Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Interview met Isabelle Simonis (PS), staatssecretaris voor het gezin en mensen met een handicap

Isabelle Simonis is in de federale regering verantwoordelijk om maatregelen voor te bereiden ten behoeve van het moderne gezin. Het gezin van vandaag wil erkenning voor zijn reële situatie. Vele wetten houden geen rekening met de moderne gezinswensen.
Politics.be brengt u een kort interview met de staatssecretaris.
Lees verder...

Isabelle Simonis is in de federale regering verantwoordelijk om maatregelen voor te bereiden ten behoeve van het moderne gezin. Het gezin van vandaag wil erkenning voor zijn reële situatie. Vele wetten houden geen rekening met de moderne gezinswensen.
Politics.be brengt u een kort interview met de staatssecretaris.

U bent Staatssecretaris voor het Gezin en voor Personen met een Handicap. Wat verstaat u onder het gezin?
In het algemeen zou ik stellen: het gezin is een hechte kern van mensen die affectieve banden delen en die samenleven onder een dak. Die banden kunnen genetische banden zijn, maar dat is niet noodzakelijk zo. Het traditionele gezin is niet meer zo traditioneel. Mama-papa-kinderen uit de boekjes is niet meer het enige mogelijke model. Mensen huwen steeds later, mensen wonen samen zonder kinderen, hebben samen kinderen zonder huwelijk, hebben kinderen uit een vorig huwelijk en wonen samen met nieuwe partner, die soms ook eigen kinderen heeft uit een vorige relatie. Of ze zijn alleenstaande moeder of vader. Of ze zijn gewoon single. Er zijn vrouwen die met vrouwen samenwonen, er zijn mannen die met mannen samenwonen, en ook een kinderwens hebben.

Verliezen mensen houvast?
Dat zou ik niet stellen. De mensen kunnen nu veel meer in vrijheid kiezen. Het kerngezin in de versie van de jaren ‘50-‘60 (vader als kostwinner en thuisblijvende moeder), is slechts één generatie lang het overheersend model geweest. Daarvoor zijn er andere modellen geweest en in de toekomst zullen nog andere modellen ontstaan. Als men andere volkeren en andere tijden bestudeert, stelt men vast dat de mens met zijn onuitputtelijke verbeelding steeds op zoek is geweest naar het structuren van deze basiskern die we nog steeds « gezin » noemen. Etnologen verzekeren ons dat « alle formules die wij als nieuw bestempelen sociaal mogelijk zijn en in bepaalde samenlevingen werden uitgeprobeerd ». Er bestaat geen enig universeel model. Geen recept, geen heilig model. Er zijn enkel veranderende, evoluerende situaties.

Hoe zit het met de verantwoordelijkheid in de nieuwe gezinnen? Ieder voor zich?
Nieuwe gezinsvormen kiezen betekent niet kiezen voor minder verantwoordelijkheid. Integendeel. Mensen willen dat hun gezinsvorm erkend wordt en dat hun nieuwe banden gelegaliseerd worden. Homo’s willen dat hun homopartner van hen kan erven. ‘Stief’ouders willen een erkende juridische band met hun ‘stief’kinderen.
Het gezin verdwijnt niet. Integendeel: terwijl het in de jaren ‘70 werd beschouwd als oorzaak van verdrukking en beperkingen is het opgepoetst gezin in ere hersteld. In deze tijden van onzekerheid, van « ontbrekende richtpunten » en van « stervende ideologieën », wordt het gezin, in al zijn vormen, nog steeds als een « steunpilaar » beschouwd. Alleen degenen die zich vastklampen aan het enige, verstarde model van het gezin, kunnen dus spreken van de « verdwijning » van het gezin. De anderen zullen vaststellen dat, door het gezin steeds opnieuw uit te vinden, mannen en vrouwen het gezin nog altijd centraal stellen in hun leven, in hun zoektocht naar welzijn en geluk. Het gezin blijft een essentiële schakel van onze maatschappijen blijft.

Moet de overheid zich met gezinnen bemoeien?
De overheid voorziet onder meer via de sociale zekerheid steun aan de gezinnen. Maar ook op het juridische vlak en op het vlak van de fiscaliteit komt de overheid tegemoet aan de gezinnen. De wetgeving heeft in de loop der jaren te weinig rekening gehouden met de evolutie van de gezinsvormen. De overheid moet rekening houden met deze sociologische evoluties, en de mentaliteitswijzigingen.
De sociale tegemoetkomingen, de collectieve voorzieningen en de dienstverlening aan het publiek, de fiscaliteit en de rechtsprincipes inzake samenwoningsmodellen, ouderschapsverantwoordelijkheid en afstamming regelen, maar ook op het gebied van het sociaal recht, van de organisatie van de arbeid, enz. moeten aangepast en herzien worden. Dit is wat ik aan het voorbereiden ben, in samenspraak met de regering, organisaties en instellingen, verenigingen en alle anderen die hierbij betrokken zijn. Ik ben geďnteresseerd in de mening van elk gezin in België over wat hen aanbelangt.
In het voorjaar zijn we klaar met deze verkenning binnen de Staten-Generaal van het Gezin. Op basis van de vergaarde kennis, wil ik beleidsvoorstellen doen om de gezinnen in het reële situatie zo veel mogelijk welzijn en erkenning te geven.

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons