Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Politics.be sprak met Marino Keulen (Vlaams Minister van Inburgering): 'Dit is de mooiste bevoegdheid waarvan je kunt dromen'

Vlaanderen heeft nu ook een Minister van Inburgering. De functie ging naar de liberale excellentie Marino Keulen. Hij deed al heel wat stof opwaaien, ondermeer met uitspraken zoals "wat als zo’n vrouw een geweer onder haar boerka draagt?".
Wij hadden een gesprek met hem...
Lees verder...

Vlaanderen heeft nu ook een Minister van Inburgering. De functie ging naar de liberale excellentie Marino Keulen. Hij deed al heel wat stof opwaaien, ondermeer met uitspraken zoals "wat als zo’n vrouw een geweer onder haar boerka draagt?".
Wij hadden een gesprek met hem...



U zei zelf in de Vlaamse Pers:” Wat als zo’n vrouw een geweer onder haar boerka draagt?” Vindt u dat zelf niet een beetje overdreven?
Ik was zelf een beetje verrast: het interview zelf had zo’n 20 minuten geduurd en dat was het enige dat er uit overbleef. Ik heb dat wel gezegd, maar het was een zeer genuanceerd verhaal. Waarom heb ik de boerka verboden? Er zijn drie overwegingen: Er is een federale omzendbrief, een beetje te vergelijken met de wet uit 1993 die zegt dat iedereen identificeerbaar moet zijn en dus moet het gelaat altijd herkenbaar zijn. Dat is belangrijk. Het is ook zo dat wij in een maatschappij leven waar mensen in staat moeten kunnen zijn om te communiceren en zeker ook vrouwen. Iedereen heeft gelijke rechten. Vrouwen worden, meestal door de mannen, verplicht een boerka te dragen en daardoor wordt het contact met de buitenwereld onmogelijk. Van een boerka gaat ook iets afschrikwekkends uit. In Brussel lopen sommige vrouwen rond met een burka en dat is echt bevreemdend. Het heeft trouwens niets meer met geloof te maken.

Er zijn ook andere dingen die afschrikkend kunnen zijn, zoals bijvoorbeeld iemand van een anti-globalistische beweging met dreadlocks…
Elke vergelijking loopt mank. En ik zit in een positie waar ik keuzes moet maken. Ik ben van nature uit een zeer tolerant mens, je moet als politicus ook breed denken, maar je mag niet laks worden. Je moet lijnen trekken en op een zeker ogenblik durven zeggen: “we gaan tot hier en niet verder”, met alle respect voor geloof, traditie, wat dan ook. Maar dit is een brug te ver. Vrouwen veroordelen tot een bestaan in isolement gaat er bij mij niet in. En tenslotte ook vanuit het oog van de veiligheid: iedereen moet identificeerbaar zijn. Dat bestaat nu eenmaal in onze regelgeving. We gaan er dan ook voor zorgen dat die regelgeving wordt gehandhaafd en toegepast.

Is het boerkaverbod wel uw eigen idee geweest? Is het niet om de negatieve aandacht van Patrick Dewael af te leiden?
Dus een groot liberaal complot? Nee, integendeel. Ik ben eigenlijk aangesproken door de burgemeester van Maaseik, waar het verhaal zich heeft voorgedaan.
En ik heb dat ook gedaan vanuit mijn bevoegdheid van Minister van Binnenlands Bestuur, eigenlijk niet als Minister van Inburgering. Iedereen denkt dat maar.
Als Minister van Binnenlands Bestuur ben ik verantwoordelijk voor de steden en de gemeenten. In die bevoegdheid heb ik deze stap gezet. Dat heeft niets te maken met Patrick Dewael. Ook hij is net als ik bekommerd om de samenleving en om die diversiteit leefbaar te houden en te zorgen dat we toch normaal kunnen functioneren.
Ik zie daar ook geen tegenstrijd in: de bekommernis is dezelfde. Ik heb ook het voordeel dat ik me daar voltijds mee kan bezighouden. Daarbovenop ben ik ook verantwoordelijk om de beleidsnota daaromtrent uit te schrijven. Door er veel over te spreken en met veel mensen in contact te treden, krijg je daar toch een heel breed perspectief rond. Belangrijk is dat ík heb gedaan wat ík vond dat gedaan moest worden. De leider van de moslimexecutieven, Mohammed Burif, zei dat ik gelijk had. Dat de boerka zelfs geen religieus symbool is, dat het niets met het moslimgeloof te maken heeft. Het is gewoon klassieke klederdracht uit Pakistan en Afghanistan. Hij zei tevens dat als de regering dit oplegt, niemand zich verplicht moet voelen om het wel te dragen.

Er kwam ook kritiek van de burgemeester van Gent, Frank Beke van de Sp.a en dus coalitiepartner. Geeft dat geen problemen binnen de coalitie?
Ik moet eerlijk zeggen dat ik de opmerking van burgemeester Beke niet goed begrijp, dit is slechts een van de vele dingen…
Ik heb in de regering mijn beleidsnota rond inburgering neergelegd. Dat is een verhaal van rechten en plichten met als bedoeling uiteindelijk iedereen aan de actieve kant van onze samenleving te krijgen, autochtoon én allochtoon. Het is een heel genuanceerd en evenwichtig verhaal en ook binnen de regering heeft iedereen dat boerkaverbod meteen gesteund. Ik heb mijn motivatie duidelijk gemaakt en men heeft meteen gezegd: “Als dat uw opvatting is, moet u dat doen.” Ik heb ook vanuit de regering daar altijd alle steun voor gekregen.
Achteraf hebben een paar mensen kritische bemerkingen gemaakt. Maar in feite is dat heel marginaal geweest: binnen de politiek niemand behalve dan burgemeester Beke. Iedereen zegt mij dat ze zijn uitlatingen niet begrijpen. Ik denk ook dat hij het heeft gezegd zonder dat hij weet dat ik géén minister wil worden van Incidenten, van louter spitante ideeën of een keer provoceren. Ik wil gewoon minister zijn van een goed beleid.’

U wil geen ‘minister van incidenten’ zijn. Maar er zijn er nu toch al enkele geweest. Ziet u deze bevoegdheid dan niet een beetje als een vergifitigd geschenk?
Dit is de mooiste bevoegdheid waarvan je kunt dromen, omdat je midden in het kloppende hart zit. Voor wie geëngageerd aan politiek wil doen is dit de sector waar alles moet gebeuren. En ik maak me geen begoochelingen: er zullen nog veel incidenten volgen. Het zal een verhaal zijn van vallen en opstaan, van succes en soms ook moedeloosheid, van alle mogelijke emoties die je kan tegenkomen als je met mensen in contact komt. Van vreugde en euforie tot ontgoocheling en woede. Maar dit is wel het verhaal dat de toekomst van de samenleving uitmaakt, wat onze samenleving vorm zal geven. Met name het multiculturele leefbaar houden. Een groep van mensen op eilanden naast mekaar. Iemand gebeten door de politieke microbe kan zich hierdoor enkel aangetrokken voelen, zich bewust zijnde van mogelijke risico’s, van mogelijke problemen, maar terzelfdertijd ook enorm gecharmeerd. Dat je daar écht iets kan doen, écht iets kan betekenen in de zin van dingen verbeteren.

Dat siert u. Bedankt voor het interview.

Redactie: Gilles Van der Stuyft
Eindredactie: David Van den Bossche

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons