Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Forumsessies: De burger sprak met Boudewijn Bouckaert

Bouckaert is professor aan de Gentse universiteit en een opgemerkt figuur door zijn voorzitterschap van de 'liberale politieke club en denktank' Nova Civitas. Hij is tevens een vurig verdediger van het klassiek liberalisme en wordt daarbij wel eens bekeken als de oppositie binnen de heersende liberale klasse. Daarnaast is hij ook voorzitter van het OVV (Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen)
Deze man kreeg een week de tijd om de vragen van onze enthousiaste forumgebruikers te beantwoorden. Ontzettend veel vragen en antwoorden. We overlopen ze even voor u...

Bent u voor een coalitie tussen VLD en Vlaams Belang (bv. bij de komende gemeenteraadsverkiezingen)? Bestaat er wel degelijk het gevaar dat we zo het Vlaams Belang een hand aanreiken voor een regimeverandering?

Ik ben er voorstander van dat de klassieke partijen ( VLD, CV&V,SP.a, Groen) de mogelijkheid overwegen het Vlaams Belang in gemeentelijke coalities op te nemen, of m.a.w de betrekkingen met het Vlaams Belang 'normaliseren'. Sommige deelnemers aan het Forum wezen op het gevaar hiervan en verwezen naar de analogie met de machtsovername door de NSDAP in Duitsland in 1933. Ik begrijp hun zorg. De analogie gaat echter niet op. Het Vlaams Belang is geenszins vergelijkbaar met de NSDAP. De NSDAP was naar het voorbeeld van de Communistische Partij van Lenin een partij waarbij de omverwerping van het regime centraal stond en waarbij verkiezingsdeelname maar een van de actieterreinen was. Ook een gewelddadige machtsovername bleef steeds een optie voor de NSDAP zoals voor de KPD. Beide partijen hadden duizenden en duizenden gewapende en getrainde militanten die klaar stonden voor een machtsovername of burgeroorlog. De Sturmabteilungen van Hitler hadden meer leden dan de Reichswehr en bestonden meestal uit ex-soldaten van WO I. De centrum- en rechtse partijen van die tijd, die geconfronteerd werden met twee agressieve totalitair-socialistische kampen, hebben erop gegokt dat de naziís vlug in het politieke spel zouden worden opgebrand. Zij hebben zich op de aard van de NSDAP totaal mis keken. Zij dachten dat het een partij was die zich netjes aan de democratische regels zou houden. Het was daarentegen een partij die dit niet wou doen en dit ook niet hoefde te doen. Dank zij haar paramilitair apparaat kon zij, vanaf de regeringsdeelname het volledige geweldapparaat van de Duitse republiek overnemen en een totalitaire orde vestigen. Dat het Duitse publiek zulk een extreme partij aan de macht heeft laten komen heeft veel ( maar niet alles) te maken met de extreme economische situatie. Ook dat is er gelukkig niet.

Wie intellectueel eerlijk is- de voorstanders van het cordon zijn dit, op dit vlak althans, niet- moet toegeven dat een vergelijking tussen het VB en de NSDAP gewoon grotesk is. Het VB is niet paramilitair georganiseerd, heeft niet de macht de democratische orde omver te werpen en verschilt ook qua ideologie zeer ver van de NSDAP ( wat niet wil zeggen dat ik ze daarom deel). Dit punt heb ik uiteengezet op de webstek van Nova Civitas in de redenen waarom ik tegen het hernieuwde cordon sanitaire van de VLD ben.

Het politieke programma van de VLD verschilt op een reeks essentiŽle vlakken van dat van het Vlaams Belang. De VLD is niet separatistisch, het VB wel. De VLD is voor een liberale vrije markteconomie, het VB heeft corporatistische en protectionistische trekjes. Het VB legt de lat voor integratie zeer hoog, de VLD legt die een stuk lager. De VLD is ethisch-libertair, het VB is ethisch -conservatief. Deze verschillen betekenen dat de VLD en VB wellicht nooit zullen fusioneren of in een kartel zullen gaan. Deze verschillen betekenen dat onderhandelingen voor een regering op federaal of nationaal (Vlaams dus) vlak weinig kans op slagen hebben. Deze verschillen rechtvaardigen echter geen a priori uitsluiting voor coalities op lokaal vlak. Hier blundert de VLD dus van jewelste en geeft zij de Vlaamse socialisten een vaste benoeming op de macht.

Als voorzitter van het OVV zit u toch wel in een lastig parket. U moet lauwe flaminganten als de Gezinsbond zien te verzoenen met hardliners als de IJzerwake. Hoe zorgt u ervoor dat zowel de gematigden als de extremen zich thuis voelen in het OVV?
Dat is inderdaad niet gemakkelijk. Toch moet het omdat een breed platform zoals het OVV, waar gematigden en radicalen met elkaar 'on speaking terms' blijven en elkaar niet zitten bestoken met termen als 'verraders' of ' fascisten', noodzakelijk is. Het OVV is een oefening in verdraagzaamheid en luisterbereidheid, die in het Vlaanderen van de toekomst ook zal nodig zijn. Vlaanderen zal democratisch zijn of het zal niet zijn.
Wat is uw visie over BelgiŽ en de monarchie?
Ik vind niet dat de monarchie per se ondemocratisch is. Als de monarchie wordt ingesteld door de volkswil ( bv. een referendum) en als de monarchie via de volkswil kan afgeschaft worden ( bv. een grondwetswijziging) is de monarchie democratisch.
Wat Belgie nu betreft : dit land moet omgevormd worden tot een confederatie van twee landen. Zowel in Vlaanderen als in WalloniŽ moeten dan bij referendum twee vragen worden gesteld : wenst u een monarchie, en zo ja wenst u het behoud van het huis van Saksen Coburg. Is het ja op de twee vragen in beide landen ( wat mijn pronostiek is) dan wordt Albert II koning van de Belgische Confederatie. Is het twee keer ja in maar een land dan wordt Albert II koning in dat ene land en niet in het andere. Dat andere land wordt dan een republiek of afhankelijk van de uitslag kiest het een ander koningshuis ( Oranje bvb.). In zo een referendum zal ik voor een monarchie stemmen. Een koningshuis is veel goedkoper dan een president die al zijn sponsors, protegees en maitresses een job moet geven. Elke nieuwe president moet die verspillende benoemingstrein herhalen. Een koning is niet verkozen, heeft dus weinig legitimiteit en kan dus weinig macht uitoefenen wat ik als klassieke liberaal zeer goed vindt. Een koningshuis is een gemakkelijk bindmiddel voor de staat aangezien het de staatsmacht ( die zo klein mogelijk moet zijn) een familiale visualisatie geeft. Dit is misschien niet nodig voor een assistent politieke wetenschappen, maar wel voor de doorsnee bevolking.
Is een monarchie niet achtergesteld en moeten we niet dringend evolueren naar een Belgische of Vlaamse Republiek?
De vraag naar een koningshuis of republiek is niet het voornaamste probleem in ons land. We hebben twee grote uitdagingen die zich ook voor andere Euro-landen stellen : wat doen we met de welvaartstaat in een globaliserende wereld, hoe pakken we het probleem van de multiculturaliteit aan, inclusief de noodzaak aan bijkomende immigratie. Voor ons 'apenland' ( de uitdrukking komt van Marc Eyskens en is sympathiek bedoeld) komt daar nog iets bovenop, nl. de noodzaak van een ingrijpende staatshervorming om de contrafederatie, die er nu bestaat om te vormen in iets dat vlot werkt en stabiel is. Mijn visie inzake dit laatste is duidelijk : laat ons eerst als Vlamingen en Walen scheiden en dan vanuit die positie zien wat we nog verder samen kunnen doen in alle vriendschap, verdraagzaamheid en solidariteit.Als men aan deze separatistisch-confederalistische visie ook een antimonarchistische en republikeinse visie vastkoppelt verzwakt men de politieke basis voor een grondige oplossing van het Belgisch staatkundig probleem. Immers, hoe je het ook draait of keert, de burgers in dit land houden min of meer van het koningshuis, zeker van de huidige vorst die een beminnelijk man is. Of dit met zijn opvolger zo zal zijn, weet ik nog niet zo. Het is dus verstandig de staatkundige kwestie ( federalisme, unitarisme, separatisme, confederalisme) te ontkoppelen van de vraag naar de staatsvorm ( republiek of monarchie). Waarom zou een Vlaamse koning of een Vlaamse graaf ( de titel bestaat trouwens nog) niet kunnen ?
Hoe staat u t.o.v. Vlaams minister Inge Vervotte en haar houding inzake het jeugdsanctierecht? Vindt u de kritiek van Patricia Ceyssens terecht ?
Inzake het jeugdsanctierecht ben ik wat beschaamd dat ik VLDer ben. Onder de vorige minister Verwilghen werd een uitstekend wetsontwerp inzake jeugdsanctierecht uitgewerkt waarbij de jeugdrechter een breed panorama van sanctiemogelijkheden kreeg. De essentie was hierbij dat jongerenb steeds door de jeugdrechter werden berecht maar dat die jeugdrechter bij jongeren met een serieus palmares ook repressief kon optreden. Dit uitstekend ontwerp werd door de Waalse linkerzijde betiteld met termen als repressief en wat weet ik nog meer. Zij hebben zich op de kabinetsraad ertegen verzet en onze premier heeft dit snel laten vallen. Nu stelt vice-premier Onkelinx een nieuw ontwerp voor dat zo conservatief is als het maar zijn kan. Voor de zware criminele jongeren blijft de 'uithandengeving' voorzien, in mensentaal : zij worden doorgesast naar de correctionele (volwassenen)rechtbank. Dat is dan links en progressief !Het Vlaams Parlement heeft destijds, mede onder impuls van onze huidige voorzitter, gesteld dat als er geen fatsoenlijk jeugdsanctierecht komt, Vlaanderen de samenwerking omtrent Everbeek opzegt. Nu minister Vervotte dit uitvoert staat de VLD op zijn achterste poten. Kortom de VLD verwijt Vervotte dat zij een VLD -visie verdedigt. Hier kan ik toch niet goed mee.
Wat is uw mening betreffende directe democratie en vindt u BelgiŽ een dictatuur of een democratie?
De vertegenwoordigende democratie moet inderdaad aangevuld worden met een directe democratie,nl. het referendum. He referendum kan de vertegenwoordigende democratie echter niet vervangen aangezien veel beleidsvraagstukken zich niet lenen tot een eenvoudige vraagstelling in een referendum. Het referendum moet m.i. louter correctief zijn, nl. over bestaande wetgeving, of bestaande instellingen. Dan kan men weten waarover men stemt. Bijvoorbeeld een referendum over de wet die het migrantenstemrecht invoert.
Is Belgie een democratie ? Je kan niet zeggen dat Belgie een dictatuur is. Wel is het een slecht werkende democratie omdat over de federale bevoegdheden beslist wordt vanuit twee verschillende politieke markten, de Vlaamse en de Franstalige. Dit kan maar op twee wijzen opgelost worden. De reconductie van een unitaire politieke markt met echt Belgische partijen ( zie de column van mijn collega's Van Parijs en co in DS) of de hervorming naar een confederatie. Dit laatste lijkt me meest realistisch.
De kogel is dan uiteindelijk toch door de kerk geraakt, Hugo Covelier is uit de partij gezet. De vraag is nu: Wat nu gedaan met Coveliers? En in het bijzonder: Hoe moet er nu verder met de VLD?
Omtrent de uitsluiting van Coveliers uit de VLD heeft Nova Civitas een motie uitgebracht die weldra te vinden is op de webstek. Ik wil erover nog het volgende kwijt. Door de uitspraken van de laatste maanden heeft Hugo zich in de VLD helemaal onmogelijk gemaakt. Laten we eerlijk zijn : geen enkele organisatie duldt dergelijke uitspraken. Vandaar dat de kwestie Coveliers ook voor de klassiek-liberale leden van de VLD (J-M-Dedecker en ikzelf, misschien nog een paar anderen die het niet durven zeggen) een onverdedigbare zaak was geworden. Men moet zich echter durven afvragen hoe het zover kunnen komen is. Het conflict met Coveliers wortelt in een dieper probleem van de VLD, nl. de steeds toenemende kloof tussen wat de partij zegt waarvoor ze staat en haar regeringsdeelname. De partij beweert BHV te zullen oplossen maar het heeft er alle schijn van dat de oplossing omwille van de regeringsdeelname naar Sint-Juttemis wordt verschoven, de partij beweert de staatshervorming verder af te werken (defederalisering van van alles en nog wat) maar krijgt daar maar geen schot, de partij beweert economisch-liberaal te zijn maar boekt hierin maar zeer marginale vooruitgang (geen hervorming sociale zekerheid, geen drastische liberalisering van de arbeidsmarkt; wel een aantal punten inzake goed economisch beheer zoals op begrotingsvlak maar dat wordt ook door realistische socialisten zoals Vandelanotte onderschreven). Anderzijds profileert de partij zich vooral op punten die haar links-liberale flank sterk behagen : een politiekcorrecte retoriek tegen het Vlaams Belang, een euforisch pro-Turkije en pro-Eurocentralistisch verhaal , een ethisch-links discours. De rechtsere koers die door Bart Somers wordt aangekondigd zal zich snel moeten materialiseren, in het regeringsbeleid en desnoods met breekpunten in de regering. Anders voorspel ik het ergste : de links-liberalen zijn mi. goed voor 10 % van de stemmen. De generatie van jonge VLD-ers met ambities inzake politieke carriŤre is gewaarschuwd.
Wat zijn volgens u de slaagkansen van een rechts-liberaal alternatief?
Ik denk niet dat een rechts-liberale partij voor het ogenblik veel kans maakt, tenzij misschien in Antwerpen. Het heeft er alle schijn van dat een Coveliers-partij inderdaad een 5 a 7 % van de kiezers achter zich kan krijgen mits een goede campagne en dat op die wijze een rechts bestuur in Antwrepen mogelijk wordt. Als het cordon doorbroken wordt zal het, voor andere gemeenten althans, eerder volgens een klassiek scenario verlopen : sommige VLD- en CD&V-afdelingen zullen het cordon sanitaire aan hun voeten vegen en toch een of andere formule van samenwerking vinden ( bv. de Deense formule). Ik denk niet dat de partijleidingen volledige afdelingen eruit zal durven gooien. Het is spijtig dat het zo zal moeten gebeuren. VLD en CD&V hadden hier hun historische verantwoordelijkheid moeten opnemen en het VB de handschoen moeten toewerpen.
Gelooft u in een sociaal Europa? Eppink, ook een aangeboren liberaal, zweerde in de Knack bij een sociaal Europa als aanvoegsel bij een reeds uitgebreid geliberaliseerd Europa. Eerst de economie dus en dan het sociale of hebt u hierover een genuanceerdere mening?
Als de socialisten en de vakbonden op de proppen komen met een 'sociaal' Europa bedoelen zij in feite een socialistisch Europa. Ik verklaar me nader. De socialistische structuren in Europa ( vooral de welvaartstaat met de sociale zekerheid en de corporatistische organisatie van de arbeidsmarkt) zijn vooral op nationaal vlak uitgebouwd. Met een sociaal Europa wil de linkerzijde er nog een socialistische suprastructuur bovenop leggen ( bv. een Europese sociale zekerheid, die de nationale niet vervangt maar aanvult). De gevolgen van deze verdere socialisering van Europa laten zich raden, nog minder werk, nog meer delocalisatie van bedrijven, nog meer brain drain naar andere landen. Men doet maar. Als liberaal ben ik er voorstander van dat er tussen de diverse nationale socialistische systemen een competitief verband zou ontstaan, een Bolkenstein-systeem voor de sociale zekerheid : elke werknemer mag zich bij een van de Europese sociale zekerheidsfirmas verzekeren en moet dus zelf zijn afweging maken : meer direct loon, maar minder sociale verzekering, of meer afdrachten maar dan ook mer zekerheid. Op die wijze zou zich een marktproces ontwikkelen waaruit de meest efficiente sociale zekerheidssystemen naar voor zouden treden.
Uw partijgenoot minister Keulen had het idee om de islam meer te subsidiŽren, de eis die daartegenover staat is meer transparantie en het gebruik van Nederlands?
Acht u het koppelen van subsidies aan een verbod op het verkondigen van extremistische ideeŽn in moskeeŽn wenselijk ? Of bent u a priori tegen subsidies voor godsdiensten?
Ik ben als liberaal voorstander van de totale afschaffing van de subsidies aan godsdiensten. Niet om godsdiensten klein te krijgen- want godsdiensten hebben een ontzaglijke sociale meerwaarde-maar wel om de gelovigen voor hun verantwoordelijkheid te plaatsen inzake de financiering van hun eredienst. Het valt me op dat hier in de VS gelovigen, ook minder begoede, bereid zijn fikse sommen aan hun kerkgemeenschap te geven. De subsidiering wordt hier vooral verdedigd door linkse officiele katholieken zoals televisiester Rik Torfs met als argument dat men een breed maatschappelijk christendom moet hebben en dat men de godsdienst niet mag privatiseren. Iedereen kan dit natuurlijk omtrent zijn groep en zijn sekte beginnen te beweren en daarom geld uit de zakken van de belastingbetaler te kloppen. Eens men een of een paar godsdiensten begint te subsidieren, kan men er niet onderuit alle godsdiensten, die een zekere sociale basis hebben, te financieren. Nu is de situatie voor een Belgische moslim fundamenteel oneerlijk. Hij moet met zijn belastingen concurrerende godsdiensten onderhouden, wijl hij voor zijn eigen winkel niets ontvangt. Binnen de huidige logica kan Marino Keulen dan ook niets anders dan subsidies toekennen aan de Islam. De voorwaarden die men aan de subsidies kan verbinden mogen uitsluitend de verhouding van de godsdienst tot het civiele kader van onze samenleving betreffen. Maw. Keulen moet zich niet bezig houden met de vraag of een Imam van de malekitische, hanbalitische, sjafitische,hanefitische of sjiitische strekking moet zijn. Hij moet nagaan of deze stromingen niet systematisch ingaan tegen onze grondwaarden zoals scheiding van kerk en staat, gelijkheid man en vrouw, respect voor de lichamelijke integriteit ( geen eremoorden), enz. Met sommige stromingen is dit een groter probleem dan men denkt. Het schijnt heus niet te gaan om enkele marginale fundamentalische extremisten maar wel om serieuze grondstromen in de Islam. Ik wens Marino Keulen dus veel succes.
Hoe definieert u een "oude Vlaming" ? Vanaf wanneer telt het, vanaf hoeveel voorouders ? En wat zijn de kenmerken, eigenschappen van een "rasechte Vlaming" ?
Ik ben een liberaal die ook voorstander is van een onafhankelijk Vlaanderen in een federaal of confederaal Europa. Staten zijn voor mij territoriaal gedefinieerde eenheden en geen etnisch gedefinieerde eenheden. 'Bodem' dus wel, geen 'Blut'. Bij het trekken van de grenzen let je best wel wat op de homogeniteit van de bevolking, maar die homogeniteit kan zowel historisch, etnisch, religieus, taalkundig zijn. Eens die staten gevestigd zijn moeten zij zo open mogelijk zijn: vrijhandel en vrije vestiging van personen. Omdat we een uitgebouwd sociaal zekerheidsstelsel hebben ( dat is, liberaal zijnde, niet mijn verantwoordelijkheid), zijn we wel verplicht de hand te houden aan de immigratie. Wie zich hier dus legaal komen vestigen is, wie legaal woont tussen De Panne en Voeren, en hier( meestal) werkt, wie de nationaliteit heeft verworven, is voor mij Vlaming. De nieuwe Vlamingen zijn de mensen van andere landen en culturen, die zich hier in de jaren zestig hebben gevestigd,die inmiddels kinderen en kleinkinderen hebben gekregen, en waaromtrent er geen moreel of praktisch perspectief is dat zij ooit nog zullen terugkeren. Elke 'oude' Vlaming heeft dus de politieke plicht met deze nieuwe Vlamingen een werkzame politieke gemeenschap uit te bouwen, waarbij de oude Vlamingen moeten toelaten dat de nieuwe Vlamingen hun eigenheid voor een stuk kunnen behouden, zo zij dit individueel willen, maar waarbij de oude Vlamingen kunnen eisen dat de nieuwe Vlamingen die delen van hun cultuur opgeven die niet verenigbaar zijn met de grondwaarden van de Westerse beschaving. Indien we als Vlaamsgezinden de hand niet reiken aan deze nieuwe Vlamingen riskeren we in de toekomst ofwel een conflictueel Vlaanderen ofwel worden deze nieuwe Vlamingen gebruikt en misbruikt door het Belgisch establishment tegen de Vlaamse beweging en krijgen we geen Vlaanderen zonder meer. Mijn initiatief als OVV-voorzitter om met de werkgroep Nieuwe Vlamingen te starten is dus geen opwelling van politieke correctheid maar ,wat ik meen, een plicht te zijn van een hedendaags Vlaamsgezinde.
Zijn de Belgen voor of tegen het separatisme ?

Belgicistische milieus zoals BUB en BPS schermen er steeds mee dat de overgrote meerderheid van de Belgen unitaristen zouden zijn ( weg met al die ministers, leve prins Philippe) en dat de politici die de ingewikkelde federale structuren opzetten dat doen tegen de wil van het volk. Ofwel heeft de BUB grof ongelijk, ofwel werkt onze democratie bar slecht en moet ze afgeschaft worden.

Het is wel juist dat het merendeel van de bevolking geen voorstander is van een abrupte en radicale opsplitsing van het land. Dat blijkt inderdaad uit vele enquetes. Dit is ook normaal. De meeste mensen willen stabiliteit en vrezen dat een abrupte scheiding hun welvaart in gevaar zal brengen. Anderzijds blijkt ook uit enquetes dat de meeste Vlamingen absoluut geen schrik hebben van een splitsing en dit niet als een ondergang van de wereld zien. Uit enquetes blijkt ook dat de meeste Vlamingen de transfers naar Wallonie als onrechtvaardig aanvoelen en wel te vinden zijn voor de splitsing van onder meer de ziektezorg. IK ben er ook van overtuigd mocht men aan Vlamingen of Franstaligen vragen of het onderwijs weer moet gereunitariseerd worden en Elio di Rupo zijn zeg krijgt in het Vlaams onderwijs dat men in overdonderende meerderheid neen zou antwoorden.

Als men de vraag over de splitsing van BelgiŽ in abstracto stelt is de meerderheid inderdaad tegen. Als men de bevolking vragen stelt over de concrete moeilijkheden van het samen regeren met Waalse partijen zal het antwoord eerder ten voordele van defederalisering zijn. Kortom, de geleidelijke defederalisering van Belgie sluit m.i. goed aan bij wat de Vlaamse publieke opinie denkt. Dat wordt onder meer gereflecteerd in de verkiezingsuitslagen tot spijt van wat onze tricolore reactionairen daar ook mogen over denken.

Vergeet u hierbij niet dat de Belgisch-gezinden nooit op TV mogen komen. Het is dan bijgevolg niet verwonderlijk dat er zo "Vlaemsch" wordt gedacht (door een minderheid).
Dat de Belgischgezinde nooit op TV mogen komen is onzin. Mensen zoals Marc Reynebeau, Benno Barnard, Herman Decroo, krijgen ruime tribunes soms tot groot ongenoegen van de Vlaams-nationalisten. Dat de BUB niet op TV mag komen, tenzij in een carnavalprogramma, vind ik maar normaal. Als dit klein groepje een tribune zou krijgen,waarom dan niet allerlei groupuscules van om het even welk pluimage ?
In Vlaanderen, maar ik denk ook niet in Brussel of Wallonie, wil quasi niemand meer terug naar de situatie van voor 1970. Het unitarisme is geen reele optie meer. De ware discussie gaat tussen een federaal Belgie of een separatistische-confederale optie. Daarom beschouw ik de BUB als folklore en zal er nu geen woorden meer aan vuil maken.
Wat denkt u van een gelijk, leefbaar pensioen voor iedereen die er recht op heeft? Tijdens de active fase draag je bij volgens je inkomen. De ene treft het om verschillende, dikwijls niet persoonlijk beinvloedbare redenen, nu eenmaal wat beter dan de andere in die periode.

In principe ben ik wel voor een gelijkminimumbasispensioen dat door de overheid wordt uitgekeerd en ervoor zorgt dat niemand op oudere leeftijd in schrijnende armoede vervalt. Iedereeen zou dan gedurende zijn actieve loopbaan kunnen beslissen hoeveel zij opzij legt voor de niet-actieve periode. Dit sparen kan via diverse formules ( levensverzekeringen, aandelenformules, enz.) De overheid kan dit stimuleren door fiscale aftrekken ( zoals reeds op beperkte wijze gebeurt). In de praktijk zou dit leiden tot een grote ongelijkheid in inkomen van derde leeftijders omdat het spaarvermogen en de spaarbereidheid in de actieve periode sterk verschilt. Dit lijkt me aanvaardbaar zolang het basispensioen behoorlijk blijft.

Het probleem is evenwel dat de overgang naar zulk een systeem zeer moeilijk is. De huidige generatie, die de pensioenleeftijd nadert ( en dat zijn er veel, nl. de babyboom-generatie- ik ben er ook bij), heeft zich natuurlijk ingesteld op het bestaande systeem van pensioenen dat gebaseerd is op repartitie ( de huidige actieven betalen voor de huidige passieven) en voor wat de ambtenarenpensioenen betreft, op ongelijkheid ( pensioen naargelang inkomen). Mocht je nu bruusk op het systeem van gelijk basispensioen en voor de rest gekapitaliseerde private pensioenen, overschakelen, dan valt deze baby-boomgeneratie volledig terug op het minimumpensioen want zij hebben geen tijd meer om een behoorlijk gekapitaliseerd bijkomend pensioen op te bouwen. Het enige wat erop zit is de bestaande pensioenslast voor de oude actieven ( bv.de vijftigplussers) als een overheidsverbintenis ( een staatschuld zeg maar) te beschouwen en voor de jongere actieven een systeem te introduceren waarbij zij kunnen kapitaliseren, daarin gestimuleerd door belastingsaftrekken. Een goed model hierbij is het Chileense ( niets met Pinochet te maken).

Eťn van de beginselen van Nova Civitas is het pleidooi voor de herwaardering van het gezin. Wat wordt daar precies mee bedoeld?
Het gezin is een prepolitieke instelling die een enorme sociale rol vervult : opvoeding, intimiteit, micro-sociale solidariteit, enz. Gezinsvorming is een zeer spontane, 'natuurlijke' durven we bijna zeggen, tendens in het menselijke bestaan. Normaal moet de overheid dit niet bevorderen ( door fiscale stimuli, door verbod van andere relaties).Als de overheid hier laat betijen en zich beperkt tot een goed civielrechtelijk kader, werkt dit wel vanzelf. Het probleem is evenwel dat vele maatregelen vanwege de overheid gezinsonvriendelijk en ontwrichtend werken naar de samenleving toe. De zeer hoge belastingsdruk verplicht jonge koppels met twee te werken wat de normale kinderwens op de lange baan schuift of de gezinnen verplicht tot dure dagverblijven. Het verbod van contractuele vrijheid in het huwelijk brengt mede dat men op een onverantwoordelijke wijze zijn andere partner kan laten zitten en dikwijls alleen met de opvoedingslast opzadelt. Er is bovendien een evolutie bezig het alimentatiegeld te etatiseren door de staat als voorschotbetaler in te stellen. Deze anti-gezinspolitiek, die onder meer een alarmerende denataliteit tot gevolg heeft en de toekomstige financiering van de welvaartstaat in gedrang brengt, moet dan gecompenseerd worden door een pro-gezinspolitiek ( subsidies, aftrekbaarheid van dagverblijfkosten,lange zwangerschapsverloven). Uiteindelijk zou het beter zijn dat alle anti-gezinsmaatregelen van de overheid worden weggewerkt zodat er ook geen pro-gezinsbeleid meer nodig is.
Op welke partij moet een klassiek-liberaal nu nog stemmen? Kan men de VLD nog liberaal noem, is het VB niet liberaler?
Dat de VLD een pot nat is met andere partijen zoals CD&V en Spa is overdreven. Als men naar het programma van de VLD kijkt ( wat ze goedkeuren op hun congressen) is de VLD zeker op economisch vlak de meest liberale partij in Vlaanderen. Op staatkundig is de partij officieel confederalistisch ( wat aartsvader Herman Decroo ook moge beweren) en op het vlak van de multiculturele problematiek stelt de partij zich heel wat kritischer op dan vroeger. Als je met de 'rank and file' spreekt heb je wel de indruk nog met een partij te doen te hebben die eerder centrum-rechts-liberaal is. Dat blijkt ook uit de uitslag van de voorzittersverkiezingen waar ongeveer 50 % van de leden voor kandidaten stemde die door het trio niet geliefd zijn.
Het probleem zit hem in het feit dat de partij zich niet autonoom opstelt tegenover de regeringsdeelname, vooral dan in de federale regering. De indruk is zeer sterk dat de partij geleid wordt vanuit de federale regering en er van de partij geen kritische controle is op de ministers. Daardoor onstaat de neiging van alles maar te slikken om in de regering te mogen blijven. Vanuit het trio is dit begrijpelijk, minister zijn is een aangename job, en in veel zaken doen ze het ook nog niet zo slecht, maar in gevoelige zaken durft men geen breekpunten maken. Ik hou mijn hart vast voor wat er zit aan te komen met de splitsing BHV. Het is niet uitgesloten dat een van dezer dagen een VLD-excellentie ons komt vertellen dat dit dossier ( dat volgens Guy Vanhengel toch niet belangrijk is) naar Sint-Juttemis wordt verschoven en dat het ergens in een nachtelijk beraad in 2006 na de gemeenteraadsverkiezingen op een schabouwelijke manier geregeld wordt om de Franstaligen ter wille te zijn en meteen ook aan de criteria van het Arbitragehof te voldoen. Je mag dan nog zo goed werk leveren inzake de begroting en de kafka-deregulering, als je in zo een symbooldossier bakzeil haalt, verlies je elke geloofwaardigheid en haalt de VLD in Vlaanderen nog 14 % en in Vlaams -Brabant nog 5%.Hoe ga je daar mee om? Elke klassieke liberaal moet dit voor zichzelf uitmaken. Je kan de VLD van binnenuit proberen bij te sturen. Je kan proberen een niche te vinden in andere rechtse partijen zoals het CD&V-N-VA of VB, of je kan met iets nieuws beginnen. Aan elk van de houdingen zijn voor en nadelen verbonden. Ik heb respect voor elke optie.
Is het, volgens U, nog mogelijk om een deftige wet (begrijpbaar, rekening houdende met de gevolgen,...) in elkaar te steken? Is het nog mogelijk om (pakweg) ons Burgerlijk Wetboek te herschrijven en er een "volledige codex" van te maken? Is er wel een oplossing voor het overaanbod aan wetten?
Het aantal wetten en reguleringen moet absoluut naar omlaag. De oorzaken van de onoverzichtelijke wirwar van onze wetgeving zijn echter veelvuldig. In de eerste plaats de betuttelingsdrang van onze politici die van elk mediatiek feit een aanleiding maken om hun wetje er door te duwen. Een oplossing zou hier zijn, een drastische vermindering van het aantal volksvertyegenwoordigers. Bv. in een confederatie is er geen Belgische kamer of senaat meer nodig. Het Vlaams Parlememt mag mi gereduceerd worden tot zo een 75 volksvertegenwoordigers. Zo wordt de druk van iedereen zijn gelegenheidswetje wat kleiner.De invloed van de belangengroepen die overal en nog hun zeg moeten hebben, in formele en informele inspraakprocedure maakt dat elke wetgeving vol staat van uitzonderingen en dubbelzinnige formuleringen. Meer primaat van de politiek. Hetzelfde geldt voor de uitgebreide coalitieregeringen. Met een meerderheidsstelsel ( zie andere antwoorden) krijgen we waarschijnlijk een eenpartijenregering die rechtlijniger kan wetgeven. De bureaucratie en de kabinetten moeten gedwongen worden te bewijzen, in een reguleringsimpactanalyse ( ingevoerd door de Vlaamse regering) dat alternatieven voor regulering ( bv. niets doen, convenant, informatieverstrekking) slechter en duurder zijn. Zo niet stuurt de regering de tekst terug naar af. De bestaande regelen moeten gebundeld worden in samenhangende wetboeken met gelijkluidende terminologie en eengemaakte administratieve procedures. Er is nog veel werk aan de winkel.

Samenvatting door: Thomas Heynderickx

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons