Advertentie
P Magazine mocht recht van antwoord weigeren
ANTWERPEN - Levenslang veroordeelde assisenklant klaagt over gebrek aan belangstelling
Voor de Antwerpse correctionele rechtbank verscheen donderdag een tot levenslang veroordeelde assisenklant tussen twee flikken aan de kant waar de burgerlijke partijen staan. Hij had de verantwoordelijk uitgever van P Magazine rechtstreeks gedagvaard omdat het badpakkenmagazine geweigerd had een recht van antwoord te publiceren. "Sedert die foute berichtgeving krijg ik veel minder bezoek. Ook de criminologen zijn plots niet langer in me geïnteresseerd", klaagt Hugo Rosiers (31 intussen en minstens dertig kilo lichter). Maar het blad mocht volgens de rechter het antwoord weigeren: er werden immers derden in vernoemd zonder enige relevantie.
Op 20 juli 2009 publiceerde P Magazine een vijf pagina's lang interview met de hogepriester van het assisentheater, Gust Verwerft, naar aanleiding van diens nieuwe boek 'De moordenaars onder ons - Ontmaskerd in het hof van assisen'. Daarin gaat het in welgeteld 555 aanslagen (negen A4-lijnen) over Hugo Rosiers.
IK IK IK en MIJN Saar
De Hobokenaar werd op 16 oktober uit Hoboken, conform de vordering van de openbaar aanklager, tot levenslange opsluiting veroordeeld voor de slachtpartij waarmee hij 'zijn' Sarah Adriaensen (17) om het leven bracht. Hij bracht de fysiek vroegrijpe puber in de nacht van 10 op 11 maart 2002 met 84 messteken om het leven in zijn appartement aan de Aartselaarstraat in Hoboken. De chef kon het niet verkroppen dat ‘zijn Sarah’ hem bedrogen had met iemand anders en zinnens was een einde te maken aan hun relatie. Na de slachtpartij bracht hij nog een week naast haar dode lichaam door, voordat hij de feiten opbiechtte, eerst aan zijn chef-kok, daarna aan zijn vader.
Tijdens het proces werd Rosiers in de mate van het mogelijke bijgestaan door stafhouder Stany Wens en Marianne Goossen. Maar hij gooide de eigen ruiten in met zijn ‘laatste woord’: “IK heb verdriet over wat ik gedaan heb. IK liet me door anderen leiden om een imago op te bouwen van iemand die ik niet ben. De jongste twee jaar heb IK dat ingezien. IK werkte aan herstelbemiddeling. Vanaf morgenochtend kan IK ermee beginnen. IK heb inderdaad een goede jeugd gehad. Mijn ouders hebben altijd hun best gedaan voor mij. Mijn vader was mijn god en voorbeeld als selfmade man. IK heb hem dat nooit kunnen zeggen”. De enige niet IK-gerichte boodschap voor de vijftien rechters was het besef dat hij door zijn gruweldaad “niet één maar twee families op brutale wijze uiteen gerukt” had.
Onherstelbare schade
Vorige week, toen de zaak eindelijk kon behandeld worden, was dat niet anders tijdens zijn laatste woord: "Sedert dat artikel krijg ik niets dan spot over me in Leuven Centraal. Mijn vrienden en familie komen nauwelijks nog op bezoek, en zelfs de criminologen, die me in drommen kwamen opzoeken, blijven weg. En dat allemaal omdat Verwerft me een souschef noemt, daar waar ik chef was, én schrijft dat Sara's naam op mijn penis getatoëerd staat. Dat klopt niet: hij staat op mijn schouder". Hugo's naam stond wel op één van haar schaamlippen, lezen we bij Verwerft en in het werkstuk van Peggy Huygelen.
Rosiers noemt de schade "onherstelbaar", en liet zijn advocate Elke Vahaverbeke uit Diest (balie Leuven), een vergoeding van 750 euro vragen. Katrien Pacquée, die VU Maurice De Velder verdedigt, pleitte dat de antwoordtekst veel te lang was in verhouding met het aantal woorden in P Magazine over Rosiers, dat er onnodig derden in vernoemd werden, dat er beledigingen in voor kwamen en, ook al zouden de feiten wettelijk nog niet verjaard zijn, dat het geen zin meer heeft om bijna een jaar na datum nog te spreken van enige schade.
Procureur Paul Van Tigchelt richtte zich, net als Pacquée, naar de wijsheid van de rechtbank wat de verjaring betreft, en vorderde een voorwaardelijke boete van 275 euro. Niks daarvan dus.
Jan Heuvelmans
Bron(nen):
PagiA-nieuwsgaring
Correctionele rechtbank
PagiA-archief
Media Services (http://www.mediaservices.be/)
