Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Forumsessies: De burger sprak met Peter Mertens (PVDA)

"Als socioloog zet hij zich fulltime in voor de PVDA. Momenteel richt hij zich vooral op de acties rond de structurele omwenteling in de OCMW ziekenhuizen van Antwerpen, samen met Geneeskunde voor het Volk. Na een kortstondig en, naar eigen zeggen, onaangenaam avontuur met Resist (aan de zijde van de AEL) richt de partij zich terug op de arbeider en de sociale thema's."
Peter Mertens, één van de kopstukken van de PVDA, was in de periode tussen 9 en 15 te gast bij Politics.be voor een forumsessie. Politics.be brengt u nu een samenvatting van dit debat tussen u, de burger, en Peter Mertens.
Lees nu...

"Als socioloog zet hij zich fulltime in voor de PVDA. Momenteel richt hij zich vooral op de acties rond de structurele omwenteling in de OCMW ziekenhuizen van Antwerpen, samen met Geneeskunde voor het Volk. Na een kortstondig en, naar eigen zeggen, onaangenaam avontuur met Resist (aan de zijde van de AEL) richt de partij zich terug op de arbeider en de sociale thema's."
Peter Mertens, één van de kopstukken van de PVDA, was in de periode tussen 9 en 15 te gast bij Politics.be voor een forumsessie. Politics.be brengt u nu een samenvatting van dit debat tussen u, de burger, en Peter Mertens.

De Maoisten van Nepal zijn nu de meest succesvolle linkse guerrilliabeweging sinds jaren. Ze bestrijden een feodaal systeem, met een autoritaire monarch, en een maatschappij die het volk indeelt in hoge en lage kastes. Hoe staat de PVDA tegen deze Maoistische opstand?
Er zijn veel betere specialisten over Nepal dan ik. Maar toch ligt het mij wel aan het hart, al was het omdat ik enkele jaren terug enkele Nepalese vluchtelingen in Antwerpen heb leren kennen en appreciëren die me veel over hun land vertelden (tot en met een lange Aziatische - heel trage - film over het verzet in het armste land van Azië). En ook natuurlijk omdat de zes partijen van paarsgroen (rip), er vorige legislatuur in het grootste geheim mee instemden dat de Belgische wapenproducent FN 5.500 mitrailleurs zou verkopen aan de feodale en militaire dictatuur in Nepal. "Nepal is een jonge democratie die te kampen heeft met een terroristische guerrilla ", beweerde Louis Michel, minister van Buitenlandse Zaken toen, en daarmee trapte hij op het hart van mijn Nepalese vrienden uit 2060.

Nepal is het armste land van Azië, het heeft op één na het grootste potentieel voor hydro-elektrische energie (door de vele bergrivieren in de Himalaya). Maar op het platteland leven de meeste zonder elektriciteit en andere essentiële noden. Al wat wordt geproduceerd wordt naar het buitenland versast, corruptie is de regel onder een brutale monarchistische dictatuur. Twintig jaar lang hebben de Nepalezen zich vreedzaam proberen te verzetten, hervormingen geëist rond hun levensstandaard, rond democratie. Zonder enig gevolg. In Nepal is de gewapende opstand dus niet uit de lucht komen vallen. Boeren die er op een vreedzame manier hun rechten opeisten, werden uitgemoord of zagen hun huizen in vlammen opgaan. In 1996, na twintig jaar van volksverzet, is de CPN(m), de Communistische Partij van Nepal (maoïstisch) een gewapende strijd tegen de dictatuur. Door de strijd controleren de boeren nu 80% van het platteland. De zogenaamde 'rebellen' eisen verkiezingen, een rondertafelconferentie over de vrede, een nieuwe grondwet en krijgen daarvoor de steun van het platteland. De regering heeft in september 2003 de vredesbesprekingen opgeblazen en de bemiddelaars naar huis gestuurd. De verkozen regering is door de koning en het leger afgezet, het parlement is al een jaar niet meer bijeengekomen.

Mooie vriendjes dus, die 'jonge democratie' van Louis Michel. Op 8 januari vorig jaar is de eerste lading Belgische Minimi-machinegeweren in Kathmandu aangekomen. Drie dagen daarvoor hadden de VS ook nog eens 3000 M-16 machinegeweren geleverd aan een leger dat - zoals algemeen wordt erkend - op grote schaal de mensenrechten schend. Het lijkt me beter zijn vrienden elders te zoeken, bij de boeren en werkenden in Nepal, bij de vluchtelingen die ginds de ellende ontvluchten zonder hun land te vergeten. Lees in dat verband de oproep van de Nepalese vluchtelingen in België tegen hun deportatie op http://manugent.tripod.com/Oproep.html op http://www.nepaleserefugees.tk/

Dat een arbeiderspartij een sterke vakbond wil is nogal evident. Hoe worden de huidige vakbonden geëvalueerd door de PVDA? Ik vraag me toch sterk af of de vakbonden niet meer naar een dienstverlenende instelling aan het verschuiven zijn? Wat kan hieraan gedaan worden? Waarom geen eigen vakbond oprichten?
De vraag naar 'een nieuwe vakbond' is geen nieuwe vraag. Vakbonden als georganiseerde kracht van de werkmensen betekenden een enorme stap voorwaarts in de geschiedenis, laten we dat niet vergeten. Voor het eerst werden loontrekkenden niet teruggeworpen op zichzelf, overgelaten aan individueel verzet of verdeeldheid. De vakbonden zijn organisaties van de werkende klasse, en ook scholen van verzet zoals Marx ze noemde. Back to the basics geldt zeker voor de vakbonden, in deze tijden van Ford- en Sabena-kapitalisme. Aan de ene kant heb je de werkenden, aan de andere kant de Vastapans van deze maatschappij. De belangen zijn tegengesteld, hoezeer de doodgraver van Sobelair zich op TV ook mag voordoen als 'slachtoffer'.

Het voordeel aan een collectieve partij is dat we collectief discuteren en samen een antwoord uitwerken en dus het woord aan Jef Bruynseels, lid van ons syndicaal bureau, en jarenlang zelf ABVV-delegee, die vorige week een gelijkaardige vraag beantwoordde in ons weekblad Solidair:

"Vele arbeiders en bedienden stellen zich vragen over de opstelling en de slagkracht van de huidige vakbonden. Arbeiders die in de steek gelaten worden, denken dan aan de oprichting van een andere vakbond, onafhankelijk van de regeringspartijen.

Moet de PVDA ingaan op de wens van die duizenden mensen? We zouden er ons vanaf kunnen maken met een eenvoudig antwoord: "Daar heb je veel geld voor nodig en minimum 50.000 leden om op nationaal vlak om erkend te worden." Maar stel dat we aan die twee voorwaarden zouden voldoen, zouden we dan die stap zetten?

Ons antwoord is vandaag neen. We willen op de eerste plaats werken aan de versterking van de vakbonden als strijdbare massaorganisaties van de arbeiders. In België stijgt het ledenaantal van de vakbonden nog altijd. Ze tellen nu meer dan 3 miljoen leden: 1.664.740 voor het ACV, 1.208.242 voor het ABVV en 223.325 voor de liberale vakbond ACLVB. Ze organiseren meer dan 90 procent van de arbeiders en 50 procent van de bedienden.

Sinds het ontstaan van de arbeidersbeweging hebben de arbeiders in België bijna geen andere vorm van strijdorganisatie gekend dan de vakbonden. Ook al ontstond er soms en scherpe kloof tussen top en basis, ook al stond de opstelling van de vakbondstop soms haaks op de verwachtingen van de arbeidersmassa, toch leert de geschiedenis ons dat de werkende klasse in moeilijke omstandigheden altijd terugvalt op de vakbonden.

Wij willen daar zijn waar de arbeiders zich organiseren en zich verzetten, in en met de vakbonden. De vakbond is een groot huis met vele kamers. Ook strijdbare kamers. Wij willen niet weglopen van die strijdbare kamers, we willen hen niet in de steek laten, maar ze uitbreiden naar het hele gebouw. Sommige vakbondsleiders zouden al te graag zien dat strijdbare syndicalisten en communisten het vakbondsschip zouden verlaten...

De geschiedenis van de jaren 30 leert dat overhaast en zonder brede steun nieuwe rode vakbonden stichten, gelijkstaat met de vlucht voor het moeilijke werk in de bestaande grote vakbonden. In de jaren 1933 kwam Hitler in Duitsland aan de macht. In de jaren '20 hadden de sociaal-democratische leiders (SPD) veel communisten uit de vakbond laten uitsluiten. In 1931 telden de Rode vakbonden en de andere vormen van linkse syndicale oppositie 300.000 leden. De sociaal-democratische vakbond had er 4,2 miljoen en de twee andere de christelijke vakbond en de patroonsgebonden huisvakbonden samen nog eens 800.000. Samen met de Communistische Internationale maakte de communisten later de balans op van die ervaring: ze besloten dat het een zware fout was van rode vakbonden op te richten en de miljoenen vakbondsleden in handen te geven van de sociaal-democraten. Dat was een van de redenen waarop ze in 1933 niet konden reageren tegen de staatsgreep van Hitler.

Sluiten we uit dat er ooit een nieuwe vakbond in België kan komen?
Neen. Maar dit kan enkel in uitzonderlijke omstandigheden. Wanneer een overdonderende meerderheid van de arbeidersmassa weg wil van een rechts syndicalisme. Tijdens de tweede wereldoorlog (1940-45) ontstond er een 'syndicale leegte' omdat een groot deel van de vakbondsleidingen gevlucht was naar het buitenland en een ander deel samenwerkte met de Duitse bezetter. In die omstandigheden richtte de communistische partij van België (KPB) syndicale strijdcomités op in de bedrijven. Zij organiseerden het verzet. Die strijdcomités telden ongeveer 150.000 leden. Samen met de MSU (Mouvement Syndical Unifié) van André Renard, de CGSP (de vakbond van de openbare diensten) en de oude BVV (Belgisch Vakverbond, de sociaal-democratische vakbond van de jaren '30) smolten ze in 1945 samen in het ABVV.

Vandaag pleiten we voor een sterke eenheidsvakbond, die de drie vakbonden bijeenbrengt, op een strijdbare basis, zowel in Vlaanderen als in Wallonië."

Welk standpunt heeft de PVDA rond de nakende privatiseringen bij De Post en de NMBS? Rond de reeds geprivatiseerde openbare diensten (Belgacom,...)? Copernicus?
Wat betreft de privatiseringsgolf kan de PVDA stellen dat ze consequent - en vanaf het begin - tegen de privatiseringen opkomt. Nemen we het voorbeeld van de NMBS. Over het kanaal is duidelijk te zien wat privatisering betekent: slechtere dienstverlening [als je bvb een kaartje voor de trein koopt en je mist de trein, kan je niet zo maar de volgende nemen, want die is van een andere firma = ander kaartje], slechtere werkomstandigheiden [daarover bestaat een film van Ken Loach] en vooral meer onveiligheid: meer ongelukken. Alleen het monopolie van de staat laat een rationale planning toe en een dienstverlening over het hele grondgebied.

Voor de PVDA moeten openbare diensten aan volgende voorwaarden voldoen:
1. ze moeten gratis zijn, of op z'n minst goedkoop
2. ze moeten voor allen toegankelijk zijn, zowel wat prijs als wat gebruiksmogelijkheid betreft
3. ze moeten goede en vaste werkvoorwaarden bevatten
4. ze moeten democratisch worden bestuurd, dat wil zeggen met inspraak van het personeel en verkozen verantwoordelijken. Enkel zo kan ook corruptie en fraude worden tegengegaan.

Wat zijn uw punten naar Europa toe?
1.
- Democratie: rechtstreekse verkiezing van een Europees parlement dat wetten maakt en uitvoert. Afzetbaarheid van de verkozenen
- bespreking en beoordeling van het geleverde werk van de verkozenen in publieke vergaderingen op plaatselijk niveau voor elke verkiezing
- vrij verkeer voor mensen, net als voor kapitaal. Gastvrij onthaal en dat betekent de afschaffing van de Schengen-akkoorden
- recht op privacy. Dat betekent de afschaffing van Europol, Eurojust en het Europees Justitieel Netwerk. Annulering van de Europol-conventie van 26 juli 1995, schrappen van artikel 30 uit het verdrag van Amsterdam.
- recht op organisatie. Geen politieke affichering, geen invoering van een gemeenschappelijke databank. Intrekking van het besluit van de Europese Raad van 26 mei 1997 dat politieke spionage van organisaties mogelijk maakt.

2.
- openbare diensten: publieke monopolies toestaan voor vervoer, post, telecommunicatie, energie, onderwijs en gezondheid. Dat betekent de afschaffing van artikelen 87 tot 89 van het Gemeenschapsverdrag dat staatssteun verbiedt.
- invoeging van het recht op vast en goedbetaald werk, het recht op wonen , degelijk en voor iedereen toegankelijk onderwijs, een minimuminkomen (1.000 Euro) en gratis geneeskundige zorgen in het Gemeenschapsverdrag
- dezelfde rechtvaardige belastingen in heel Europa door verlaging van de verbruikersbelasting (BTW).

3.
- vrede: geen enkele deelname van Europa aan VS of NAVO-operaties in Afghanistan, de Balkan of het Midden-Oosten. Geen oorlog om olie of andere grondstoffen
- geen Europees interventieleger, geen militaire interventies
- beperking van de defensiebudgetten: geen geld voor wapens of jachtbommenwerpers, maar voor onderwijs en gezondheidszorg
- ontwapenen om te ontwikkelen. Ontwikkeling door rechtvaardige grondstofprijzen en door onvoorwaardelijke kwijtschelding van de schuldenlast van de Derde Wereld

Niettegenstaande communisme ieder mens gelijkwaardig waardeert, blijkt dit systeem geen succes te hebben. Hoe komt dat?
De droom van een klassenloze samenleving, een 'andere wereld' zonder uitbuiting, onderdrukking en staatsmacht heeft bij het prille begin van deze nieuwe eeuw opnieuw leven gekregen in de beweging tegen de kapitalistische globalisering. Marx omschreef de klassenloze communistische samenleving als een periode van hoge intellectuele en morele ontwikkeling van de mens, met een fenomenale groei van de productieve krachten. Ieder zal werken volgens zijn mogelijkheden en van de maatschappij ontvangen wat hij nodig heeft. Het onderscheid tussen intellectuele arbeid en handenarbeid zal verdwenen zijn, net als het onderscheid tussen stad en platteland. Om die fase van communisme te bereiken is volgens Marx een zeer lang historisch overgangsproces nodig.

Wat zegt de PvdA over kernenergie en alternatieve energiebronnen?
1. goedkoper voor de gezinnen. Nu betalen gezinnen 10 keer meer voor hun electriciteit dan de grote bedrijven. 94% van de winst van Electrabel komt uit de 60% leveringen aan gezinnen, de andere 6% winst komt uit de 40% energie die de bedrijven verbruiken. Dat is onrechtvaardig. Wij vinden dat de 939 miljoen euro (meer dan 35 miljard Bef!) winst per jaar van Electrabel gerust voor een stukje mag gebruikt worden om de electriciteitsfactuur voor de gezinnen te verlichten.

2. een zo milieuvriendelijk mogelijke energie-opwekking : waterkrachtcentrales (het socialistische China bijvoorbeeld werkt aan een gigantische stuwdam die voor milieuvriendelijke electriciteit moet zorgen), windmolens. Het grote probleem is ook dat de winstzucht binnen het kapitalisme een rem vormt voor de ontwikkeling van techniek. De autoconstructeurs beschikken nu al over prototypes van voertuigen aangedreven door zonne-energie, maar zij worden niet geproduceerd omdat de kostprijs te hoog ligt en er dus geen winst mee te maken is. Technisch is het perfect mogelijk om morgen op grote schaal te beginnen produceren. Mooie technologie kost geld, en dat drukt de winsten naar omlaag. Technisch is het perfect mogelijk om overal 'groene electriciteit' te produceren, maar de investeringen kosten te veel geld... aldus de gefusioneerde oliemultinationals

Wat vind u van het beleid van de paarse regering omtrent sociale zekerheid en wat zijn uw voorstellen?
De paarse regering is onlangs in het kasteel van Gemblours samengekomen. Een plaats die jij en ik normaal alleen op open monumentendag bezoeken, en paars heeft plannen opgesteld, haar vergaderplaats waardig. Een aanval op de sociale zekerheid en op de hele arbeidsmarkt, maar wacht ermee tot na de verkiezingen. Vandelanotte en Vandenbroucke schrijven openlijk dat ze het besparingsmes pas na 13 juni zullen gebruiken... uit schrik voor de stembusslag.

De sociale zekerheid kwam tot stand na de tweede wereldoorlog. "Geef het hen, zoniet pakken ze alles" zei baron Bekaert toen, en hij had het over de arbeidersbeweging onder invloed van de communisten. De sociale zekerheid is één van de grootste sociale verworvenheden van de werkende mensen... Sinds het kapitalisme niet langer 'ingetoomd' wordt door de socialistische tegenkracht in het oosten van Europa en in de Sowjet-Unie, wordt de sociale zekerheid stap voor stap ondermijnd.

De breedste schouders, die van multinationals, grote bedrijven en beursspeculanten betalen steeds minder. Het verschil wordt bijgepast door de werende bevolking. Er is dus een enorme transfer bezig van zij die werken naar zij die winst opstrijken. De lasten voor de werkmensen, de lusten voor het kapitaal... Dat is dus om te keren.

Wij hebben een aantal voorstellen, en zullen die de komende maanden nog voorleggen in de bedrijven en volkswijken. Ik geef er een aantal, kwestie van ook jouw mening (en die van andere) erover te horen:

- in België hebben 207 multinationals (bvb Solvay, Shelle, BP, Volkswagen) een zogenaamd coördinatiecentrum waar een groot deel van hun winst naar versast wordt om zo gemiddeld... 1,36% belasting te betalen. Vergelijk: wie werkt betaalt 30% tot 40% belastingen op zijn inkomen. De multinationals plegen 'legale' belastingsontduiking van 2 miljard Euro per jaar... Is dat niet iets om aan te pakken?
- de grote fiscale fraude bedraagt ongeveer 25 miljard Euro per jaar. Vor de jacht op werklozen werft de regering 120 bijkomende controleurs aan, maar er zijn nauwelijks inspecteurs om de fiscale fraudeurs aan te pakken... 120 extra fraude-controleurs op grote bedragen zouden niet alleen onmiddellijk zichzelf opbrengen, maar meteen ook een grote gat in de sociale zekerheid kunnen vullen

Hoe staat de PvdA tegenover de huidige milieuproblematiek en de hetze die bestond rondom de Belgische groenen
Je herinnert je de schipbreuk van de olietanker Prestige wel, op een paar kilometer van de Spaanse kust. De Prestige brak in twee en loosde 70.000 ton olie. De meeste Galiciërs uit de geteisterde streek leven rechtstreeks of onrechtstreeks van de visvangst. De schipbreuk is een sociale ramp. Tien jaar geleden al kreeg het gebied een gelijkaardige ramp te verwerken. De vergoedingen die de socialistische regering destijds beloofde, zijn nog altijd niet betaald.
Gebouwd in 1976 was dit een van de oudste tankschepen dat nog dienst deed. Het had een enkele wand in plaats van een dubbele zoals de internationale regels vereisen, maar het bleef varen en varen en varen... omdat alleen dat maximale winst oplevert.

Maximale winst en profijt enerzijds, mens en milieu anderzijds, het haat niet samen. In 2018 is al het tin op, in 2026 hebben we geen lood meer, het gat in de ozonlaag blijft groeien, de biodiversiteit gaat achteruit, we moeten nu al zuivere lucht gaan kopen in Oost-Europa om nog onze Kyoto-normen te halen.
In het kapitalisme is het ieder voor zich in de productie ('anarchie in de productie'), en allemaal voor de maximale winst. Enkele gevolgen:

1. Onze wegen rijden vol camions. Wekelijks rijden er camions met Spaanse aardbijen naar België, en dat is niet omdat er hier geen aardbijen zijn. Dat is omdat er geen planning kan zijn in een systeem dat gebaseerd is op privé-bezit van de productiemiddelen. Dagelijks leveren vrachtwagens just-in-time onderdelen aan de automobielbedrijven. Rijdende magazijnen voor de multinationals. Goedkoper dan bufferstocks aanleggen (en dus : opslagruimte huren, en dus : magazijniers betalen, en dus : heftruckchauffeurs betalen).
Het gevolg is wel dat al die vrachtwagens de lucht verpesten, én voor gigantische files zorgen, én de wegen kapotrijden. Voor die multinationals is dat een goedkope oplossing, de maatschappij (laat ons zeggen : de werkende mensen die het merendeel van de belastingen ophoesten) mag voor de (financiële én ecologische) kost opdraaien. Ze gaan terwille van de camions nu ook de hele ring rond Antwerpen opengooien en de stad omtoveren tot 'werf van de eeuw'. Om van de verkeersveiligheid nog maar te zwijgen: hoeveel kinderen sterven er in het verkeer door ongevallen op overdrukke wegen ?

2. Hoeveel perfect bruikbare, moderne, hyperperformante bedrijven zijn in het kapitalisme niet gesloten de laatste jaren? Als we ons tot de automobielsector beperken : Renault Vilvoorde en Ford Genk : hypermoderne fabrieken. Gigantische fabriekshallen, miljoenenmachines : allemaal op de schroothoop. Bovenop de menselijke ellende, komt ook nog eens de enorme verspilling aan grondstoffen en energie.

3. 15.000 nachtvluchten op Zaventem, elk jaar. Welk krankzinnig systeem is dat? Als de bedrijven, die just-in-time hun onderdelen en bestellingen ter plekke willen hebben, 10 uur geduld zouden hebben, dan zou dat overdag kunnen. Als ze 100 uur geduld zouden hebben, dan kan het per trein, en als ze het allemaal een beetje beter zouden plannen, dan zou het via de binnenscheepvaart kunnen. What?s the problem, guys? Time is money, maar ondertussen gaat het milieu wel naar de knoppen. En dan zwijg ik over de nachtrust van de omwonenden, en dan mag ik nog niet eens denken aan de werkomstandigheden van de sorteerders, die elke nacht pakjes lopen te sorteren. By the way, in De Morgen las ik onlangs dat er op de vrachtvliegtuigen die overdag vliegen eigenlijk nog veel plaats over is. Als het luchttransport centraal zou gepland worden (en niet, zoals nu, door tientallen verschillende transporteurs die elkaar beconcurreren op leven en dood), dan zou elk vliegtuig 100% benut worden, en zouden er al een pak minder vluchten nodig zijn.

4. Kapitalistische bedrijven moeten winst maken. Waar geen geld mee te verdienen is, dat gebeurt niet. Eén voorbeeld: recyclage van plastiek-afval. In Vlaanderen wordt amper 18% van het plastiekafval gerecycleerd. Met de rest is geen winst te maken. Maar in het socialistische Oost-Duitsland (de DDR) werd in 1988 al 75% van het plastiekafval gerecycleerd. Winst maken was daar niet de drijfveer.

Hoe staat PVDA tegenover de kiesdrempel waarop zij misschien gaan stranden? Een noodzakelijk kwaad of afschaffen die handel?
Begin de jaren '90 was er sprake van een kiesdrempel in tevoeren om het Vlaams Blok uit het parlement te houden. Vandaag wil men er elke parlementaire oppositie mee verhinderen behalve die van extreem rechts.

In mei had de kiesdrempel er al voor gezorgd dat Agalev volledig uit het federaal parlement verdween: de groenen werden het slachtoffer van een hervorming die ze zelf hadden gestemd. En nu gaan er opnieuw stemmen op voor een kiesdrempel bij de regionale verkiezingen.

Volgens De Standaard zou Agalev van twee verkozenen naar nul zetels zakken als de resultaten op 13 juni dezelfde zouden zijn als in mei. Bij de Brusselse verkiezingen zouden kleine lijsten geen kans meer krijgen: 6.000 stemmen waren voldoende voor een zitje in het Brussel parlement, met een kiesdrempel is dat verleden tijd.

Een antidemocratische hervorming dus want het zou gedaan zijn met Agalev en misschien ook met Ecolo in het parlement. Maar ook met antikapitalistische alternatieve lijsten, links van de socialisten. Een gevaarlijke hervorming ook want de enige parlementaire oppositie tegen de regering Verhofstadt zou dan nog komen van... fascisten. Op naar nieuwe zwarte zondagen dus.

Toch is een antikapitalistische linkse oppositie, niet alleen in het parlement maar ook daarbuiten, meer dan ooit nodig. Om kritische stemmen te laten opklinken in het hart van de Wetstraat. Om nieuwe onrechtvaardige belastingen op elektriciteit ter voorkomen. Om een eind te maken aan de jacht op werklozen. Of aan veel te dure geneesmiddelen. Of aan antidemocratische wetten die de syndicale en politieke rechten bedreigen.

Paul Goossens, ex-hoofdredacteur van De Morgen, waarschuwt: "Vele jaren was links de baas in de Europese Commissie en de Europese Raad, maar nooit zegge en schrijve nooit maakte ze van het sociale Europa een breekpunt. Johan Vande Lanotte, die sinds kort graag zijn gram over het al te liberale Europa formuleert, vergeet systematisch dat zijn eigen politieke familie het de laatste tien jaar in Europa voor het zeggen had en elke linkse kritiek arrogant weglachte. In Vlaanderen zal het niet anders zijn als de SP.A het monopolie over de linkerzijde binnenhaalt."

Nee, inderdaad, we mogen het monopolie over de linkerzijde niet aan de socialisten overlaten, ze verdienen het niet. Op dat punt zouden alle progressieve krachten van het land zich moeten kunnen verenigen om de ondemocratische kiesdrempel te doen springen.

De regering belooft ons 200.000 nieuwe jobs en heeft hiervoor al een reeks maatregelen genomen: dienstencheques, lastenverlaging etc... Lastenvelaging voor de ondernemingen moet de ondernemingen hier houden en de delocalisaties tegenhouden. Dat is zowat de regenering. Als ik de logica van de PVDA volg dan zouden de lasten voor de bedrijven (belastingen oa zie andere topcs) juist stijgen. Hoe wil de PVDA het probleem van de werkloosdheid oplossen en de bedrijven in België houden?
We zijn volop aan een plan aan het timmeren als antwoord op jouw (en natuurlijk veel andere) vragen. Ons eerste objectief: "een volwaardig werk voor iedereen, een job op mensenmaat".

Het objectief komt uit het Plan van de PVDA: "de mensen eerst, niet de winst: de PVDA legt vijf objectieven voor". Dat zijn vijf objectieven die komen uit meer dan 2.000 enquêtes die de PVDA vorige maanden ophaalde rond de verzuchtingen en bekommernissen van de mensen.
De PVDA wil die objectieven nu voorleggen aan zo veel mogelijk mensen, als voorbereiding van haar kiesprogramma En als alternatief op de kasteelplannen [Gembloux] van paars.
objectieven:
1)door minder afdankingen.
2) door herverdeling van de beschikbare arbeid.
3) door een openbaar Fonds voor Tewerkstelling

In PvdA Leuven hebben we het er een tijd geleden over gehad dat de PVDA toch geen goede naam heeft. Het woord PVDA doet nu meestal aan Stalinime denken wat er naast zit. Resist had ook een slechte naam die niet verkochte en meer een thema van de II golfoorlog was, maar waarom terug naar die eeuwen oude PVDA?
Alle voorstellen zijn welkom.
Toch dit:
1. Na de verkiezingen hielden we een bevraging van onze leden. De grote meerderheid stelde toen voor net terug met de PVDA naar buiten te komen, na de teloorgang met Resist. Vanavond nog hoorde ik van arbeiders dat er mensen waren die op 18 mei vorig jaar tevergeefts naar 'PVDA' in het stemhokje hadden gezocht.
2. We kunnen dus niet voortdurend van naam veranderen, een naam bouw je op, verwerf je maar. Het is nu al heel verwarrend voor heel wat mensen: PVDA als partij, GVHV Geneeskunde Voor Het Volk voor de PVDA-dokterspraktijken, Comac voor de jongerenbeweging van de PVDA (voorheen Rode Jeugd, MLB), Pioniers voor de kinderbeweging... en dan vorig jaar nog eens Resist. Er zijn ook heel wat mensen die ons zeggen dat ze door het bos de bomen niet meer zien. Dus moest er toch van naam worden veranderen dan is het voor een hele periode, dat is geen lichtzinnige beslissing
3. De eeuwenoude PVDA ? Wat oud is en duf ruikt is niet de PVDA die dit jaar precies 25 jaar jong is, maar wel steeds opnieuw diezelde recepten van inleveren, besparen, ritmeverhoging, cadeaupolitiek aan de patroons, beurspeculanten en banken... Dat is de oude maatschappij, zonder mensenmaat.

Ikzelf en de meeste van mijn collega's vinden dat we teveel belastingen moeten betalen. Wat vindt de PVDA daarvan ? Het is een linkse partij, dus denk ik dan dat ze nog meer staat willen. Gaat dat de belastingen niet verder omhoog duwen?
De PVDA wil minder belastingen voor de arbeiders en meer voor wie het zich écht wel kan permitteren (de superrijken, de aandelenverzamelaars, de bankiers, de topkapitalisten als André Leysen die miljarden op hun spaarboekje staan hebben terwijl 30% van de gepensioneerden op de rand van de armoede -of onder de rand- leeft)

Hoe?
1. een verlaging van de BTW, zeker op levensnoodzakelijke dingen als water, gas, electriciteit. Waarom? Omdat een simpele bediende, die half-time in een callcenter werkt voor 25.000 frank in de maand, evenveel BTW moet betalen op een koelkast, als een topmanager die 250.000 frank in de maand verdient. Wist je dat er een BTW-tarief is van 21% op medische hulpmaterialen? Dat is toch een echte schande! Dat tarief moet omlaag.
2. iedereen gelijk voor de wet. Als je geld verdient door te werken, betaal je in Belgie 30% à 40% belastingen, als je geld verdient met aandelen, dan betaal je daar maar 15% of ten hoogste 25% op. Dat kan niet. De Deutsche Bank noemt België "een belastingsparadijs", precies daarom, en voegt eraan toe : "dat is relatief laag in vergelijking met andere landen van de Europese Unie, waar de percentages even hoog kunnen liggen als de inkomstenbelasting, en dus 50% kunnen bedragen". (Making money, nr 8, april 2001)
Als het volgens de Deutsche Bank in andere landen kan, waarom dan niet in Belgie? We zijn daarom ook voor een vermogensbelasting. In Frankrijk moet je 1,5% belasting betalen op je kapitaal boven de 610.000 euro (een dikke 24,6 miljoen in Belgisch geld), volgens gegevens van diezelfde Deutsche Bank.
3. minder belastingen op de lagere inkomens, en meer belastingen op de hogere inkomens. Het hoogste tarief is nu nog maar 50% op de allerhoogste schijven, terwijl dat 25 jaar geleden nog rond de 70% lag. We willen dat de hoogste inkomens opnieuw die 70% betalen. Het laagste percentage willen we tegelijk verlagen van 25% op het inkomen onder de 500.000 frank naar 10%. Ons voorstel komt erop neer dat je een pak minder betaalt onder de 2,3 miljoen Bef, en méér boven de 2,3 miljoen Bef (netto belastbaar inkomen)

Is de PVDA gedoemd om klein te blijven? Ik denk het wel, het communisme is voor de mensen veel te radicaal, de arbeiders zijn jullie doelpubliek zeg je, maar die zijn niet bezig met communisme maar met andere dingen : teveel belastingen, hun werk niet verliezen enzovoort. Alleen in een kleine gemeente als Zelzate halen jullie 2 verkozenen, maar dat is door de gratis geneeskunde. Graag een antwoord.
Gratis geneeskunde is inderdaad een sterke troef, en niet alleen in Zelzate trouwens, we hebben in totaal 11 groepspraktijken, overal in Belgie (zie de interactieve kaart op http://www.pvda.be/verkiezingen/provincies.htm)

Er is succes en er is electoraal succes. Succes is voor ons op zich al het project Geneeskunde Voor Het Volk dat tegen de stormen van de Orde Van Geneesheren in dagelijks bewijst dat een andere gezondheidszorg - in dienste van het volk - mogelijk is. Voor ons betekent succes vandaag evenzeer de opbouw van een tegenbeweging tegen paars, die in het najaar (IPA) en het voorjaar van 2005 (CAO's) klaar zal zijn om de ingrepen van Vandelanotte, Vandenbroucke en andere kasteelheren te verijdelen.

Succes meten we dus niet alleen af in percenten, er zijn er die heel veel percenten hebben, maar welke successen hebben zij al geboekt voor de werkende bevolking ?

Toch is het niet onbelangrijk - je vraag gaat tenslotte daar over - en daarom enkele voorbeelden uit onze praktijk in Zelzate (12.8% - 2 verkozenen) in Hoboken (1 verkozene) en Herstal (2 verkozenen). Met gratis geneeskunde alleen kan je dat niet verklaren, anders hadden die verkozenen er al lang geweest (in Herstal is er al twintig jaar een groepspraktijk van Geneeskunde voor het Volk, twintig jaar lang haalden we géén verkozene en in 2000 plots twee. Idem in Zelzate : daar zat Frans Van Acoleyen al 18 jaar in de gemeenteraad, nu haalt de PVDA daar plots op enkele stemmen na 3 verkozenen).

Het gaat voor alles om een manier van werken van de PVDA die we sinds einde 1999 willen toepassen. En daar waar ze effectief is toegepast, zijn er ook op electoraal vlak resultaten. Drie punten uit die manier van werken:

(1) Jarenlang was ons imago inderdaad te radikaal. We luisterden niet genoeg naar de mensen, we spraken boven de hoofden... In de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2000 hebben we gezegd : we stoppen daarmee, we gaan eerst de mening van de mensen vragen via een opiniepeiling : wat willen ze dat wij in ons verkiezingsprogramma zetten?
Bijvoorbeeld over Zelzate. Daar dachten wij spontaan: we gaan campagne voeren rond onze sterke punten, zoals gratis geneeskunde. Maar uit de opiniepeiling bleek dat de mensen een 'gezond en leefbaar Zelzate' wilden, met gratis huisvuilophaling en maatregelen rond industriële vervuiling, meer verkeersveiligheid, meer fietspaden, beter onderhoud van straten en fietspaden, gratis en beter openbaar vervoer. Met dat programma haalden we 12.8% van de stemmen.

(2) 'geen woorden maar daden'. Ons verkiezingsprogramma is tegelijk ook onze eigen 'beleidsverklaring'. We pakken de problemen van de mensen effectief aan.
Terug naar Zelzate: daar is vandaag een hele strijd bezig tegen de parkeermeters. Om het gat in de gemeentekas te vullen, gaf burgemeester Schenkels (SP.a) het halve centrum van de gemeente in handen van een privé-firma (Apcoa) die er naar hartelust parkeermeters mocht zetten, om zo de gemeentekas te spijzen. De PVDA begon een campagne tegen die parkeermeters, samen met de bevolking én de middenstanders (in tegenstelling tot wat er vaak gezegd wordt, is de PVDA niet tegen de kleine middenstanders).
Resultaat : in bijna alle straten heeft de burgemeester het betalend parkeren alweer moeten afschaffen. Ander voorbeeld : de gezinsbelasting. Steve Stevaert mag naar hartelust stunten met zijn gratis-politiek, maar de SP.a-top zet wel haar eigen SP.a-burgemeesters met de rug tegen de muur (structurele onderfinanciering steden en gemeenten) zodat zij kampioenen worden in het uitvinden van nieuwe belastingen. In Zelzate schudde burgemeester Schenkels dus de 'gezinsbelasting' uit zijn mouw : 150 euro per gezin. De bevolking heel ontevreden, de PVDA hield volksvergaderingen en lanceerde een petitie die uiteindelijk ook door de oppositiepartijen VLD en CD&V gesteund werd...

(3) Als we in Zelzate, Hoboken en Herstal scoren, is het zeker ook omdat er een band is met de arbeiders van de grote fabrieken. Dat is belangrijkste pijler. Nadia Moscufouit Herstal een bekende delegee, die in de Aldi werkt. In Hoboken halen we heel wat stemmen bij de arbeiders van Umicore. En als Dirk Goemaere nu gemeenteraadslid is, is ondermeer het dankzij de 300 stemmen van arbeiders van het staalbedrijf Sidmar. Ook op Sidmar hadden we trouwens eerst een 'radicaal' imago. Vroeger verschenen we aan Sidmar als er een staking bezig was, we deelden pamfletten uit over de plannen van de grote staalmultinationals, vaak ver boven de koppen van de arbeiders. Sympathiserende syndicalisten en zelfs leden zeiden ons: "Wij hebben dikwijls het gevoel dat jullie een gevecht met de directie aan het voeren zijn boven ons hoofd. Ge moet veel meer schrijven vanuit onze belevingswereld, de mensen op de vloer moeten voelen dat de PVDA werkt voor hun belangen." En dat hebben we ook gedaan : in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2000, bij de CAO-onderhandelingen, hebben we beslist om geen pamfletten meer te schrijven over de thema's die wij belangrijk vonden, maar over wat de arbeiders belangrijk vonden. Bij die CAO-onderhandelingen wilde de directie niets geven, en tegelijk wisten wij dat de aandeelhouders direct 750 miljoen kregen. De PVDA formuleerden de eis: de arbeiders willen minsten evenveel als de aandeelhouders. Dat was raak. Dirk richtte zich ook persoonlijk tot de arbeiders, in persoonlijke brieven met zijn foto erop. De mensen konden reageren op zijn gsm en per e-mail. Er ontstond een boeiende dialoog tussen de arbeiders en de PVDA, via die pamfletten. Dat is iets anders dan eenrichtingsverkeer...

Heeft de lijst Resist de PVDA schade toegebracht ?
Dat is zeker zo, wij hebben heel wat sympathie (en meer dan 3000 stemmen) verloren, vooral in de grote bedrijven. Als je nadien een balans opmaakt kan je daar niet rond. De PVDA heeft na de verkiezingen lange tijd gediscuteerd over de ervaring met Resist. Zeker, er waren positieve redenen om een eenheidsfront trachten op te bouwen in een context die door Jouwe wordt aangehaald. Maar uiteindelijk is de balans voor de PVDA negatief, en dat is haar eigen verantwoordelijkheid (en dus niet die van AEL die zich als partner loyaal in het verkiezingsfront heeft gedragen).

Interessant lijkt me vooral de discussie welke lessen de PVDA trekt uit haar fouten in Resist, wat er naar de toekomst wordt gedaan
- de PVDA houdt vandaag opnieuw een enquête "jouw mening" op de werkvloer, in sportclubs, jeugdhuizen en wijkverenigingen om de grootste bekommernissen van de mensen te vertalen in positieve eisen naar de verkiezingen. Dat zal uw en ons programma zijn
- wij willen ons opnieuw Partij Van De Arbeid profileren, met de verzuchtingen van de brede arbeidersbeweging als kloppend hart. Wat dat betreft dus 'teruggaan naar de bron', in bedrijven en wijken. Vandaar de opbouw van een tegenbeweging tegen de kasteelplannen van paars, de inzet in bijvoorbeeld de volksraadplegingscampagne voor openbare ziekenhuizen in Antwerpen, de beweging voor goedkope medicamenten
- tot slot betekent dat voor ons ook 'op twee benen lopen'. Zowel de directe problemen aanpakken (zoals onze dokters met gratis Geneeskunde Voor Het Volk in 11 groepspraktijken steeds zijn blijven doen), als thema's zoals de oorlogsplannen van Bush (the New American Century) en racisme aanpakken

Hoe staat de PVDA eigenlijk tegenover het nu gaande banksysteem?
Een tip voor wie snel rijk wil worden: als je rijk wil worden, moet je geen bank bestelen, maar er één oprichten.

De feiten:
1. In 2001 heeft de banksector (verzekeringen, holdings en financiële coördinatiecentra inbegrepen) 28,9 miljard euro winst gemaakt (1,1 miljard briefjes van duizend frank ).
In vergelijking met 1985 zijn de winsten van de banksector gestegen met 500%. Dat is maal vijf Vergelijk het eens met het loon van een arbeider : als die in 1985 ongeveer 50.000 frank verdiende, zou dat ondertussen opgelopen zijn tot 250.000 frank.
2. De banken vervijfvoudigen hun winsten, terwijl de loontrekkenden een extra zorgverzekering moeten betalen, terwijl de werkenden een verhoging van de gemeentebelastingen moeten incasseren, terwijl de gewwone mensen niet eens meer zeker zullen zijn of ze in 2020, 2030, 2040 nog geld zullen hebben voor de ouderenzorg? Ook die reportage gezien op Canvas over de bejaardentehuizen? Door 'geldgebrek' is er niet genoeg personeel om de mensen op het WC te zetten : ze krijgen een pamper om.
3. Een arbeider die zijn zuurverdiende centen op de bank zet, krijgt daarvoor 1,50% of 2% interest. Door al die zuurverdiende spaarcenten van de mensen te beleggen en te investeren, realiseerden de banken in 2002 ("een slecht jaar" vinden de banken zelf) maar liefst 7,69% netto-winst, een pak meer dus dan wat ze je in ruil als povere interest uitbetalen.
Ondertussen moeten wij wel betalen om ons eigen geld uit de muur te halen. Het is zoals George Bush, de slimste president ter wereld, zich eens liet ontvallen : "het is je eigen geld, je hebt er zelf voor betaald."
4. Kijk, als er zulke dringende noden zijn, als de regering paniekerig op zoek is naar geld om onze pensioenen te betalen, stellen wij in onze om de overdreven super-winsten van de banken af te romen. Bij de banken is er alvast geen gevaar voor delokalisering
Voor wie de term 'overdreven superwinsten' een overdrijvuing vindt een paar netto winstcijfers (na betaling van belastingen) van de grootste banken in 2002:
Fortis Bank: 651 miljoen euro
KBC Bank: 443 miljoen euro
Dexia Bank: 402 miljoen euro
ING België: 641 miljoen euro.
Fortis AG (= verzekeringsfirma) : 68 miljoen euro.
Fortis Brussels (= holding) : 1592 miljoen euro.
Fortis (ook een holding) : 525 miljoen euro.
KBC Bank : 443 miljoen euro
KBC Verzekeringen: 280 miljoen euro
KBC Bankverzekeringsholding: 510 miljoen euro
Almanij (die eigenlijk de moederholding van KBC is): 377 miljoen euro.

Dat is geen zilverfonds, dat is een waar goudfonds, bedragen dus om een zonnebril op te zetten. En dan zeggen dat er geen geld is in België om de 'vergrijzing' (lees 'de pensioenen') te betalen.

Voor welk landbouwbeleid zijn jullie? Ik las op jullie site dat jullie het beleid van Mugabe van Zimbabwe verdedigen.
http://www.ptb.be/scripts/article.phtml?section=A2AAABBRBA&obid=14876

Kunnen jullie me dan een succesvol voorbeeld geven van een landbouwbeleid dat niet gebaseerd is op privébezit van landbouwgrond?
Sta me toe eerst je vraag omkeren? Is het huidig landbouwbeleid dat gebaseerd is op privé-bezit dan succesvol?

Zeker wel: de multinationals van de agro-industrie tellen hun superwinsten. Zes bedrijven controleren 90% van de graanhandel. Cargill is daarvan de grootste, en maakte 25 jaar geleden al een winst van 468 miljoen dollar. Behalve graan verhandelt het concern ook o.m. soja, koffie, cacao, mais, vlees en staal. In ons land is het eigenaar van o.m. Vamo Mills (verwerking van oliezaden) en werkt het samen met Vandemoortele.

De winsten van Nestlé Novartis, Heinz, Monsanto, BASF en andere Kraft-Suchards staan tegenover de armoede van miljarden op deze planeet. De honger in de wereld is vandaag verder van een oplossing dan ooit. Voor miljarden is de privé-landbouw een ramp.

Het privé-bezit van de landbouw in België en Europa is geen succesverhaal. Elk jaar hangen er veel boeren de ploeg aan de haak. Het algemeen landbouwbedrijf (met koetjes, varkentjes, kippen en vlas en tarwe en bieten en…) is op sterven na dood. De gespecialiseerde boer die nog overblijft heeft zich tot over de oren in de schulden gestoken, is met handen en voeten gebonden aan de contracten die hij heeft met de agro-industrie en moet hopen op wat landbouwsubsidies. Waar is de vrije boer gebleven? De zelfstandige boer zit allang in Bokrijk, en komt niet meer terug, denk ik. Tenzij je als idealistische boer bereid bent een marginaal en armoedig bestaan te leiden met de permanente dreiging van een faillissement.
Polen en een reeks andere landen vervoegen in mei Europa. Ook daar zullen de vrije boeren maar kunnen overleven dank zij Europese subsidies.

Privé-bezit in de derde wereld? Daar kunnen de staten zelfs geen landbouwsubsidies geven, daar zijn ze te arm voor. Daar zijn de meeste vrije boeren al gestorven als vrije boer. Nemen we het voorbeeld van onze miljoenen zwijntjes in de Antwerpse Kempen en in West-Vlaanderen. Hun sojavoeder wordt met zeeschepen via Antwerpen en Rotterdam aangevoerd uit Brazilië. Voor dat land is de soja-export een bron van noodzakelijke deviezen om de schulden aan het Westen af te betalen.

In Brazilië zelf is de sojateelt een ramp. De soja wordt er gewonnen op plantages die veroverd zijn op de kleine boeren. Die landlozen zijn uitgeweken en 'wonen' nu de kilometerslange favella's op invalswegen naar de grote steden.
Hét kernprobleem van het oude en nieuwe Brazilië is de grondconcentratie in handen van een kleine elite. Sinds januari 2003 leeft er hoop op herverdeling sinds het aantreden van de regering Lula. Zal 'Lula' - Portugees voor inktvis - uit de grijparmen en zuignappen van de grootgrondbezitters kunnen blijven? 0,9 % van de bevolking beschikt over 49 % van de grond. 166 miljoen hectare cultuurland in handen van grootgrondbezitters wordt niet bewerkt. 5 miljoen gezinnen zitten zonder land. 60 miljoen Brazilianen lijden honger, terwijl het land perfect het volk zou kunnen voeden. Momenteel eten de Brazilianen voor 70 % uit de handen van de 'agricultura familiar': de kleine en familiale boeren dus. De productie van de grootgrondbezitters is vooral gericht op export: soja, koffie, katoen, appelsienen, suikerriet, vlees. De landbouwsituatie voor kleine(re) boeren verslechtert jaarlijks. Tien jaar geleden werd er voor één miljard dollar aan levensmiddelen ingevoerd. Nu komen voor 10 miljard dollar basisproducten van het buitenland. Lees daarover meer op http://www.wervel.be/brazilie%20land%20en%20landlozen.HTM

De grote boerenbedrijven uit het noorden overspoelen de zuiderse markten met hun producten maar tegelijkertijd sluiten de industrielanden hun markten af voor zuiderse landbouwproducten. Zo groeit het miljoenenleger van kleine boeren, vooral omdat vele regeringen zich niet meer aan een hervorming van het platteland wagen omdat ze angst hebben voor een machtsstrijd met de grootgrondbezitters.
We hebben het dan nog niet over de roofbouw op de natuur. Omdat de beste gronden in handen zijn van agromultinationals of plaatselijke grootgrondbezitters worden de kleine boeren verdrongen naar marginale gronden, aan de rand van de woestijn of op berghellingen, waar landbouw moeilijk duurzaam te bedrijven is. Zo werken zij woestijnvorming en erosie in de hand. Overal ter wereld worden waardevolle stukken bos platgebrand door landloze boeren.

Die toestand kan niet blijven. Iedereen die wat begaan is met het lot van de werkende mensen wil dat veranderen. Er is hoop gewekt door de mislukking van de top van de Wereldhandelsorganisatie van september vorig jaar in Cancun (Mexico) De Derde Wereldlanden met China, Brazilië en India op kop hebben er de onbeperkte toegang van de Westerse agro-multinationals in de Derde Wereldlanden vertraagd. Daardoor wordt de productie van de talloze boeren in de Derde Wereld beschermd en vallen die gezinnen niet ten prooi aan werkloosheid.

Een succesvol voorbeeld geven van een landbouwbeleid dat niet gebaseerd is op privé-bezit van landbouwgrond?

Ik zie alleen een geplande economie als oplossing voor het hongerprobleem. China is daar het sprekend model van. Je moet het maar doen: als land van de Derde Wereld één vijfde van de wereldbevolking (22%) voeden, met maar een totaal bebouwbare oppervlakte van 7 procent van de planeet (slechts 13,5 % van het Chinese grondgebied is bebouwbaar) De Chinese landbouw is dus van enorm strategisch belang. Er is geen ander land dan China zelf dat het Chinese volk kan voeden De graanproductie, een van de belangrijkste economische indicatoren, schommelt al jaren tussen de 450 en de 500 miljoen ton. De bevoorrading ligt hoger dan ooit tevoren. In 2001 bracht het land per hoofd van de bevolking 356 kg graan, 49,9 kg vlees, 18,1 kg eieren, 34,4 kg vis, schelpdieren, enz voort. Dat is meer dan het gemiddelde van de rest van de wereld.

De levensmiddelenbevoorrading is gegarandeerd. De productie verloopt volgens de principes van het socialistische collectieve bezit van grond en bodem, het exploitatierecht van de grond is wettelijk bepaald, de boeren hebben recht op een zelfstandige economische productie en op eigen verkoop. Er zijn op het platteland tal van collectieven die in hun bedrijf allerlei bijkomende economische activiteiten ontwikkelen zoals industrie, verwerking van landbouwproducten, verkeer, transport en bouw, handel, horeca en andere vormen van service, wetenschappelijk onderzoek voor de landbouw, enz…

De honger kan uit de wereld geholpen worden, als de economie gepland wordt en het privé-bezit van de landbouwgrond aan banden gelegd.

Hoe kan een communistisch systeem zorgen dat de arbeider gemotiveerd blijft om goed werk te verrichten, zich te willen verbeteren , zorgen dat het systeem blijft draaien en er een mooie eventuele herverdeling kan plaatsvinden, als je die drijfveer wegneemt?
Een veel voorkomende vraag: hoe motiveer je arbeiders, of boeren, om hard te werken, in een staatsbedrijf, als ze toch allemaal even veel verdienen?

Ik had het gisteren al kort over motivatie door het maatschappelijk systeem. Een drijfveer als motor waarbij alles wat geproduceerd wordt, ook weer ten goede komt van de mensen. In het kapitalisme werk je uiteindelijk om de grootste aandeelhouders rijk te maken.

Maar toch nog over het fabeltje dat in een communistisch land iedereen evenveel verdient. Bijvoorbeeld Cuba: het principe is : loon naar werken, maar wel rechtvaardig. Het minimumloon is 150 pesos, het gemiddelde loon 200 pesos, en een dokter of directeur met veel verantwoordelijkheid verdient 4-600 pesos per maand. Het verschil tussen de laagste lonen en de hoogste lonen is ongeveer 1 op 5. In Cuba wordt zware handenarbeid ook veel beter betaald dan in een kapitalistisch land.
Dat was ook zo in de Sowjet-Unie, daar werden bijvoorbeeld de grootste risico-beroepen meer betaald: bvb. mijnwerkers, bouwvakkers, maar ook chirurgen...

In Belgie is de loonspanning binnen één bedrijf tussen de arbeiders en het managent vaak 1 op 10 of 1 op 20, en dan heb ik het nog niet over de vele miljoenen die de raad van bestuur en de aandeelhouders verdienen. In Belgie verdient een ongeschoolde arbeider in pakweg een industriële kuisfirma misschien 1.000 euro voor heel zwaar, gevaarlijk en vuil werk, terwijl een topman van De Post bij ons 29.750 euro (1,2 miljoen frank) per maand (!) krijgt en bij Belgacom zelfs 52.000 euro (2,1 miljoen) per maand. Dat is dus niet : loon naar werken, dat is een ander voor jou laten werken en de winst opstrijken.

Samengesteld door Thomas Heynderickx

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons