Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Interview met CD&V-voorzitter Yves Leterme

Er hangt een beetje een vakantiestemming op het hoofdkwartier van de CD&V — het is paasmaandag. Ik word ontvangen door een bijzonder ontspannen Yves Leterme. Na de Verkiezingen van de Kip, de daarop volgende verwijdering van de vleespotten van de macht én een lange, barre tocht door de oppositiewoestijn vond de CVP zichzelf opnieuw uit als de CD&V. Maar ook voor deze gereïncarneerde partij was oppositie voeren niet echt haar ding. Tot de recente peilingen... Leterme blaakt van rustig zelfvertrouwen en heeft daar ook reden toe. Toch eens kijken of daar geen deukje in te krijgen is...
Lees verder...

Er hangt een beetje een vakantiestemming op het hoofdkwartier van de CD&V — het is paasmaandag. Ik word ontvangen door een bijzonder ontspannen Yves Leterme. Na de Verkiezingen van de Kip, de daarop volgende verwijdering van de vleespotten van de macht én een lange, barre tocht door de oppositiewoestijn vond de CVP zichzelf opnieuw uit als de CD&V. Maar ook voor deze gereïncarneerde partij was oppositie voeren niet echt haar ding. Tot de recente peilingen... Leterme blaakt van rustig zelfvertrouwen en heeft daar ook reden toe. Toch eens kijken of daar geen deukje in te krijgen is...

U ziet er een gelukkig man uit na de voor Uw partij spectaculaire peilingen.
In zoverre dat mijn persoonlijk geluk afhangt van de politiek wel, ja.

Kunt U de overwinning haast proeven?
Nee, dat is iets anders. Peilingen hebben een grote impact op de militanten, maar voor de rest denk ik dat ze hoogstens een trend aangeven. We zijn nog ettelijke weken van de verkiezing verwijderd en Churchill heeft ooit gezegd “A week is a long time in politics”. Nee, er is nog een heel eind te gaan en er zijn altijd factoren die verrassend zijn. Ik denk dat de omgevingsfactoren wat beter zijn maar om nu te zeggen dat wij de overwinning al proeven, zoals U het uitdrukt, gaat wat ver.

U blijft bescheiden?
Het gaat zelfs niet om bescheidenheid, maar om realisme. Als je gewoon naar de laatste paar verkiezingen kijkt stel je vast dat er een enorme mobiliteit, volatiliteit zelfs, van het kiespubliek is. Mensen kiezen meer en meer in functie van wat de actualiteit is of zal zijn op de dag van de verkiezingen en dat is nu moeilijk te voorspellen. Natuurlijk, naarmate de tijd voortschrijdt, en als de trends ook zo blijven, wordt een overwinning meer waarschijnlijk...
In ethische kwesties is 'de' grote vooruitgang er gekomen onder Paars. niet onder Rooms-Rood, niet onder Rooms-Blauw. Dat laat het ergste vermoeden wat een eventuele regeringsdeelname van de CD&V betreft...
Het is natuurlijk te zien wat U vooruitgang noemt. Wat de gelijkberechtiging van holebi's betreft is het juist — maar er zijn ook andere factoren die een verklaring kunnen bieden — dat een aantal stappen vooruit gezet zijn zonder dat wij mee in de regering zaten. Iets anders is natuurlijk wie er voor gestemd heeft. Mijn fractie heeft — en ik was toen zelf fractieleider — voor het homohuwelijk gestemd, ook al was ik bij de aanvang eerder voorstander van het geregistreerd partnerschap als concept. Maar het congres in Kortrijk heeft daar anders over beslist en ik heb dat diezelfde avond nog met vuur en vlam verdedigd in het programma Zinzen op Canvas.

Dat neemt niet weg dat Uw partij het toch steeds moeilijk heeft (gehad) met ethische kwesties.
Ik denk dat wij met CD&V toch de omslag hebben gemaakt ten opzichte van de vroegere CVP, die maar al te vaak de christelijke inspiratie herleidde tot een eng-ethische benadering van maatschappelijke thema’s. Ik denk dat wij nu een partij zijn met een personalistische visie, die mensen wil toelaten hun eigen geluk op te bouwen. Zonder onderscheid van rang, geslacht, seksuele voorkeur, ras of herkomst.

Vat Uw programma eens in drie punten samen.
Ten eerste staan wij voor een samengaan van economische vooruitgang en een sterke sociale zekerheid. Dat klinkt evident, maar is het niet.
Twee: een goed evenwicht tussen vrijheid en verantwoordelijkheid.
Drie: wij willen alles wat mensen zonder winstbejag samen doen, — dat betekent: relaties, gezinnen, vrijwilligerswerk, het middenveld — stimuleren.
Het samenspel van die drie factoren maakt dat het project sterker wordt naarmate de basisprincipes in de praktijk gebracht worden. Dit in tegenstelling tot de andere politieke richtingen die eerder hun principes moeten opgeven om succes te hebben. Neem nu het socialisme: dat kan enkel iets verwezenlijken naarmate men het marxisme, waaruit het gegroeid is, opgeeft. Naarmate men de vrije markteconomie aanvaardt, ecologisch corrigeert, enzovoort.

Even terug naar de ethische kwesties: U kunt toch niet ontkennen dat zowel de abortuskwestie als het euthanasiedebat bijzonder onhandig aangepakt zijn door de voormalige CVP. U hebt zich met hand en tand verzet tegen deze beide dossiers en toen het onvermijdelijk werd dat ze er toch zouden doorkomen hebt U er respectievelijk programma’s voor het voorkomen van ongewenste zwangerschappen — waar geen zinnig mens tegen is natuurlijk — en palliatieve zorgen aan gekoppeld. Van beide maatregelen hoort men trouwens niet zo gek veel.
Er is geen sereen debat mogelijk geweest, dat is juist. Nochtans zaten er bij de meerderheidspartijen ook mensen met een genuanceerde visie.

Is dat vooral niet omdat U zich zolang en zo verkrampt verzet heeft?
Wij hebben over die materies genuanceerde standpunten en die vragen bijgevolg veel overleg. Veel overleg kost dan ook weer veel tijd. Die is ons niet gegund. Het moest allemaal snel-snel gaan. Men was waarschijnlijk vooral bevreesd voor een ellenlange procedureslag waarbij de voorstellen telkens de pendel zouden hebben moeten doen tussen Senaat en Kamer.

CD&V inspireert zich op het christelijk ideeengoed, maar wat doet U met de uitspraken van bijvoorbeeld kardinaal Joos?
Iedereen heeft recht op zijn opinie en ik denk ook wel dat er een bepaald — beperkt — maatschappelijk draagvlak voor is. Maar je moet een onderscheid maken tussen de katholieke kerk als instituut en de christelijke waarden. Ik kom beter overeen met een agnosticus die mijn waarden onderschrijft, dan met een rabiate kerkganger die mijn programma zou bestrijden. Bij het Vlaams Blok heb ik collega’s die waarschijnlijk kerkgetrouwer zijn dan ik en daar heb ik totaal geen uitstaans mee.

Nochtans: onlangs was er een stemming in het Vlaams parlement over een resolutie die aandringt bij het Federaal parlement om homo’s en lesbiennes adoptierecht te geven en daar heeft Uw fractie zich onthouden.
Wij hebben dat in de Algemene Vergadering — vroeger was dat het Partijbestuur — besproken op basis van een aantal zeer goede nota’s. Gezien vanuit het perspectief van het kind maken wij onderscheid tussen drie grote categorieën: 1) de minderjarigen in nieuw gevormde gezinnen, 2) de kunstmatige inseminatie-problematiek en 3) adoptie. Wat dat laatste betreft: vermits homo’s en lesbiennes als individu afzonderlijk nu al kunnen adopteren hebben wij er geen bezwaar tegen dat ze dat samen ook kunnen. Er is nog wel het luikje internationale adoptie waar wij vragen dat dit eerst nog eens goed bekeken wordt. Maar principieel hebben we geen bezwaar dat adoptie wordt opengesteld voor homo’s en lesbiennes.

Het voorstel van de Homoliga is: zet het bij ons in de wet, maar laat elk ‘buitenland’ vrij om hun kinderen al dan niet beschikbaar te stellen voor homostellen.
Dat gaat natuurlijk gevolgen hebben voor een aantal kinderen uit die herkomstlanden en een aantal kandidaat-adoptanten, want sommige van die landen zullen wellicht weigeren om nog kinderen ter beschikking te stellen voor adoptie.

Ook als we ze de vaste verzekering zouden kunnen geven dat hun wensen zullen geëerbiedigd worden?
Wel, dat is nu net wat we nog willen bekijken. Ik heb liever een kind dat in een gezinssituatie met partners van hetzelfde geslacht gelukkig is zoals een ander kind, dan ongelukkige situaties te creëren. Politiek is er om mensen te helpen hun geluk uit te bouwen, niet om de regie van hun privéleven te voeren. Toch moet je oppassen: er is in een adoptiesituatie altijd al mentale schade...

... wat dan door tegenstanders ook gehanteerd wordt onder de vorm van ‘moet je die schade nog vergroten door ze in een homogezin te plaatsen’...
... maar wat is dan het alternatief? Ze laten vereenzamen in een instelling misschien?

Totaal andere kwestie: een paar doemdenkers menen dat U, in Uw drang om terug aan de macht te komen niet zou terug deinzen voor een Oostenrijks scenario. (vraag werd gesteld voor de veroordeling van het Vlaams Blok wegens racisme)
Nee. Ik heb daar zelf op aangedrongen en er bestaan documenten over waarin het Vlaams Kartel zich engageert om geen bestuursakkoord met het Vlaams Blok te sluiten. Punt.

Overgenomen met toestemming van de uitgever uit Uitkomst, http://www.homoliga.be

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons