Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

Het CVO-KHVH debat of waarom BelgiŽ moet barsten

Maandagavond organiseerde het Comitť Vlaanderen Onafhankelijk (http://www.vlaanderen-onafhankelijk.be) in samenwerking met het KVHV Leuven (http://www.kvhv.be) een debat over de onafhankelijkheid van Vlaanderen. Zij nodigden Filip Dewinter (Vlaams Belang), Hugo Coveliers (onafhankelijk) en Hendrik Bogaert (CD&V) uit en lieten het debat modereren door de Gentse Liberale Vlaamsgezinde professor Boudewijn Bouckaert. De zaal zat aangenam vol met een geÔnteresseerd publiek van studenten, waaronder zelfs enkelen die zich hadden uitgedost met de Belgische vlag, tot groot jolijt van de panelleden.

Professor Bouckaert begon het debat met enkele kwinkslagen en liet dan de politici elk 10 minuten lang hun visie op de Vlaamse onafhankelijkheid verkondigen. We zetten dit even kort voor u op een rijtje.





Filip Dewinter stelt dat het niet de vraag is of Vlaanderen onafhanklijk wordt, maar wanneer. In het handvest van de Verenigde Naties geeft men aan elk volk zelfbeschikkingsrecht. Vlaanderen heeft dit slechts in een beperkte mate en er zijn zowel sociale, politieke als economische redenen om een vollťdige zelfbeschikking te eisen. Indien Vlaanderen zijn eigen lot in handen heeft, kan het beter voor zichzelf zorgen. Bovendien zal het dan eindelijk de transfers, van 6,5 miljard euro per jaar, kunnen afschaffen. Wat houdt BelgiŽ nog samen? Biefstuk-friet, het koningshuis, de rode duivels... Vlaanderen heeft een groter aantal inwoners dan Ierland, Noorwegen, Finland, en is bijna even groot als Oostenrijk. Dat bewijst dat Vlaanderen dus niťt te klein is om als onafhankelijke Europese staat te kunnen overleven. Het BNP per capita in Vlaanderen is ťťn van de hoogste in Europa. Vlaanderen heeft dus alle troeven maar moet deze nu zelf in handen kunnen nemen. Zo kunnen we onze toekomst en onze welvaart veilig stellen.

Hendrik Bogaert pleit namens de CD&V voor een confederale staat, waarin de deelstaten zelf alles in handen hebben en enkel samenwerken waar ze dat zelf willen. Het gaat volgens hem niet meer zo goed in Vlaanderen, we staan niet meer zo enorm hoog verheven boven het Europees gemiddelde, zelfs niet nu dat door de uitbreiding ferm is gezakt. Vlaanderen heeft volgens mijnheer Bogaert alle troeven, gaande vant talenkennis, werkkracht en productiviteit tot geografische ligging om welvarend te zijn. Het Belgisch systeem is een rem op onze welvaart. Dat is er ondermeer de oorzaak van dat, ondanks alle gebeurde ingrepen, de belastingsdruk nu nog altijd even hoog is als in 1999, toen we in een economische hausse zaten. Bovendien is BelgiŽ niet zo goed voor WalloniŽ dat diep in de put zit en dat een anomalie in Europa is. Nergens anders in Europa ging de welvaart er 50 jaar aan een stuk op achteruit. Het Belgisch bestel is een nadeel voor WalloniŽ. De meest noodzakelijke ingrepen op fiscaal vlak zijn nog altijd een federale bevoegdheid. WalloniŽ kŗn dus ook niet proberen in te grijpen. Bovendien ontbreekt het de Waalse beleidsmakers aan visie. De transfers worden versnipperd onder talloze intercommunales waardoor een groot deel van het geld dat WalloniŽ krijgt verloren gaat en geen impact heeft op de economie. In een confederaal systeem kan WalloniŽ zichzelf helpen, en geholpen worden. Dat is dus in het belang van zowel WalloniŽ als Vlaanderen.

Hugo Coveliers herinnert zich het boekje van Frans Van Der Elst waarin die het federalisme vergeleek met 2 gezinnen die in ťťn huis woonden en dat omvormden tot een tweewoonst. Hier heeft hij lang in geloofd, maar het vereist een vorm van goodwill tegenover elkaar. Nu is hij voorstander van 2 aparte woningen. 12 jaar geleden las mijnheer Coveliers de burgermanifesten en was hier zeer enthousiast over. Maar de VLD doet te weinig om haar visie van toen waar te maken. Die visie was erop gericht om mensen gelukkig te maken in hun gemeenschap. Dat doe je door 2 verschillende volksgemeenschappen te hebben die zelf kunnen beslissen over hun eigen zaken. Nu is er geen interesse of respect voor de ander. Dat zagen we duidelijk in de Snel-Belg wet, het migrantenstemrecht en Brussel-Halle-Vilvoorde. In plaats van politieke debatten moeten we slikken en buigen. In WalloniŽ hebben de socialisten alle macht en de intercommunales veel geld. Maar die macht en dat geld worden niet corret gebruikt. De meeste aken kunnen best geregeld worden op niveau van de deelstaten. En dit kŗn. Vlaanderen is groter dan enkele andere Europese landen. Bovendien heeft Vlaanderen een ander rechtsgevoel. Er is in Vlaanderen veelal geen maatschappelijk draagvlak voor maatregelen die ons vanuit WalloniŽ worden opgedrongen. Bovendien wordt ons een solidariteit opgedrongen zonder dat er enig respect uit voortvloeit. Als Vlaanderen en WalloniŽ scheiden kunnen ze goede buren worden.

Hierna mochten de deelnemers van het debat op elkaars standpunten reageren.

Filip Dewinter wou reageren op Hendrik Bogaert en stelde dat die behoorlijk goedgelovig was dat na 175 jaar slechte ervaringen met WalloniŽ, confederalisme wťl zou werken. In het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde was 5 minuten politieke moed nodig, maar het werd door WalloniŽ onthaald op een Njet. Nochtans leven zij van de Vlaamse steun. In feite zijn ze bang dat de navelstreng wordt doorgeknipt. Filip Dewinter verwees ook naar Hendrik Bogaert's recente pleidooi voor een herstelfonds voor WalloniŽ dat de transfers nog een tijd zou laten doorgaan maar dan zou laten ophouden. Dit zou volgens mijnheer Dewinter niet werken omdat de politieke wil of mentaliteit er niet is. Vooral omdat de PS daar geen voordeel bij heeft. Hťt symbool van de corruptie en het profitariaat is de PS, verpersoonlijkt in de persoon van Elio Di Rupo, die nu zelfs geen scheiding meer trekt tussen minister-president en partijvoorzitter. Volgens Elio Di Rupo is het belang van de partij dus gelijk aan het belang van WalloniŽ. Dat probleem zal blijven bestaan tot de onafhankelijkheid. Dat is overigens ook het enige middel om WalloniŽ met de rug tegen de muur te zetten.

Hendrik Bogaert verwierp deze argumentatie. In elk scenario moet men met de Franstaligen rond de tafel gaan zitten. Daar is een plan voor nodig. Heeft Vlaams Belang dat? Tot waar wil het Vlaams Belang gaan? Bovendien, wat zou er dan met WalloniŽ gebeuren? De Waalse economie valt gewoon stil. Om WalloniŽ dan zelfs maar een kans te geven moet je de transfers nog zeker 10 jaar behouden.

Hugo Coveliers stelt dat onderhandelingen met de Franstaligen nodig zijn, maar dat dit andere en betere onderhandelingen moeten zijn. Er moet overleg en efficiŽntie zijn. Een idee is om Vlaanderen zelf haar belastingen te laten innen en dan de transfers afhankelijk te maken van bepaalde voorwaarden. Eerst en vooral kan men er dan voor zorgen dat WalloniŽ zich niet meer moeit met wat in Vlaanderen gebeurt. Op dit moment bepaalt de PS alles. Zelfs wie in Vlaanderen voorzitter of fractieleider van een partij is.
BelgiŽ is een huwelijk en in een huwelijk moeten beide partijen willen getrouwd blijven.

Hendrik Bogaert was hier grotendeels mee akkoord. Hij stelt zich wel de vraag hoe de boedelscheiding dan gebeurt. Wie gaat alles regelen? Wat met onze welvaart? Wat met Brussel? Het VBO vreest dan een verlinksing van de politiek, terwijl de vakbonden een verrechtsing vrezen. Dus moet eerst alles goed besproken worden met de sociale partners.

Filip Dewinter heeft een antwoord op de vraag: "wat met Brussel". Brussel zou een tweetalig statuut krijgen en hoofdstad van Vlaanderen worden. Er is een plan voor de onderhandelingen met WalloniŽ, maar het Vlaams Belang gaat dit niet publiek maken aangezien dat het plan al zeker zou doen mislukken. In elk geval moet de scheiding geweldloos verlopen. Bovendien zou onafhankelijkheid ook beter zijn voor WalloniŽ.

Redactie: Chris Demeyere

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons