervan overtuigd dat de bende speciaal zijn domein had uitgekozen, terwijl duidelijk is dat de ’kuisploeg’ dacht al in een Ardeens bos te zijn, in plaats van op de drukste autosnelweg vlak voor Brussel.
“De overval was geniaal in zijn eenvoud, maar slordig in de afwerking”, vatte toenmalig hoofd van de Antwerpse federale politie Eric Sack het huzarenstuk van de ’school van Turijn’ samen. Na een weekje hard werken had de politie de vier daders in beeld: Leonardo Notarbartolo, computerspecialist Elio D’Onorio (51), ’sterke man’ Ferdinando Finotto (50) en Pietro ’speedy’ Tavano (57).
Snel verdiend
Als bendeleider kreeg Notarbartolo tien jaar cel, zijn kompanen elk vijf jaar. D’Onorio zit vandaag opgesloten in de gevangenis van Merksplas, de twee anderen in de gevangenis van Turijn. Zondag mocht Notarbartolo in alle stilte de gevangenis van Hasselt verlaten.
De slachtoffers van de dievenbende reageren verontwaardigd. Zij vinden het onbegrijpelijk dat iemand die altijd is blijven ontkennen, geen schuldinzicht heeft, en nooit één euro terugbetaalde, toch in aanmerking komt voor een vervroegde vrijlating. “De diamantairs zijn geschandaliseerd”, reageerde woordvoerder Philip Claes van het overkoepelende Antwerp World Diamond Centre.
Wat als misdaad loont?
“Het is een pluim voor de speurders die de hele bende konden oprollen en ze achter de tralies kregen. Maar dat iemand die niet de minste medewerking verleende aan het onderzoek en nooit wilde zeggen wat er met de spoorloze buit is gebeurd, kan rekenen op een strafvermindering is onbegrijpelijk. Amper zes jaar cel voor 100 miljoen euro, dat is snel verdiend.” Een rekensommetje: 100 miljoen in 72 maanden tijd is 1,4 miljoen per maand, of bijna een half miljoen per dag. In oude Belgische franken klinkt het nog mooier: 60 miljoen per maand of 2 miljoen per dag om als modelgevangene in een modelgevangenis te zitten.
De vraag is natuurlijk wat Leo zelf van de buit te zien krijgt. Maar echt nodig heeft hij het niet: alleen al met wat het exclusieve verhaal voor ’Wired’ hem opbrengt, als opstapje naar alweer een boek én eindelijk de film gebaseerd op ’zijn’ verhaal, wacht de man een riant leven in het zonnige Noord-Italië.
Het stoort de gedupeerden ook dat de roof wordt verheerlijkt. Na de veroordeling van Notarbartolo door het Antwerpse hof van beroep in 2005 zei een diamantair: “In de kranten en op televisie worden die kerels opgehemeld als meester-dieven en briljante inbrekers. Alsof het allemaal is toegelaten: zie maar dat je slim genoeg bent. Dat verdient toch geen bewondering? Wat als misdaad loont, wie wil er dan nog een eerlijk mens zijn?”
Jan Heuvelmans
Bron(nen):
PagiA-nieuwsgaring
PagiA-archief
Media Services (http://www.mediaservices.be/)
