Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Reacties bij overlijden Hugo Schiltz

“Na het Egmontpact zijn er vertrouwen en wederzijdse vriendschap gegroeid tussen de Vlaamse nationalist en de overtuigde belgicain die ik ben. Hij was één van de intelligentste leiders van het Vlaams-nationalisme, iemand die dat nationalisme verenigbaar zag met het bestaan van België.”
Charles-Ferdinand Nothomb (gewezen PSC-minister)

“Een militante flamingant die toch zo open in de wereld stond. Voor mij was dat een hele openbaring. Meneer Schiltz was een warme persoon, erg gecultiveerd ook. Hij kon met een inzicht komen waarmee hij iedereen rond de tafel intellectueel charmeerde.”
“Persoonlijk zal ik me Schiltz herinneren als de man die me het Vlaams-nationalisme leerde te waarderen.”
Gérard Deprez (gewezen voorzitter PSC, nu MR-Europarlementslid)

“Hij heeft het democratische Vlaams-nationalisme op het hoogste niveau laten meespelen en meebeslissen. Zonder Schiltz zou ons land er anders hebben uitgezien. Hij heeft het draagvlak voor de opeenvolgende staatshervormingen aanzienlijk verbreed. De Volksunie heeft alle andere partijen aangestoken en de Vlaamse reflexen van de toenmalige CVP en de liberalen verscherpt. Schiltz heeft - en dat is erg belangrijk - de Franstalige socialisten van de goede trouw van de Volksunie en Vlaanderen overtuigd.”
Wilfried Martens

“De historische verdienste van Hugo is dat hij het Vlaamsnationalisme bracht tot de onderhandelingstafel en tot het federalisme. Hij was trouwens fier dat die term ingeschreven werd in de grondwet. Een ander punt dat hem sterk bezighield was het internationaal verdragsrecht voor de deelstaten, wat ons federalisme uniek maakt. Het land en Vlaanderen zouden er vandaag anders uitzien zonder Hugo Schiltz. Het is niet overdreven dit vandaag te zeggen.”

“Hij bracht het Vlaams-nationalisme tot de onderhandelingstafel en tot het federalisme.”

“Schiltz verwierp intellectueel de gedachte van een zelfstandig Vlaanderen immers niet. Ik wist dat al van het begin van de jaren tachtig toen staatsminister Robert Houben, met wie ik toen samenwerkte, een colloquium organiseerde over confederalisme. In dat debat bleek duidelijk hoe onafhankelijk Schiltz daarover dacht. Dat belette hem niet enkele jaren later loyaal te onderhandelen over het federalisme omdat hij vooruit wou. Hij joeg geen utopieën na.”
“Schiltz behoorde tot een grote generatie politici die een echt spoor nalaten.”
Herman Van Rompuy

“Er was ook de intimus Hugo Schiltz. Man van beschouwing en palaver. En daarnaast: dandy die graag in Brusselse salons vertoefde, waar door duurdere vrouwen Frans werd gesproken. Het was zijn intermezzo tussen twee huwelijken in. Daar, in Brussel, kostte het de beau weinig moeite om de boerenbuiten van zich af te slaan. Schiltz: vrouwenman pur sang, tot hij Suzanne ontmoette. Toen werd testosteron een huisproduct.

Schiltz was in vele opzichten een atypische Vlaams-nationalist. Aan bierdrinkers in het Antwerpse café Den Engel had hij een hekel. Kwezels mepte hij weg. Kampvuren degradeerde hij tot onderbroekenlol van holbewoners. Chiro en KSA waren pakhuizen van de door hem verfoeide clerus. Hugo Schiltz was een New Yorker: verzot op intellectueel en artistiek geroezemoes. Hij was zelfs jaloers op zijn vrouw die in de kunst zat. Althans, hij was altijd alert als kunstenaars om Suzanne heen fladderden.
De partijman schroomde de jubel van een foie gras niet. Niet evident voor Vlaams-nationalisten die van elk feest een frietkot maken. Hij was een gastheer met tien keer meer bourgondische savoir-vivre dan Wilfried Martens en Jean-Luc Dehaene. Daarom kon hij het zo goed vinden met André Cools. Niet dat het Egmontfeuilleton systematisch eindigde in een bacchanaal. Juist niet, maar Schiltz was niet te beroerd om een Cheval Blanc in te zetten voor de verstandhouding.
Hij was genereuzer dan zijn komaf.
Nu hij er niet meer is, eigen ik mij zijn vriendschap niet toe. Maar één avond vergeet ik niet. In de warmte van zijn huis zei hij: "Het probleem van Vlamingen is dat ze liever 'De Vlaamse Leeuw' zingen dan Schopenhauer te lezen. Dan blijf je op achterstand."
Ik heb nooit begrepen wat Hugo Schiltz, elk jaar weer, op de IJzerbedevaart ging zoeken. Meer dan een schaamlap kan het niet geweest zijn.”
Hugo Camps

“Door zijn vlotheid, door zijn realisme en door zijn wil om Vlaanderen maar ook de Franstaligen in dit land hefbomen voor een zelfstandiger regionaal en communautair beleid te geven, was Hugo Schiltz op de Franstalige banken een van de gesprekspartners naar wie het meest werd geluisterd. In tegenstelling tot sommige CVP'ers werd hij vooral beschouwd als een betrouwbare onderhandelingspartner, trouw aan het gegeven woord, die het grootste respect toonde voor degenen die zijn Vlaamse identiteit respecteerden.” “Schiltz speelde een sleutelrol in de creatie van het nieuwe België, terwijl hij de oprichting van een Vlaamse staat altijd bleef verdedigen. Het hield hem niet tegen om een trouwe bezoeker te blijven van de nieuwjaarsrecepties op het koninklijk paleis.”
La Libre Belgique

“Op momenten als dit rijst opnieuw de vraag naar het wezen van de politiek. Het soort aanpak waarvoor de overleden Hugo Schiltz nu wordt geprezen, werd in een recent verleden nog als achterkamertjes- en canapépolitiek verguisd. Al in zijn eigen actieve periode werden discrete contacten met gezworen vijanden bovendien door een groot deel van zijn achterban verworpen als verraad en carrièreplanning. Die visie verklaart de verblinding waarmee zoveel traditionele Vlaams-nationalisten het racistische programma van Vlaams Blok/Belang vergoelijken.

Nu we weer voor een grote onderhandelingsronde staan, luidt de klacht dat vertrouwensbanden over de taal- en partijgrenzen heen nauwelijks nog bestaan. Iedereen preekt voor de eigen kapel en demoniseert de andere. Tegelijk is de afhankelijkheid van het in de media opgebouwde imago, een kwetsbaar en efemeer verschijnsel, sinds die dagen enorm toegenomen. De nek uitsteken voor een gedurfd beleid was toen al roekeloos, nu is het gewoon waanzin.

“Het soort aanpak waarvoor de overleden Hugo Schiltz nu wordt geprezen, werd in een recent verleden nog als achterkamertjes- en canapépolitiek verguisd.”

Hoe kunnen mensen van zijn kaliber nog voor de politiek worden gewonnen? Hoe kunnen moeilijke structurele kwesties op een vreedzame, maar efficiënte manier worden aangepakt als de onderhandelingen voor de camera moeten gebeuren en de afrekening op ieder ogenblik wordt gemaakt? Hoe kan de democratische besluitvorming worden versterkt en uit de greep van het populisme worden gehaald?”
Bart Sturtewagen (Hoofdredacteur De Standaard)

“Hugo Schiltz was een heer van stand. Hij heeft in niet geringe mate bijgedragen tot een fundamentele omvorming van de Belgische staat. Hij belichaamde de metamorfose van de samenleving. Hij verliet het katholicisme van zijn jeugd en werd een verdraagzame, liberale agnosticus. De onstuimige flamingant ontpopte zich tot een koele strateeg en een man van het gedurfde compromis.

Hij was de laatste prominente vertegenwoordiger van een generatie die wortelde in de klassieke Vlaamse Beweging en de laatste politicus die vanuit die vertrouwdheid lessen kon en durfde trekken.

Zijn grote doel was de totstandkoming van een open en vrij Vlaanderen, bewust van zijn identiteit en zijn toekomstkansen. Hij streefde naar verstandhouding met Wallonië en stond eenzaam in een milieu waarvan hij de intellectuele begrensdheid en de morele lafheid misprees. Hij verborg zijn kwetsbaarheid achter grimmige humor en ironie. Zijn culturele bagage stak uitdagend af tegen de protserige onwetendheid van zoveel politici. Hij verachtte de domheid van wie hem zonder dossierkennis bestreed, en waardeerde loyale tegenstanders.”
Manu Ruys (voormalig hoofdredacteur De Standaard)


Redactie: Bert Fraussen
Bronnen: De Standaard, De Morgen
http://hermanvanrompuy.typepad.com/

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons