Advertentie
17-jarige riskeerde hooguit... berisping voor zes overvallen
ANTWERPEN - Overvaller draait mee op voor gevolgen van verkrachting door zijn mededader
Een jeugdrechter in Antwerpen kon vrijdag niet anders dan de maximumstraf uitspreken voor een 19-jarige knaap die twee jaar geleden enkele gruwelijke overvallen pleegde: een berisping! Bij één van de feiten werd begin februari 2008 een kapsalon overvallen. De buit bedroeg 200 euro, maar een mededader van de jongen sleurde de zaakvoerster mee naar boven om haar daar te verkrachten. Opmerkelijk is dat hij nu mee opdraait voor de kosten als gevolg van die verkrachting. Immers, "er is een wanverhouding tussen de buit en de driestheid waarmee werd opgetreden. De verkrachting maakte deel uit van de groepscriminaliteit", aldus het vonnis. In totaal heeft de vrouw recht op 11.128,03 euro, te betalen door de BA-verzekeraar van de moeder van de knaap.
Bijna drie weken later was diezelfde jongen ook betrokken bij een drieste overval op een huisarts in het Antwerpse. De vergoeding in dat dossier was al vooraf geregeld met de verzekering. Dit is het eerste vonnis in een hele reeks: in de jeugdrechtbank verschijnt elke minderjarige afzonderlijk voor 'zijn' jeugdrechter. Dat heeft vooral vervelende gevolgen voor het toekennen van een schadevergoeding in dossiers met verscheidene mededaders.
Verkrachting als toemaatje
Drie weken geleden werd de zaak behandeld. De knaap was betrokken bij in totaal zes overvallen. Hij is intussen al lang weer op vrije voeten, stuurde zijn kat naar de zitting en riskeerde hooguit... een berisping. De jeugdrechter gaf hem immers niet uit handen en plaatste hem al evenmin verlengd onder toezicht.
De reeks begint op 27 december 2005 nog relatief onschuldig. Drie daders plegen een brutale handtasroof op straat. De klant van de jeugdrechter bekent dat hij erbij was, maar "het waren de anderen die de feiten plaagden".
Bijna twee jaar later, op 27 november 2007, wordt frituur 'De Smulpaap' aan de Stenenbrug in Borgerhout overvallen, alweer door drie daders die weg kome met een vluchtauto. De buit: 1.460 euro. Onze knaap was erbij. Deze keer bekent hij wél en duidt zelfs de andere drie aan.
De hoofdschotel
Op 2 februari 2008 is het slachtoffer de uitbaatster van een kapsalon. Vier daders vallen de zaak gewapenderhand binnen, brutaliseren de vrouw, gaan aan de haal met 200 euro kassageld, de bankkaarten en de gsm. In de woonruimte achter het salon nemen ze de laptop en de autosleutels mee. Eén van de vier dwingt de vrouw mee naar boven te gaan, waar ze hem onder bedreiging van een mes oraal moet bevredigen. Eén van de jongens wordt herkend en zo komt de politie bij de vier daders uit. Onze knaap bekent als laatste.
Op 22 februari 2008 is het dan de beurt aan een huisartsenpraktijk. Die vrijdagavond is er nog één arts aanwezig wanneer er wordt aangebeld. “Het is voor de afspraak”, klonk het, dit terwijl er toen nog niet op afspraak werd ontvangen. De laatste patiënt van de reguliere consultatie was net weg. De arts is aan het telefoneren en zoemt de ’patiënten’ binnen. Het begin van een ware nachtmerrie.
Twee jonge kereltjes, gemaskerd maar herkenbaar als allochtonen uit Noord-Afrika, stormen de praktijkruimte binnen en zwaaien vervaarlijk met een slachtmes en een dolk. Ze slaken aanvankelijk onverstaanbare oorlogskreten en zetten de arts het mes op de keel. Hij moet op de grond gaan liggen en “alle geld afgeven”. De man wijdt naar zijn portefeuille op de tafel met daarin de inkomsten van de voorbije twee dagen, een paar honderd euro. Het tweetal vindt dat "veel te weinig" en blijft dreigen. “Toon ons de kluis en maak ze open”, klinkt het. Maar een huisarts heeft doorgaans geen kluis in zijn praktijkruimte.
Plezant
De terreur zal zo'n kwartier duren. De oudste van de twee gaat boven op het slachtoffer zitten en priemt met de punt van het mes op zijn halsslagader. De arts wil geen oogcontact maar blijft, voor het geval hij het avontuur zou overleven, de mannen uit een ooghoek in de gaten houden. De oudste dwingt hem om hem in de ogen te kijken en voegt er aan toe “hoe plezant hij dat wel vindt”.
De dokter gaat over tot smeken. Hij heeft het over zijn drie jonge kindjes, waarvan de jongste slechts enkele weken jong is. Plots wordt hij recht getrokken. “Waar zullen we die man opsluiten?”, hoort hij ze zeggen, en pas dan beseft hij dat er een kans was dat hij dit avontuur zou overleven. Hij moet zijn bankkaarten afgeven met de geheime code. Eén van hen zou ermee geld uit de muur gaan halen, terwijl de andere in de wachtzaal zou blijven wachten.
Regelrechte psychopaat
Later zullen ze ook de bankrekeningen van de dokter plunderen. Maar hij leeft nog. Na enige tijd durft hij zijn toiletdeur opentrappen. In de wachtkamer zit niemand. Eindelijk kan hij de politie bellen.
Negen dagen later, begin maart dus, was er in diezelfde praktijk een vergelijkbare poging van twee jongelui, volgens een identiek patroon. Voor de huisarts begon de echte angst pas nu: hij had ze aan de galg gepraat en ze zouden zich komen wreken, vreesde hij. Deze keer had een buurman het in de gaten en een buurvrouw belde de politie. Het duo kon ontkomen en werd nooit opgepakt. Wellicht gaat het om twee andere jongelui, mogelijk van dezelfde bende die in wisselende samenstelling gelijkaardige feiten pleegt.
De dag daarop moest de arts bij bij de recherche het fotoalbum gaan inkijken en herkende één van de twee als een patiënt van de praktijk die enkele dagen tevoren nog door zijn collega was behandeld. De twee verdachten, toen vijftien en zestien, werden van de schoolbanken geplukt, bekenden de feiten en werden nog een dag later, tot wanhoop van de jeugdrechter, weer vrij gelaten. "Geen plaats in de herberg", heette het. De arts hield er alvast een volle week totale arbeidsongeschiktheid aan over. "Het gaat wellicht om een regelrechte psychopaat waar, naar verluidt, ook thuis geen land mee te bezeilen valt. 'Mijn huisdokter zal wel veel geld in zijn kabinet hebben', moet de oudste geredeneerd hebben", zegt de dokter.
Les geleerd?
Kort nadien, op 1 maart 2008, was er weer een ordinaire handtasdiefstal bij een vrouw die net thuis kwam. Twee dagen later werd de gsm van het slachtoffer in gebruik genomen door de beklaagde. Zijn uitleg: twee weken eerder gekocht van een onbekende neger. Toch is dit, vreemd genoeg, het enige feit dat hij tot vandaag blijft ontkennen.
De knaap kwam in Everberg terecht en in Mol, waar in De Hutten een project 'Slachtoffer in beeld' met goed gevolg werd afgesloten. In oktober kon de jeugdrechter hem aan het thuismilieu toevertrouwen. Toch herviel hij minstens nog één keer: het laatste feit in de reeks dateert van 26 januari 2009. Bij een banale ruzie trapte hij een jongetje dat met water aan het spelen was in elkaar. Hij bekende de feiten, maar vond dat hij gelijk had. Het was immers "een lastigaard".
Bij alle vorige zittingen voor de jeugdrechter was hij aanwezig. Vandaag niet. Zijn advocaat begreep er ook niks van. "Er zijn maar twee mogelijkheden: ofwel heeft hij werk, ofwel zit hij in de gevangenis", grapte de jeugdrechter. De openbaar aanklager vorderde de afsluiting van het dossier én de zwaarst mogelijke sanctie: een berisping! "Hij zou willen gaan werken en heeft zijn les geleerd. Dat hoop ik toch", pleitte zijn advocaat.
Jan Heuvelmans
Bron(nen):
PagiA-nieuwsgaring
Jeugdrechtbank
PagiA-archief
Media Services (http://www.mediaservices.be/)
