Tekst vergroten Tekst verkleinen

Advertentie

State of the Union 2005

Een tweetal weken na zijn plechtige inzwering heeft President Bush de State of the Union meegedeeld aan de Amerikaanse burgers en de wereld. Het is de gewoonte om jaarlijks de staat van de staat mee te delen. Daarin wordt uit de doeken gedaan wat de President en de voltallige regering heeft verwezenlijkt en wat ze de komende jaren willen wijzigen in de maatschappij.

Dit jaar kwam president Bush aandraven met een speech die enerzijds binnenlands nieuws bevat en anderzijds de rest van de wereld. Een gelijke verdeling. We bieden u een kort overzicht aan van wat zoal werd verkondigd.



Inhoud:
Binnenland
Buitenland
Commentaren

Binnenland
Bush startte met de optimistische mededeling dat de Verenigde Staten zelfzeker en sterk staan. De economie is opnieuw aan het verbeteren en meer mensen gaan opnieuw aan het werk. Hij acht het zelfs mogelijk dat er belastingsverlagingen worden ingevoerd voor elke werkende Amerikaanse staatsburger. Het belastingssysteem is toe aan een grondige herstructurering volgens Bush. Het komende jaar zal dan ook een onafhankelijke commissie bepalen hoe en waar Bush het systeem kan wijzigen. De Regering Bush heeft de werkeloosheid de afgelopen legislatuur teruggedrongen. Er werden zo’n 2,3 miljoen jobs gecreëerd en deze hebben uiteraard de heropflakkering van de Amerikaanse economie een duw in de rug gegeven.

Net als in België willen ook de Amerikanen het ondernemersschap stimuleren. Zo moet dringend een administratieve vereenvoudiging in voege treden zodat de drempel om een bedrijf uit de grond te stampen aanzienlijk wordt verlaagd. Ook de zinloze rechtszaken moeten maar eens ophouden, vindt Bush. Ze werken verlammend en demotiverend.

Een ander belangrijk punt voor Bush en de zijnen is de jeugd. De jeugd is voor deze regering een speerpunt van hun toekomstgericht beleid. Met beter onderwijs en een makkelijkere toegang tot het onderwijs willen ze de jeugdbendes inperken. Dit maakt deel uit van de strijd tegen de criminaliteit vooral onder jongeren. Met speciale beurzen moet het voor meer Amerikanen mogelijk zijn om hogere studies te betalen.

Bush stelde dat ook de gezondheidszorg moet open staan voor elke Amerikaanse burger. De essentiële verzorging moet in de Verenigde Staten veroorloofbaar zijn voor iedereen. De toegang tot deze zorgen moet erop vooruit.

Daarnaast verklaart President Bush dat het sociale vangnet in Amerika opnieuw bekeken dient te worden. Als de Verenigde Staten op deze manier blijft omspringen met de Social Security dan is het systeem rond 2042 failliet. Daarom wil Bush meer verantwoordelijkheid leggen bij de burgers. Voor de 55-plussers blijft alles bij het oude, vooral de jonge garde zou zelf een spaarpotje moeten aanleggen. Een spaarpotje waar de staat af moet blijven.

Op het vlak van energie wil Bush zelf de touwtjes in handen hebben. Hij wil minder afhankelijk worden van andere mogendheden als het aankomt op energiebronnen. De investering in nieuwe energieën zijn dringend, aldus Bush. Hij roept het Congres dan ook op om er een ruim budget voor vrij te maken.

Uiteraard kwamen ook wat conservatievere kwesties aan bod. Bush houdt zijn kruistocht tegen het homohuwelijk vol en wil een verbod zien in alle 50 staten van de VS. Menselijke embryo’s mogen van de Amerikaanse regering onder geen beding gebruikt worden voor experimenten of voor het gebruik van lichaamsdelen. President Bush roept verder nog op om meer aandacht te besteden aan HIV/AIDS. Het gebruik van DNA moet ook verder geïmplementeerd worden in het rechtsstelsel om onomstotelijk schuld of onschuld vast te stellen.

Bush eindigde zijn hoofdstuk binnenland met de onvermijdelijke mededeling dat Amerika nog steeds te kampen heeft met externe agressors. De strijd tegen het terrorisme is nog steeds niet gestreden. Een strijd die niet enkel woedt in afgelegen landen maar ook dichterbij. De Verenigde Staten moeten de grenzen nauwlettend blijven controleren.

Buitenland
Bush verwonderde vorig jaar de Amerikaanse burgers met een uitgebreid aandeel aan internationale politiek, dit jaar leek het niemand nog te verbazen. De Verenigde Staten hebben onder het beleid van Bush een grote inmenging in enkele conflicten. President Bush laat dan ook niet na om lof te uiten op zijn eigen verwezenlijkingen. Opnieuw een kort overzicht.

Heel wat minder aandacht dan andere jaar had Bush veil voor Afghanistan. Het land staat minder in de schijnwerpers omdat vooral de Irak-politiek het nieuws domineerde het afgelopen jaar. In een enkele zin wilde George W. Bush er graag op wijzen dat dankzij een internationale troepenmacht het mogelijk was de veiligheid van de Afghaanse burgers te verzekeren.

Meer tijd maakte Bush vrij voor Irak. Nu het land voor het eerst in vijftig jaar vrij verkiezingen kent wil Bush toch even een lofrede voordragen voor de democratie als staatsvorm. Het respect voor de mensen en hun ideeën is volgens Bush nergens zo groot als in een democratie door de vrijheid en vrede. Om de gevaren van deze tijd te vernietigen wil Bush meer wereldwijde coalities aangaan. Noord-Korea moet overtuigd worden om hun nucleaire ambities in de steek te laten, daarvoor zoekt de VS partners doorheen Azië. De doeltreffendheid van die coalities blijkt uit de succesvolle operaties in de strijd tegen Al Qaeda. Samen met Pakistan, Saudie-Arabië en negen andere landen is het immers gelukt een groot deel van het terroristennetwerk op te rollen.

Ook ditmaal komt Bin Laden niet ter sprake. Maar er is een waardige opvolger. De terrorist Zarqawi is nu de kop van jut. Het nieuwe “gezicht van het kwaad” verklaarde immers de oorlog aan het slechte democratische principe. Het ongelijk van Zarqawi moet blijken uit de positieve weerklanken van de democratie de laatste maanden. Stemmende vrouwen in Afghanistan, Palestijnen die via de stembureaus een nieuwe weg willen opgaan en Oekraïense burgers die assertief opkomen voor hun rechten. Het is de ambitie van Bush om dit rijtje aan te vullen en een rol te spelen in de geschiedenis van de vrijheid.

Dat Bush concrete stappen wil ondernemen om de democratie en het vredevol samenleven een duwtje in de rug te geven blijkt uit de steun die hij aan het Congres vraagt. Zo vraagt Bush een budget van 350 miljoen dollar om de Palestijnse politiek, economie en veiligheid te steunen. Enkel zo is het mogelijk om Israël en Palestina zij aan zij in een positief klimaat te laten verder bestaan.

Bush beseft dat er nog heel wat werk aan de winkel is en roept dan ook op om de strijd verder te zetten tegen de vernietigende bewinden. Zo is er Syrië en deels Libanon die nog steeds terroristen van diverse pluimage huisvesten. Iran is volgens Bush dan weer terrorismesponsor nummer 1. Het land moet ophouden met de mensen van hun vrijheid te beroven en ook hun nucleaire ambities moeten ze dringend bijschroeven willen ze geen hommeles.

Als laatste puntje willen we u nog meegeven dat President Bush geen datum heeft gekleefd op de terugtrekking van de Amerikaanse troepenmacht uit Irak. Een datum zou de terroristen enkel overtuigen in het feit dat de Amerikanen uitgerookt kunnen worden, aldus Bush. Het eindresultaat van Bush zijn opzet is dan ook nog niet bereikt. Een democratisch land, goed voor het ganse volk, in vrede samenlevend met de buurlanden en mogelijk zichzelf te verdedigen.

Commentaren
The Economist spreekt van “de tweede fase van de revolutie”. Een constante in beide ambtstermijnen is het grote zelfvertrouwen van Bush in de mogelijkheden om zijn land en de wereld te veranderen, en de bereidheid tot het nemen van risico’s. Voor het eerst trad de binnenlandse agenda uit de schaduw. De president gaf zijn visie op de hervorming van de sociale zekerheid, en tracht zo de publieke opinie hieromtrent, die verdeeld en sceptisch is, een draai te geven. Bush heeft de steun van het volk hard nodig. De Republikeinen weigeren namelijk een hervorming door te voeren zonder enige steun van de Democraten, waar momenteel echter een unaniem verzet heerst. Het succes van de operatie is dus afhankelijk van het vermogen van Bush om die consensus te doorbreken.
Op het vlak van buitenlandse politiek zijn er veranderingen merkbaar. Hij bekrachtigde de uitspraak van Ms Rice, “The time voor diplomacy is now”, door complimenten te geven aan de Europese Unie en zelfs aan de Verenigde Naties. Verder deed hij al het mogelijke om aan te tonen dat zijn recente lofzang op de vrijheid niet zomaar een mooie verpakking is, maar wel degelijk de rode draad in zijn buitenlands beleid.

The New York Times titelt “Bush’ grote ideeën. Vooral de oproep om Irak niet in de steek te laten en de hervorming van de sociale zekerheid zullen blijven hangen, al bleef de president vaag op essentiële punten. De verkiezingen in Irak zijn een opsteker, maar slechts een eerste stap op weg na een stabiele democratische regering. Zolang de Irakezen zich als sjiieten, soennieten of Koerden zien in plaats van als onderdeel van de Iraakse natie, is succes niet vanzelfsprekend. “Zijn speech was een triomflied over vrijheid en democratie maar waarin het Amerikaanse volk geen exitstrategie voor Amerikaanse troepen voorgespiegeld kreeg, en waarin de Irakezen niet werd uitgelegd wat we van hen verwachten.”
Over de hervorming van de sociale zekerheid had Bush enkel te melden dat hij een privatisering wenst, al gebruikte hij de term “een verstandige en efficiënte hervorming.” Hij bleef echter vaag over de precieze invulling hiervan, en de angst dat zijn concrete voorstellen dat ook zullen zijn is niet ongegrond. Dat hij nog veel mensen moet overtuigen bleek uit de reactie van de toehoorders, die vijandig en ongebruikelijk luid was.

De Republikeinse strateeg Ed Rollins bevestigde dat het een ware krachttoer zal vergen van Bush om zijn plannen te realiseren. “Het is opmerkelijk hoe nerveus het Congres is. Bush heeft een taak op zich genomen, waar geen publieke vraag naar was. De Republikeinen zijn er niet van overtuigd dat iedereen in Amerika wil knoeien met het pensioenstelsel.”

“Alles heeft te maken met vrijheid”, kopt het NRC Handelsblad. De relatief geslaagde verkiezingen in Irak leken een enorme stimulans voor zijn zelfvertrouwen. “Met ijzeren logica volgt de regering-Bush het recept van de Reagan-revolutie en de huidige voorvechter daarvan, Grover Norquist, die steeds heeft gepleit voor permanente belastingverlaging: Starve the beast totdat de tekorten dwingen de overheid zwaar te snoeien.” Die ideologische achtergrond blijft bij Bush achterwege, alles wordt gekoppeld aan vrijheid. De “Amerikaan” waar Washington over spreekt is duidelijk een Republikein, de Democraten “hebben geen man en geen plan.” Hij reageerde op de kritiek op zijn inauguratiespeech door Egypte en Saoedi-Arabië voor het eerst in het openbaar te berispen, en maande ze aan zijn vrijheidsideaal en democratie na te streven.
De stelling dat vrijheid en democratie de binnenlandse veiligheid bevordert werd verzwakt door de beschrijving van Irak als “essentieel front in de oorlog tegen het terrorisme”, alsof hij negeerde dat de afwezigheid van massavernietigingswapens de voornaamste rechtvaardigheidsgrond van de oorlog had weggenomen, en de evolutie van de situatie in Irak terrorisme in de hand heeft gewerkt. “Op het slagveld van de publieke opinie gaat president Bush vechten voor zijn verbouwing van Amerika en de wereld. Alsof hij nog een keer herkozen moet worden.”

Redactie: Pieterjan Viaene & Bert Fraussen

ZoekenMeer info

Het Weer

Recensies

Nieuws

Cartoons