Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Politics.be sprak met Geert Lambert (spirit)

Geert Lambert is de fractieleider van de spirit-fractie in de Kamer Van Volksvertegenwoordigers. Politics.be had een lang gesprek met hem over o.a. het kartel met de sp.a, de macht van de media, synchronisatie van de verkiezingen, de Ijzerbedevaart, de oppositie,...
Lees nu...

Geert Lambert is de fractieleider van de spirit-fractie in de Kamer Van Volksvertegenwoordigers. Politics.be had een lang gesprek met hem over o.a. het kartel met de sp.a, de macht van de media, synchronisatie van de verkiezingen, de Ijzerbedevaart, de oppositie,...



U bent nu fractieleider van een vrij kleine fractie met, behalve Els Van Weert, allemaal nieuwe mensen. Een nadeel?
Zeker, dat is zo. We zijn ten eerste een kleine groep die dan bovendien heeft besloten samen met sp.a een fractie te vormen. Dat betekent dat ik fractieleider ben, maar dat officieel niet ben. Dat is ook door toedoen van dit huis een stuk opgevangen, dus dat ik als fractieleider ook in het bureau van dit parlement zit omdat ik ondervoorzitter ben. Dus op dat vlak, informatie krijgen we wel, maar, ik steek dat niet weg, het is hier een huis dat ook voor mij onbekend is. Ik ben al lang actief in de politiek maar het is mijn eerste mandaat als parlementslid en dan moet je echt wel zoeken, gewoon hoe dat het eigenlijk ineen zit.
Wij zijn karakterieel een oppositiebeweging en dan kom je in een meerderheidssituatie, wat ook andere afspraken zijn. Je bent nog altijd vrij natuurlijk, maar de ongeschreven regels veronderstellen wel dat je af en toe nog eens contact houdt met de collega’s van de meerderheidsfracties. Als je samen een project onderschrijft, moet je maken dat je dat project ook kan tekenen he.

En kunnen jullie qua gewicht een beetje opwegen tegen sp.a?
Het gewicht op zich is één zaak, maar ik denk dat het hoofdzakelijk zit in het respect van de ene groep naar de andere toe. De grootste criticasters op het kartel moeten toegeven dat we daar tot nu toe in een zeer aangename sfeer zaten. Hadden we toen een nederlaag geleden, dan zou de schuld gemakkelijk gegeven zijn aan de een of de ander. Bij ons aan hen, bij hen aan ons. We hebben de verkiezingen gewonnen omdat we, denk ik, op een goeie golf zaten en omdat je onderweg nog wel leert, maar nu komt het erop aan om de eigenheid die de twee partijen hebben te benadrukken. En we hebben verschillen, we moeten daar eerlijk in zijn, wij zijn een partij die vanuit het regionalisme gegroeid is, iets wat veel minder aanwezig is bij sp.a, waar ze niet voor niets de Internationale zingen. Maar die verschillen moeten we enerzijds koesteren zonder dat ze een fetisj mogen worden om de andere te gaan afbreken. Ik denk dat we aan de buitenwereld moeten tonen wat ons bindt, terwijl we toch ook nog aan de buitenwereld, en dat is niet altijd een gemakkelijke opdracht, moeten tonen waar we van mening verschillen, in alle vriendschap, in alle respect voor elkaar. En tot nu toe loopt dat zeer goed. Vroeg of laat zal er eens een echt probleem rijzen, en zullen we wel eens in een cruciaal dossier van mening verschillen. En dan zal het er op aankomen van, ok, hoe gaan we daarmee om. Maar ik wil daar niet op vooruitlopen. Ik denk dat we daar verstandige mensen rond de tafel hebben aan de andere zijde, en ik hoop dat wij dat ook nog een beetje hebben aan onze zijde, en dan gaan we kijken waar we geraken. Maar dat is niet gemakkelijk.

De Croo noemt dit parlement een vervangingsparlement. Een heel aantal mensen zijn als opvolger hier geraakt.
(lacht) Ik ook...

Is dat geen argument om het synchroniseren van de verkiezingen te bepleiten?
Nee, ik ben een tegenstander van synchronisatie van de verkiezingen, omdat ik er geen wezenlijke argumenten voor vind. We doen onze gemeenteraadsverkiezingen toch ook niet op hetzelfde moment als de andere verkiezingen? En je kan daar ook andere coalities krijgen, en je kan daar ook andere meerderheden krijgen, kijk maar naar dit parlement. Er zijn ook een pak schepenen die ontslag genomen hebben omdat ze nu parlementslid geworden zijn. Dus ook daar heb je wijzigingen die zich voordoen. Zegt men dan van het schepencollege dat het een vervangingscollege is? Nee, men zegt dat niet.

Maar is het niet zo, je wordt verkozen en dan probeer je die verantwoordelijkheid op te nemen voor vier jaar, maar omdat die verkiezingen niet gelijklopen is het gemakkelijk om te zeggen van, ik probeer het elders eens , terwijl de kiezer je een mandaat heeft gegeven voor vier jaar.
Dat is waar, maar ik denk dat er een verschil is. Ik vraag me soms af, in hoeveel gevallen geeft de kiezer een mandaat om expleciet op die bevoegdheid iets te doen. Ik wil de uitdaging aangaan, ik denk dat de kiezer amper onze staatshervorming kent. Ik pleit nu tegen mijn eigen politieke visie, maar ik denk dat we inderdaad moeten uitleggen wat waar zit. Wat verlangt de kiezer? De kiezer verlangt dat wij als politici iets doen voor hen. Wel, wanneer je wetsvoorstellen indient, dat we hun mening verkondigen wanneer we pleiten, dat verlangen ze. En of dat nu op het federale niveau of op het Vlaams niveau of op een gemeentelijk of een provinciaal niveau is, ik denk dat het er voor de kiezer op zich weinig toe doet. Ze verlangen dat je goed werk levert, en dat ze vertrouwen kunnen hebben in wat je doet. Wanneer mensen nu voor mij gestemd hebben, dan denk ik dat ze amper weten dat dat nu voor de federale Kamer was. Soms pijnlijk hoor, maar ze wensen wel dat ik iets doe aan de materies die hen aanbelangen. En het is niet omdat ik niet in het Vlaams Parlement zit, dat ik daar toevallig geen invloed zou kunnen hebben. Door het feit dat ik actief ben binnen een bepaalde politieke partij, door het feit dat ik politieke vrienden heb in het Vlaams Parlement, heb ik ook daar invloed. En omgekeerd. De mensen die, ook in de gemeenteraad, ook in een provincieraad, door het feit dat je met een politieke groep, met politiek gelijkgezinden, met mensen die over bepaalde thema’s dezelfde visie ontwikkeld hebben, dat je daardoor vertegenwoordigd bent op diverse niveaus, en waar dat je dan toevallig je mandaat uitoefent is dan, denk ik, bijkomstig aan dat je je werk probeert goed te doen. En dan is het wel zo dat de politieke interesses van de een meer liggen in het ene vlak dan in het andere vlak. Je hebt mensen die een Europese carriere willen in het Europees Parlement. Daar is niks verkeerd aan hè, integendeel. Maar het kan dat door het feit dat men die interesse heeft dat men zijn werk beter doet. Dat iemand die bijvoorbeeld geinteresseerd is in onderwijs niet meer moet kiezen om in de Kamer te gaan zetelen, dat die dan in het Vlaams Parlement zit. Maar ook door staatshervormingen wijzigen die bevoegdheden nog wel eens. Maar ik vind het een beetje een valse discussie die gevoerd wordt, langs de ene kant zegt men dat de bevolking niet geinteresseerd is, en dat de bevolking niet veel wil gaan stemmen, en langs de andere kant zegt men met dezelfde aplon, ho maar, men wil niet bedrogen worden.

De media. Deze regering en ook de rest van deze meerderheid speelt zeer veel uit in de media. Even geleden nog was Fientje Moerman op het Journaal te zien met de afschaffing van de vaste broodprijs en dergelijke en daarna zei ze, “binnenkort ga ik dat met de meerderheid bespreken”.
U speelt zelf ook mee in het nieuwe programma van Geert Hoste heb ik gezien.

Ja. (lacht)

Is dat geen probleem van geloofwaardigheid van deze meerderheid?
Ik hoop van niet. In het programma van Geert Hoste zitten we trouwens met meerdere politici. Het is inderdaad nog een zoektocht. We zitten een klein beetje op een breuklijn op dat vlak. Waardat je jarenlang, en het is zeer leuk als je de archieven eens gaat bekijken van de VRT en de RTBF, politieke commentatoren zag die amper een vraag durfden stellen aan de politici. Stilaan gaat een politicus die meende heer en meester te kunnen zijn over alles en nog wat, zich ook aanpassen, hij gaat zich bewust zijn van wat de impact is van de media. Je ziet zo een evolutie. En misschien zitten we nu ook wel een beetje op een keerpunt dat we soms te ver gaan. In die zin, te ver gaan, dat we soms dingen communiceren terwijl het nog niet gebeurd is. Fientje Moerman communiceert gisteren van, moet de prijscontrole nog wel. Ik voorspel dat wanneer ik bij de bakker kom deze week dat hij mij zegt “ah, je moet dat nu niet meer doen, mag ik nu mijn prijzen bepalen zoals ik wil?” Dat hij denkt dat de beslissing reeds genomen is. Dat is niet goed. Van de andere kant moet je ook zeggen dat communicatie wel belangrijk is. Dat het ook wel eens goed is dat een politicus vooraleer een beslissing te nemen en vooraleer verder te gaan, publiekelijk toetst van kijk, dit is iets waar ik aan denk, wat denkt de bevolking daarvan? En het is dat tweespel waardat we dan een evenwicht in moeten vinden. Ik verwijt dat nu niet aan Fientje Moerman, dat zij zegt, ok, ik ga dat eventjes in de media werpen, ik ga eens zien hoe men daarop reageert, en al dan niet verdergaan. In feite zijn wij verkozenen van het volk en we moeten dus luisteren naar wat de bevolking wil. En dat gaan we niet kunnen doen wanneer we niet minstens gaan proberen te communiceren.

De media is wel vrij eenzijdig natuurlijk. Het is moeilijk om daar respons op te krijgen.
Ja, dat is zo. Alhoewel. En dan kom is tot het tweede dat je zegt, de spelletjes, Geert Hostetoestanden en dergelijke meer, moet ik dat doen? Het is soms heel grappig hoe mensen reageren wanneer je in het nieuws geweest bent. Men heeft je gezien, maar men weet amper wat je gezegd hebt. En je hebt ook mensen die helemaal niet naar het nieuws kijken, maar wel naar andere programma’s. En ik denk dat het wel eens nuttig is dat de mensen weten wie hun vertegenwoordigers zijn. Ik bedoel, ik kom uit een provincie van ongeveer een miljoen inwoners. Ik heb daar 7038 stemmen gehaald. Laat ons zeggen dat er wel wat meer zijn die mij kennen. Maar die provincie kent mij niet. En door bijvoorbeeld aan Geert Hostes show mee te doen merk je dat er andere mensen zijn die je plots ook herkennen als zijnde iemand van de politiek. En die daardoor de drempel ook overwinnen om naar je toe te komen en je toe te spreken. Want dat is wel heel opvallend, met televisie kom je dus binnen bij de mensen thuis. Vroeger zouden onze grootouders gezegd hebben, ge komt op een schone plaats. Dat is ook zo. De televisie staat bij negen op de tien huisgezinnen op een centrale plaats. En je komt dus echt binnen, tot in de living. Die televisie heeft een enorme impact, en als politicus heb je dat wel nodig. We hebben het nodig dat de mensen ons kennen. Niet om nu te zeggen van, die doet daar leuk in de show van Geert Hoste, want ik heb het gisteren voor de eerste keer gezien en ik kwam gewoon maar twee keer al gniffelend in beeld. Maar je merkt dat soms als je op die trein zit dat de mensen naar je kijken. Je hoort zo wel een keer ‘da’s die ene van...’En voor sommigen is echt ook de drempel verlaagd om met u te gaan spreken. Voor ons is dat soms ambetant, allé, nee, dat is niet ambetant voor ons, maar ik zou geen BV à la BV’s willen zijn omdat je dan volgens mij geen enkel privéleven meer hebt. Maar aan de andere kant, als je kiest voor deze toch wel publieke functie moet je ook wel weten dat je aanspreekbaar moet zijn. Wat ze ook vragen hè. En op dat vlak vind ik zulke programma’s niet verkeerd. Plus, ik ben geen tegenstander van sympathieke televisie als spelprogramma’s. We leven in een landje van 6 miljoen inwoners. TV moet ook af en toe eens een nieuw beeld hebben. Als we alleen maar hele dagen Mark Eyskens of Verhofstadt moeten zien... Bekijk maar de jaren stillekes waar alleen maar vader Eyskens en vader Van Acker zaten. Dat moet verschrikkelijk geweest zijn. Maar je had ook amper mensen die een tv hadden, dus daar werd elke avond een ander volk uitgenodigd om naar diezelfde mensen te gaan kijken. En nu is de situatie anders hè. Je kan het niet vergelijken.

U bent waarschijnlijk ook naar de Ijzerbedevaart geweest. U heeft ook het commentaar gehoord van de andere partijen, vooral van CD&V en N-VA die zeggen dat het vooral een Spirit-familiefeestje is geworden.
Niet akkoord. Helemaal niet akkoord. Los van het feit dat ik dat graag hoor, dat dat een Spirit-familiefeestje zou zijn, maar dat is voor het Ijzerbedevaartcommitee niet even leuk om dat te horen. Wat er wèl essentieel is, en daar hebben ze wel gelijk, dat is dat inderdaad Spirit de gedachte van het IJzertestament en van de frontsoldaten onderschrijft. En het toont aan als N-VA het zo mooi zegt, het toont aan dat wij echt wel voor het belang van traditie van de Vlaamse beweging durven uit te komen, en dat wij nog altijd deel zijn van die Vlaamse beweging. Dat is 100% correct. Maar om nu te gaan zeggen dat ze niet naar de Ijzerbedevaart komen omdat er toevallig een oud-voorzitter van het IJzerbedevaartcommitee, die niet meer in het IJzerbedevaartcommitee zit, lid is van Spirit en voor Spirit senator is, dat is niet correct. Met dezelfde argumenten moet ik dan niet meer gaan luisteren naar, ik zeg nu maar, ACW als ACW met argumenten afkomt, omdat Greta D’Hondt daar ooit een van de voorvrouwen van geweest is. Of moeten we niet meer gaan kijken naar wat UNIZO zegt omdat er ooit wel eens uit UNIZO mandatarissen van de CVP voortgekomen zijn. Dat is oncorrect. UNIZO, ACV, ACW zijn belangrijke spelers in het maatschappelijk veld van Vlaanderen. Indien ik hun standpunten beluister, dan vind ik dat belangrijk, om ook hun argumenten te horen. Ik ben het niet altijd eens, noch met de een, noch met de ander, maar ik ben het soms ook wèl eens met hen. En dan zal ik, wanneer UNIZO of wanneer ACV ACW activiteiten organiseert en ik denk dat ze belangrijk kunnen zijn voor mij, dan zal ik daar ook op aanwezig zijn. De IJzerbedevaart is voor mij een belangrijk moment, een symboolmoment in de Vlaamse beweging, en ik vind dat ik daar als politiek flamingant zeker op moet aanwezig zijn. Het feit dat CD&V en N-VA daar niet meer op wilden aanwezig zijn, mij maakt dat niet uit. Dat N-VA het zo speelt dat is voor hun rekening. Ik ga me daar ook niet mee bemoeien, elk moet zijn eigen beslissingen nemen, maar omgekeerd, zelf afwezig blijven door de eigen zwakte of door het feit dat je weet dat je eigen achterban geen flamingant is, om daar dan een draai aan te geven vind ik oncorrect.

De kartelgesprekken tussen N-VA en CD&V zijn mislukt. Een beetje leedvermaak?
Nee, geen leedvermaak. Maar ik vind het significant op twee vlakken. Enerzijds toont het volgens mij eens te meer aan hoe compromisloos men kan zijn en hoe men daardoor zichzelf in de vernieling rijdt. En daar moeten ze binnen N-VA echt eens over nadenken. Zij verwijten ook dat wij de eeuwige compromissen willen sluiten, dat is niet zo. Maar inderdaad, wij zijn ons er heel goed van bewust dat je met veel moet zijn. It takes two to tango. Je moet dus af en toe een keer een compromis durven sluiten. Anders geraak je niet vooruit. En je kan dus halstarrig blijven zeggen, we hebben gelijk, we hebben gelijk, we hebben gelijk,... Als de ander je geen gelijk geeft dan ben je er geen bal mee. En dan moet je hetgeen de N-VA, ook in de historie van de Volksunie, keer op keer duidelijk aantoont, als je de geschiedenis van de VU en van de Vlaamse beweging en van de staatshervormingen bekijkt, dan kan je maar één iets zeggen, dankzij de beslissing van de VU om op een bepaald moment terug stappen te zetten, en heel goed te weten dat we niet alles konden realiseren van in het begin, maar door toch stappen te zetten, hebben we zaken kunnen realiseren die ongelofelijk ver staan van wat we ooit gedacht hebben. Dat is een stap vooruit zetten, dat is durven beslissingen nemen, durven beslissingen verdedigen naar de achterban. Blijkbaar durft men dat niet. Twee, ook wel heel opvallend, en na dit gesprek heb ik de commissie voor de verkiezingsuitgaven, waar wij dus verwachten dat er een voorstel komt om N-VA dan toch partijfinanciering te geven. Ik zeg daar niet ad initio neen tegen, maar ik vind dit verhaal toch wel heel -en Bart Dewever doet het af als zijnde indianenverhalen- ik wist niet dat hij een indiaan was- want het is dus volgens mij zeer opvallend wel zo. En als N-VA de gesprekken met CD&V gebruikt of misbruikt heeft om geld los te weken dan vind ik dat eerlijk gezegd schandalig. Dat siert hen dan echt niet. En dan mag je zogezegd vastberaden zijn in je mening of in je overtuiging, dan noem ik dat eerder een koopmansgeest. En dan moet ik zeggen dat ik daar weinig respect voor heb.

Bart De Wever zegt onlangs nog in De Morgen over die principes: “Onze mensen zijn niet dom, het zijn geen spiritisten die hoera roepen omdat ze vijf zetels en een ministerpost hebben...”
Wel, dat is het dus eigenlijk niet. Wij zijn natuurlijk de eeuwige opportunisten die enkel voor de jobkes die keuzes gemaakt hebben. Dat is niet het geval. Wij hebben inderdaad keuzes gemaakt. En wij hebben een keuze gemaakt waarbij wij er rotsvast van overtuigd waren dat we met onze boodschap die zijn grotendeels in de oude VU heeft. Maar we hebben evenzeer wortels in de nieuwe maatschappelijke bewegingen. Onze boodschap van regionalisme, dat die belangrijk is. We hadden dus dezelfde koppige houding kunnen houden als N-VA en dan misschien ook een of twee parlementairen gehad hebben. Maar Bert Anciaux die zal wel verkozen geweest zijn hoor. Je moet je daar geen illusies rond maken, Anciaux die was door zichzelf verkozen. Geen enkel probleem.
En dan moet mijnheer De Wever in plaats van ons de les te gaan spellen hè, toch misschien eens in eigen boezem gaan kijken, en een keer gaan kijken wat hij nu heeft hè. Hij is begonnen van de vaste overtuiging dat hij het Vlaams-nationalisme wel eens zou redden, door de grote zuivere te gaan uithangen. Maar in het federaal parlement, waar beslist wordt over staatshervormingen, hebben zij niks meer te zeggen. Niks meer te zeggen. En ik zeg dat niet met leedvermaak hè, maar het is een historische verantwoordelijkheid voor hen om het op die manier te spelen. Ze hebben gegokt, ze hebben verloren. Ok, nogmaals, zonder leedvermaak. Blijkbaar spelen ze dat spelletje nog een keer. In het parlement, waar men regeling kan geven aan Vlaanderen. De Vlaamse verkiezingen staan voor de deur, en ze gaan waarschijnlijk nog een keer met hun kop tegen de muur lopen. Nogmaals, het is hun verantwoordelijkheid. En ik vind, en de mensen van Spirit hebben gevonden dat de verantwoordelijkheid die wij hebben tegenover de mensen die destijds afgezien hebben om voor hun overtuiging uit te komen, dat die verantwoordelijkheid verder gaat en dat die erin moet bestaan om er inderdaad voor te zorgen dat dat gedachtengoed verder politiek kan vertaald worden. Dat is een keuze die we gemaakt hebben, en het is niet altijd een gemakkelijke keuze. Hij zegt dat wij de zuivere opportunisten zijn, dit is niet het geval. Wij hebben daar ook duidelijk afwegingen in moeten maken. Maar wat hij daar zegt van wij zijn de zuiveren, ik kan u gerust zeggen dat wij even zuiver zijn. Maar dat wij in onze zuiverheid nog realist zijn. Ik wil die rekening maken op het einde van deze legislatuur. Wat wij gerealiseerd hebben. Mijnheer De Wever waarschijnlijk niets. En dat is een verantwoordelijkheid die hij heeft naar zijn beweging, naar zijn kiezers, naar zijn achterban, maar hij heeft ook een historische verantwoordelijkheid naar de mensen die hem gemaakt hebben.
Maar hij heeft zijn keuzes gemaakt. Mij niet gelaten, hij moet dat zelf weten. Maar dat hij een keer stopt met ons te verwijten hè. Ik verwijt hem wel dingen, maar alles behalve de bezwaren van het opportunisme. Los van het feit van het verhaal van de partijfinanciering. Want nogmaals, met die cowboy en indianenverhalen, het Barricadenplein is dan duidelijk de Far West hè. Maar een verlaten Far West, want veel mensen lopen daar ook al niet meer rond.

Redactie: Sarah Linten
Eindredactie: Maarten Malaise

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons